തൗഹീദ്: ക്രൈസ്തവ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ ചരിത്രപരമായ അർത്ഥം

തൗഹീദ്: ക്രൈസ്തവ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തിലെ ചരിത്രപരമായ അർത്ഥം

ഇപ്പോൾ നിങ്ങളിൽ പലർക്കും തന്നെ ഈ പദം വളരെ പരിചിതമാണ്. സമീപകാലത്ത് നടക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യൻ–ഇസ്ലാം ഡിബേറ്റുകളിൽ വളരെ പ്രാവശ്യം ഉപയോഗിക്കുന്ന പദമായതിനാൽ, “ട്രിനിറ്റി vs തൗഹീദ്” എന്ന രീതിയിൽ ധാരാളം ചർച്ചകളും സംവാദങ്ങളും നടക്കുന്നു. മുസ്ലീങ്ങളുടെ ദൈവസങ്കൽപം അഥവാ ക്രൈസ്തവരുടെ ത്രിത്വവിശ്വാസത്തിന് സമാന്തരമായി അവർ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നത് തൗഹീദാണ്. “തൗഹീദാണോ, ത്രിത്വമാണോ?” എന്ന രീതിയിലാണ് സാധാരണ ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നത്. തൗഹീദ് എന്നാൽ “ഒന്നായിരിക്കുക”, “ഏകത” എന്നർത്ഥം. ദൈവം ഒരാളാണ്; അവനിൽ പങ്കാളികൾ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല; അവൻ ആരെയും പങ്കുചേർക്കുന്നില്ല — ഇതൊക്കെയാണ് മുസ്ലീങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട പോയിന്റുകൾ. അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ, “ഫാദർ, സൺ, ആൻഡ് ഹോളി സ്പിരിറ്റ്” എന്ന ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിലാണ് പലർക്കും ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകുന്നത്.

ഈ ചർച്ചകളിൽ ക്രൈസ്തവ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും വാക്കുകൾ തേടി അലമുറയിടുന്നതും കാണാം. സത്യത്തിൽ, “തൗഹീദ്” എന്ന പദത്തെ ശരിയായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഈ ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകുന്നത്. മുസ്ലീങ്ങൾ ഈ പദവുമായി മുന്നോട്ടു വരുമ്പോൾ, ക്രൈസ്തവർ പലപ്പോഴും അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാതെ പ്രതികരിക്കുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ “തൗഹീദ്” എന്ന പദം സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ — പ്രത്യേകിച്ച് ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം — അവരുടെ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന നിലപാട് സൂചിപ്പിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആശയത്തോടാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. “തൗഹീദ്” എന്നതിന്റെ ആധികാരിക അർത്ഥം “ഇൻഡിവിസിബിൾ യൂണിറ്റി” — വിഭജിക്കാനോ വേർതിരിക്കാനോ കഴിയാത്ത ഐക്യം — എന്നതാണ്. ആറാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വലിയ വിവാദങ്ങളും സംവാദങ്ങളും നടന്നപ്പോൾ, അന്ത്യോഖ്യയുടെ പാത്രിയർക്കീസായിരുന്ന വിശുദ്ധ സെവേറിയോസ് ക്രിസ്തുവിലെ സ്വഭാവ ഐക്യം വിശദീകരിക്കാൻ ഈ ആശയം ഉപയോഗിച്ചു.

സുറിയാനിയിൽ “ഹിദായത്തോ” (അഥവാ “ഹുദായോത്തോ”) എന്ന പദം ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ അർത്ഥം: ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും യേശുക്രിസ്തുവിൽ വിഭജിക്കാനാകാത്ത വിധത്തിൽ ഒന്നായിരിക്കുന്നു എന്നാണ്. വേർതിരിക്കാനാകാത്തത്, വിഭജിക്കാനാകാത്തത്, ഭേദമില്ലാതെ, വ്യത്യാസമില്ലാതെ ഒന്നായിരിക്കുന്നു — ക്രിസ്തുവിലെ ഏകസ്വഭാവം (ക്യോനോ ഹൂദോ / One United Nature) എന്ന ആശയത്തെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പിന്നീട് അറബിയിൽ ഇത് “തൗഹീദ്” അല്ലെങ്കിൽ “തൗഹീദോ” എന്ന രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഇതിനാലാണ് ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള ചില സഭകൾ അവരുടെ ഔദ്യോഗിക നാമത്തിൽ തന്നെ “തൗഹീദോ” എന്ന പദം ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, “എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് തൗഹീദോ ചർച്ച്”, “അർമേനിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് തൗഹീദോ ചർച്ച്” എന്നിവ. ഇവിടെ “തൗഹീദോ” എന്നത് ത്രിത്വത്തിലെ ഏകതയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; യേശുക്രിസ്തുവിലെ വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ചിലർ പറയുന്നു: “ട്രിനിറ്റിയിലെ മൂന്നു പേരും ഒന്നായിരിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ടാണ് തൗഹീദോ എന്നു പറയുന്നത്” എന്ന്. എന്നാൽ, ഈ “തൗഹീദോ” എന്നത് ട്രിനിറ്റിയിലെ ‘വൺനെസ്’ അല്ല; ക്രിസ്തുവിലെ ഇൻഡിവിസിബിൾ യൂണിറ്റിയാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങ്ങൾ വേർതിരിച്ച നിലയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് കാൽസിഡോണിയൻ പക്ഷം പറയുന്നു. എന്നാൽ നോൺ-കാൽസിഡോണിയൻ അഥവാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം, ക്രിസ്തുവിൽ അങ്ങനെ രണ്ട് സ്വതന്ത്ര സ്വഭാവങ്ങൾ ഇല്ല; മറിച്ച് വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഏക ഐക്യം മാത്രമേയുള്ളൂ എന്നാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്. “ഹൈപ്പോസ്റ്റാറ്റിക് യൂണിയൻ” എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടാകാം. രണ്ട് ഹൈപ്പോസ്റ്റാസിസുകൾ ഒന്നിച്ച് നിൽക്കുന്നു എന്ന രീതിയിൽ അത് തെറ്റായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടാൻ ഇടയുണ്ട്. “Two natures in one hypostasis” എന്ന് പറയുമ്പോഴും, “two distinct natures” എന്ന ആശയം നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ സംശയങ്ങൾ ഉയരാം. അതുകൊണ്ടാണ് “ഹുദായോത്തോ” അല്ലെങ്കിൽ “തൗഹീദ്” എന്ന പദപ്രയോഗം — വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഏകത — പ്രാധാന്യമാർജിച്ചത്.

ഇപ്പോൾ മുസ്ലീങ്ങൾ “തൗഹീദ്” എന്ന പദം അല്ലാഹുവിന്റെ ഏകതയെ സൂചിപ്പിക്കാൻ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ പദത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന പശ്ചാത്തലം പലർക്കും അറിയില്ല. ഇനി ചോദ്യം ഇതാണ്: “ഇൻഡിവിസിബിൾ യൂണിറ്റി” എന്നത് എന്താണ്? വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യം ആണെങ്കിൽ, അത് ഏതു സാഹചര്യത്തിലാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാവുന്നത്? ഒരു വ്യക്തി ഒറ്റയ്ക്കാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, അതുകൊണ്ട് അവൻ “തൗഹീദ്” ആകുമോ? ചന്ദ്രൻ, ബാബു, രവീന്ദ്രൻ, സുഗുണൻ, ആസിഫ്, സുലൈമാൻ — ഇവരൊക്കെ വ്യക്തികളല്ലേ? അവർ ഓരോരുത്തരും ഒറ്റയാളല്ലേ? എന്നാൽ അവരെ “തൗഹീദ്” എന്ന് വിളിക്കുമോ? നാരായണൻ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു വരുമ്പോൾ “തൗഹീദ് നാരായണൻ വരുന്നു” എന്ന് പറയുമോ? ബാബു ഒറ്റയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ “തൗഹീദ് ബാബു”? ഹംസ ഒറ്റയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ “തൗഹീദ് ഹംസ”? അതിന് യുക്തിയില്ല.

അപ്പോൾ “തൗഹീദ്” എന്ന പദം സാധാരണ ഏകതയെക്കാൾ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സവിശേഷ ഐക്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ വിഭജിക്കാനാകാത്ത, വേർതിരിക്കാനാകാത്ത ഐക്യം ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയിൽ മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ എന്ന് ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന പാരമ്പര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു — കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ. അവനിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വേർതിരിക്കാനാകാത്ത വിധത്തിൽ സംയോജിച്ചിരിക്കുന്നു. അതാണ് യഥാർത്ഥ “ഇൻഡിവിസിബിൾ, നോൺ-സെപ്പറബിൾ യൂണിറ്റി” — അതാണ് തൗഹീദിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള തത്ത്വശാസ്ത്രാർത്ഥം. അപ്പോൾ “തൗഹീദ്” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്താണ്? അത് നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ ഉറപ്പിന്റെ മുദ്രയാണെന്ന് ഞാൻ പറയുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് എത്യോപ്യൻ സഭ ഉൾപ്പെടെ നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മയിലുള്ള സഭകൾ ഈ പദം അവരുടെ വിശ്വാസപരമായ തിരിച്ചറിയലിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ ആകെ ആറാണ്. അവ സുറിയാനി (സിറിയൻ) ഓർത്തഡോക്സ് സഭ — അതിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് കേരളത്തിലെ യാക്കോബായ സഭ നിലകൊള്ളുന്നത് — കോപ്റ്റിക് ഓർത്തഡോക്സ് സഭ (ഈജിപ്ത്), എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് തൗഹീദോ ചർച്ച്, എറിത്രിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ, അർമേനിയൻ ഓർത്തഡോക്സ് തൗഹീദോ ചർച്ച്, കൂടാതെ മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് വിഭാഗം എന്നിവയാണ്. ഈ സഭകൾ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്ന കൂട്ടായ്മയാണ് “ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് കമ്മ്യൂണിയൻ”. ഈ ഓറിയന്റൽ സഭകളുടെ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന നിലപാട് വിശുദ്ധ സെവേറിയോസ് പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ അവതരിപ്പിച്ച തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിലാണ് ആധാരപ്പെടുന്നത്. ഈ സഭകളെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി അംഗീകരിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണാഘോഷം ആചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്തവിധം ഒന്നായിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രബോധനം. ഇത് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്, കാരണം നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ ആധാരം അവിടെയാണ്.

“രക്ഷ ക്രിസ്തുവിലാണോ?” — അതിന് ഞാൻ നൂറ് ശതമാനം ആമേൻ പറയും. എന്നാൽ “എങ്ങനെയാണ് രക്ഷ ക്രിസ്തുവിൽ?” എന്ന ചോദ്യത്തിലാണ് അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങൾ വരുന്നത്. “ക്രിസ്തുവിൽ മാത്രമേ രക്ഷയുള്ളൂ” എന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ എങ്ങനെ? ചില പെന്തക്കോസ്ത് വിഭാഗങ്ങൾ പറയുന്നത് പോലെ, “യേശുവിനെ വിശ്വസിച്ചു പറയുക; നീ നല്ലവനാണ്, എന്നെയും കൂടെ കൊണ്ടുപോകണം” എന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു ബൗദ്ധിക സമ്മതം മാത്രമല്ല രക്ഷ. രക്ഷ സ്വഭാവവുമായി (Nature) ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഒന്നായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു — അതാണ് മിയാഫിസിറ്റിസം (Miaphysitism) എന്ന് പറയുന്നത്. “മിയ” എന്നത് “ഒന്ന്” എന്നാണ്; “ഫിസിസ്” (Physis) എന്നത് ഗ്രീക്ക് ഭാഷയിൽ “സ്വഭാവം” എന്നാണ്. അപ്പോൾ “മിയ ഫിസിസ്” എന്നത് ഏകസ്വഭാവം എന്നർത്ഥം. ദൈവത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവവും മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവവും യേശുക്രിസ്തുവിൽ വേർതിരിക്കാനാകാത്തവിധം ഒരൊറ്റ ഐക്യസ്വഭാവമായി ഒന്നായി.

നമ്മുടെ യാക്കോബായ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിൽ “മിയ” എന്ന പദം വളരെ നിർണായകമാണ്. ഇത് ഒരു സാങ്കേതിക പദമത്രെയല്ല; നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ ഉറപ്പിനോട് ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമാണ്. മിയാഫിസിസ് എന്നത് ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും കലർന്നുപോയി ഇല്ലാതാകുന്നതല്ല; മറിച്ച്, വിഭജിക്കാനോ വേർതിരിക്കാനോ കഴിയാത്ത ഐക്യമായി നിലകൊള്ളുന്നതാണ്. അതാണ് തൗഹീദ് — ഇൻഡിവിസിബിൾ, നോൺ-സെപ്പറബിൾ യൂണിറ്റി. അപ്പോൾ “തൗഹീദോ” എവിടെയാണ്? യേശുക്രിസ്തുവിലാണ്. എന്താണ് തൗഹീദായത്? ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും. അതുകൊണ്ട് തൗഹീദ് എന്ന പദം സുറിയാനി ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന പാരമ്പര്യത്തിൽ ആഴമുള്ള അർത്ഥമുള്ളതാണ്.

ഇപ്പോൾ ചിലർ അല്ലാഹുവിനെ “തൗഹീദ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. എന്നാൽ “തൗഹീദ്” എന്നത് വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യം എന്നാണെങ്കിൽ, ഒരൊറ്റ വ്യക്തിയായ ഒരു സങ്കല്പത്തെ “തൗഹീദ്” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ഭാഷാശാസ്ത്രപരമായി അത്ര യുക്തിസഹമല്ല. “ഒരുത്തൻ മാത്രം ഉണ്ട്” എന്നത് സാധാരണ ഏകതയാണ്; എന്നാൽ “തൗഹീദ്” എന്നത് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഘടകങ്ങൾ വിഭജിക്കാനാകാത്ത വിധം ഒന്നായിരിക്കുന്ന ഐക്യത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ആ അർത്ഥത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഈ പദത്തിന് യോജിച്ച ഏക ഉദാഹരണം ക്രിസ്തുവിലെ ദൈവ–മനുഷ്യ ഐക്യമാണ്.

ചരിത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ, അറേബ്യയിൽ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ശക്തമായ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രാർത്ഥനാരീതികൾ, ഭക്തിപ്രവർത്തനങ്ങൾ, ക്രമീകരിച്ച നമസ്കാരക്രമം തുടങ്ങിയവ പിന്നീട് ഇസ്ലാമിക സംസ്കാരത്തിൽ ചില രൂപാന്തരങ്ങളോടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നത് ചരിത്രവിശകലന വിഷയമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, യാമ പ്രാർത്ഥനകൾ — ദിവസത്തിൽ ഏഴ് നേരത്തെ പ്രാർത്ഥന — സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. ഇസ്ലാമിൽ ദിവസത്തിൽ അഞ്ച് നേരത്തെ നിസ്കാരം രൂപം കൊണ്ടത് സമാനമായ മത-സാംസ്കാരിക അന്തരീക്ഷത്തിലാണ്.

അതുപോലെ തന്നെ ശില്പകലയിൽ, താഴികക്കുട (Dome) മാതൃകയിലുള്ള പള്ളി നിർമ്മാണം ബൈസന്റൈൻ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യത്തിൽ വികസിച്ചു. ഹാഗിയ സോഫിയ പോലുള്ള നാലാം–ആറാം നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ നിർമ്മാണങ്ങൾ അതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. പിന്നീട് ഈ ശില്പശൈലി ഇസ്ലാമിക പള്ളികളിലും വ്യാപകമായി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ന് അത് മുസ്ലിം പള്ളികളുടെ ഒരു അടയാളമായി കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, അതിന്റെ മൂലശൈലി ബൈസന്റൈൻ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യത്തിലാണ് രൂപം കൊണ്ടത്.

നോമ്പ്, സക്കാത്ത് പോലുള്ള ധാർമ്മിക ക്രമങ്ങൾ പോലും സമാനമായ പ്രാദേശിക മതപരിസരങ്ങളിൽ പരസ്പര സ്വാധീനങ്ങളോടെ രൂപാന്തരപ്പെട്ടു എന്നതാണ് ചരിത്രപഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിലെ ചാന്റിംഗ് പ്രാർത്ഥനകളും ഈണത്തിൽ ചൊല്ലുന്ന ലിറ്റർജിയും കേൾക്കുന്നവർക്ക് ചിലപ്പോൾ ഇസ്ലാമിക പാരായണവുമായി സാമ്യം തോന്നാം. എന്നാൽ ചോദ്യം ഇതാണ്: ആരാണ് ആരിൽ നിന്ന് സ്വാധീനം സ്വീകരിച്ചത്? കാലക്രമം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പുരാതന പൗരസ്ത്യ ക്രൈസ്തവ പാരമ്പര്യമാണ് ആദ്യം നിലനിന്നത്.

ഒരു സംസ്കാരം മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് ഘടകങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിൽ സാധാരണ സംഭവമാണ്. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ഐഡന്റിറ്റിയുടെയും നിലനിൽപ്പിന്റെയും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരും. ഒരു സ്രോതസ്സിൽ നിന്ന് ആശയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചാൽ, ആ സ്രോതസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ പിന്നീട് വെല്ലുവിളിയാകാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പൗരസ്ത്യ ക്രൈസ്തവ സഭകൾ പല ചരിത്രഘട്ടങ്ങളിലും സമ്മർദ്ദങ്ങൾ നേരിട്ടത് ഐഡന്റിറ്റിയുടെയും നിലനിൽപ്പിന്റെയും ചോദ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. അവസാനം വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കാം: തൗഹീദ് എന്നത് സാധാരണ ഏകതയല്ല; വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യമാണ്. ആ അർത്ഥത്തിൽ, നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം — ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഒരുമയായിരിക്കുന്ന അത്ഭുത ഐക്യം — തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ തൗഹീദ്.

“തൗഹീദ്” എന്ന പദത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിലും തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടാകുന്നു. തൗഹീദ് എന്നത് വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യമാണ് — ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഒരുമയായിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ. അതുകൊണ്ട്, ആ അർത്ഥത്തിൽ “തൗഹീദ്” എന്ന വിശേഷണം യേശുക്രിസ്തുവിനെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അവനിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഇൻഡിവിസിബിൾ യൂണിറ്റിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് ലോകത്ത് പ്രധാനമായും രണ്ട് ക്രിസ്തുവിജ്ഞാന നിലപാടുകളുണ്ട്. ഒന്നാമത് മിയാഫിസിറ്റിസം — ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഏകസ്വഭാവമായി ഒന്നായിരിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസം. രണ്ടാമത് ഡയോഫിസിറ്റിസം — ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത സ്വഭാവങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന നിലപാട്.

മിയാഫിസിറ്റിസം പ്രകാരം, രക്ഷയുടെ ഉറപ്പ് (assurance of salvation) ക്രിസ്തുവിലെ ഈ വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യത്തിലാണ്. രക്ഷ ഒരു ബാഹ്യ നിയമപരമായ പ്രഖ്യാപനം മാത്രമല്ല; മനുഷ്യസ്വഭാവം ദൈവസ്വഭാവത്തോടൊപ്പം ക്രിസ്തുവിൽ ഏകീകൃതമായതിലാണ് അതിന്റെ ആധാരം. “രക്ഷ ക്രിസ്തുവിലാണെന്ന്” പറയുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം എന്താണ്? ബെത്ലഹേമിൽ ഒരു ശിശു ജനിച്ചു. ആ ശിശുവിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും ഒരുമയായി. അതുകൊണ്ടാണ് ദൂതന്മാർ പ്രഖ്യാപിച്ചത്: “സകല ജനങ്ങൾക്കും മഹാസന്തോഷം.” രക്ഷകൻ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെ രക്ഷയുടെ തുടക്കം മരണക്കുരിശിൽ അല്ല, മനുഷ്യാവതാരത്തിലാണ്. “ജന്മത്താൽ വിടുതൽ തന്ന നന്ദനനെ” എന്ന പൗരസ്ത്യ ലിറ്റർജിയുടെ വരികൾ ഇതേ സത്യമാണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. അവൻ ജനിച്ചതിനാൽ തന്നെ മനുഷ്യസ്വഭാവം ദൈവത്തോടൊപ്പം ചേർന്നിരിക്കുന്നു. അതാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ മഹത്വം.

കുരിശുമരണത്തിന് പ്രാധാന്യമില്ല എന്നല്ല. എന്നാൽ രക്ഷയെ ദൈവകോപം ശമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു നാടകീയ സംഭവമായി ചിത്രീകരിക്കുന്നത് പൗരസ്ത്യ വിശ്വാസപരമ്പരയിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട ആശയം അല്ല. പിതാവായ ദൈവം കോപിച്ച് ഇരുന്നു, മകന്റെ രക്തം കണ്ടശേഷം ശാന്തനായി എന്ന തരത്തിലുള്ള ദൈവചിത്രീകരണം സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ ദൈവബോധവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. പൗരസ്ത്യ സുവിശേഷം എന്താണ് പറയുന്നത്? “ജന്മത്താൽ വിടുതൽ.” ദൈവവും മനുഷ്യനും യേശുക്രിസ്തുവിൽ ഒരുമയായി. ആ നിസ്തുല്യ ഐക്യം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനം. അതുകൊണ്ടാണ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നിസ്തുല്യത (uniqueness) പ്രധാനമാകുന്നത്. അവനിൽ മാത്രം ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്ത ഐക്യമായി നിലകൊള്ളുന്നു. അതാണ് രക്ഷയുടെ ഉറപ്പായ വാഗ്ദാനം.

അപ്പോൾ കുരിശിന് എന്ത് സ്ഥാനം? കുരിശ് ഈ മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ സമർപ്പണവും സ്നേഹവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ചിഹ്നമാണ്. അത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരമല്ല; ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴമാണ്. അവസാനമായി, മിയാഫിസിറ്റിസം പറയുന്നത് ഒരു സാങ്കേതിക തത്ത്വശാസ്ത്ര വാദമല്ല. അത് നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനമാണ്. ക്രിസ്തുവിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വേർതിരിക്കാനാകാത്ത വിധം ഒരുമയായിരിക്കുന്നു — അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ രക്ഷ ഉറപ്പുള്ളത്. യാക്കോബായ പാരമ്പര്യത്തിൽ കുരിശുമരണത്തെ കാണുന്നത് “സൂര്യഗ്രഹണം” എന്ന ഉപമയിലൂടെയാണ്. സൂര്യൻ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ഗ്രഹണം ഉണ്ടാകുന്നത്; ഗ്രഹണം കഴിഞ്ഞാൽ സൂര്യൻ മുൻപേക്കാൾ തേജസ്സോടെ തെളിഞ്ഞുവരുന്നതുപോലെ, കർത്താവ് ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റ് വന്നു. അവന്റെ ജീവനാലാണ് നമ്മിൽ ജീവൻ പകരപ്പെടുന്നത്; അവന്റെ ജനനത്താലാണ് മോചനം ലഭിക്കുന്നത്; അവൻ ജനിച്ചതിനാലാണ് രക്ഷ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത്.

മരണത്തിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ നീതിസൂര്യനെ മറച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും ഇരുളിന് വെളിച്ചത്തെ പിടിച്ചടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ശത്രു രക്ഷയുടെ പ്രവാഹം “ബ്രേക്ക്” ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു; പക്ഷേ ആ ശ്രമം പരാജയപ്പെട്ടു. ഉയിർപ്പിലൂടെ അവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്നു — റിസ്റ്റോർ ചെയ്യപ്പെട്ടു. അതായത്, ജനനത്തിലൂടെ ആരംഭിച്ച രക്ഷയുടെ ഉദ്ദേശത്തെ മറച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ച ക്രൂശുമരണം പരാജയപ്പെട്ടു; ഉയിർപ്പ് ആ രക്ഷയുടെ തുടർച്ചയും വിജയവും പ്രഖ്യാപിച്ചു. കുരിശിൽ കയറിയപ്പോൾ രക്ഷ “തുടങ്ങിയതല്ല”; ഇതിനകം ലഭിച്ച രക്ഷയെ നശിപ്പിക്കാൻ ശത്രു ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ നീതിസൂര്യൻ വീണ്ടും ശോഭയോടെ നിലകൊണ്ടു എന്നതാണ് യാക്കോബായ ദർശനം.

ഇവിടെയാണ് “തൗഹീദ്” എന്ന പദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രസക്തി വരുന്നത്. നമ്മുടെ തൗഹീദ് യേശുക്രിസ്തുവാണ്. മുസ്ലീങ്ങളുടെ തൗഹീദിനെ നമ്മൾ “അടിച്ചുമാറ്റുന്നില്ല”; മറിച്ച് നമ്മുടെ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനപരമായ “തൗഹീദോ/ഹുദായത്തോ” എന്ന ആശയം സ്വീകരിച്ച്, അതിനെ അല്ലാഹുവിന്റെ ഏകതയ്ക്കുള്ള പദമായി അവർ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ് നിങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന വാദം. അതിനാൽ ചോദ്യം തിരിച്ച് ഇങ്ങനെയാണ്: “ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന ഒരാളെ എന്തിനാണ് ‘തൗഹീദ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്?” ഞങ്ങൾ “തൗഹീദ്” എന്ന് പറയുന്നത് വ്യക്തമായ കാരണത്തോടെയാണ് — അവനിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്തവിധം ഒന്നായിരിക്കുന്നു. കത്തോലിക്ക/കാൽസിഡോണിയൻ നിലപാടിനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച ഉപമ ഇത് വ്യക്തമാക്കാനാണ്: അവിടെ “ഹൈപ്പോസ്റ്റാറ്റിക് യൂണിയൻ” എന്ന് പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ജനപ്രചാരണ നിലയിൽ അത് പലപ്പോഴും “ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും പൂർണ്ണമായി ഒത്തുചേർന്നില്ല — ഇടയ്ക്ക് ചേർന്നു, ഇടയ്ക്ക് പിരിഞ്ഞു” എന്നപോലെ കേൾക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവർക്ക് രക്ഷ “ഓൺ-ഓഫ്” പോലെയാണെന്ന തോന്നൽ, സംശയം, ടെൻഷൻ, നരകപ്പേടി, അൺസെർട്ടന്റി തുടങ്ങിയവ വളരാൻ ഇടയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങളിലോ, രക്ഷ ഇൻഡിവിസിബിൾ ആണ് — പോയി വരിക എന്ന പ്രശ്നമില്ല — കാരണം രക്ഷ ജന്മത്തിലൂടെ തന്നെ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ സ്ഥാപിതമായി.

ഇതിന്റെ അടിത്തറ നിങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് ഒരു പ്രധാനമായ തിയോളജിക്കൽ വ്യത്യാസത്തിലൂടെയാണ്: പാശ്ചാത്യ മാതൃകയിൽ രക്ഷയെ പലപ്പോഴും forensic acquittal (നിയമപരമായ വെറുതെവിടൽ) എന്ന രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു — “കേസില്ല, പൊക്കോളൂ” എന്ന കോടതിവിടുതൽ പോലുള്ള സന്തോഷം. എന്നാൽ പൗരസ്ത്യ ദർശനത്തിൽ രക്ഷ ontological inclusion / ontological participation ആണ് — സത്താപരമായ പങ്കാളിത്തം. ദൈവം അകലെ നിന്ന് കൈ വീശി “ഒന്നുമില്ല” എന്ന് പറയുന്നതല്ല; ദൈവം മനുഷ്യനായി, നമ്മുടെ സ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്തു, നമ്മുടെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ “ഹീലിംഗ്” കൊണ്ടുവരികയാണ്. അത് ബാഹ്യമായി ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്യുന്നതല്ല; ആന്തരികമായി സുഖപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ പറയുന്നത്: യേശുക്രിസ്തുവിലെ രക്ഷ “ഒരു വാക്കിന്റെ ബലം” മാത്രമല്ല; അത് മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ തന്നെ സത്താപരമായ പരിഷ്കാരവും ചികിത്സയും ആണ്. പൗരസ്ത്യ പിതാക്കന്മാർ പറയുന്നതുപോലെ, അവൻ “സക്പീഷ്യൻ” അല്ല; “സെക്കൻഡ് ഫിസിഷ്യൻ” അല്ല — മഹാ വൈദ്യനായി മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ സുഖപ്പെടുത്തി. പരിഹാസം സഹിച്ചതിലും, നിന്ദ ഏറ്റതിലും, ഉപദ്രവം അനുഭവിച്ചതിലും, മുറിവേൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതിലുമെല്ലാം മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ രോഗാവസ്ഥയെ അവൻ ചികിത്സിച്ചു. മിയാഫിസിസ് — ഏകസ്വഭാവത്തിൽ — ഏക വ്യക്തിയായി അവൻ ജനിച്ചു; ആ ജന്മത്താൽ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന് വിടുതൽ വന്നു എന്നാണ് നിങ്ങളുടെ പ്രമേയം. അപ്പോൾ രക്ഷ എവിടെയാണ്? യേശുക്രിസ്തുവിലാണ്. രക്ഷ എവിടെയാണ് മാത്രം? യേശുക്രിസ്തുവിൽ മാത്രമാണ്. എന്തുകൊണ്ട്? അവനിൽ മാത്രം ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്തവിധം ഒന്നായിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ആ രക്ഷയുടെ “ഹീലിംഗ്” മുഴുവൻ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിലേക്കും പടർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. “ഭേദം കൂടാതെ അവൻ മനുഷ്യനായിത്തീർന്നു” എന്ന നിങ്ങളുടെ വരികൾ ഇതേ സത്യമാണ് വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കുന്നത്: സ്വഭാവത്താൽ മരണമില്ലാത്തവൻ, മരണമുള്ള മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിലേക്ക് വന്നു — മനുഷ്യനെ അകത്ത് നിന്ന് പുതുക്കാൻ.

ഇതോടൊപ്പം, കുരിശിന്റെ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളുടെ ഫ്രെയിം ഇങ്ങനെയാണ്: കുരിശ് രക്ഷയുടെ തുടക്കം അല്ല; രക്ഷയെ തടയാനുള്ള ഇരുട്ടിന്റെ ശ്രമമാണ് അത്. എന്നാൽ ഉയിർപ്പ് ആ ശ്രമത്തിന്റെ പരാജയവും, ജനനത്തിലൂടെ ആരംഭിച്ച രക്ഷയുടെ വിജയകരമായ തുടർച്ചയും ആണെന്ന് നിങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മൾ ക്രിസ്തുവിനെ എങ്ങനെ കാണുന്നു? അവനെ ദൂരെയുള്ള ദൈവമായി മാത്രമല്ല; നമ്മുടെ സഹോദരനായി കാണുന്നു. അവൻ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത് — “നിങ്ങളെ സഹോദരന്മാർ എന്നു വിളിക്കുന്നു” എന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് മാമോദീസ നൽകുമ്പോൾ, ഒരു യാക്കോബായ വൈദികൻ പറയുന്നത്: “മശിഹായുടെ സഹോദരനായിട്ട് ഞാൻ നിന്നെ മാമോദീസ മുക്കുന്നു.” ഇത് ഒരു കാവ്യവാചകം അല്ല; ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്ര പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഇത് “പരിചയക്കാരൻ” എന്ന ബന്ധമല്ല; “ഫാൻ” എന്ന നിലയുമല്ല. ചിലർക്ക് വിശ്വാസം എന്നത് ആരാധ്യാവായ യേശുവിന്റെ ആരാധകസംഘം പോലെയാണ് — ഒരു ഫാൻസ് അസോസിയേഷൻ. “യേശു അടിപൊളിയായിരുന്നു; ഞാൻ അവനെ വിശ്വസിക്കുന്നു” എന്നൊരു മാനസിക പിന്തുണ. പക്ഷേ പൗരസ്ത്യ വിശ്വാസത്തിൽ അത് മതിയല്ല. ഇവിടെ വിശ്വാസം എന്നത് ബന്ധമാണ് — household relationship. “നിങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ ഭവനക്കാരാണ്” (You are the household of God). വേലക്കാരല്ല; ദൂരെ നിന്നു പരിചയമുള്ളവരും അല്ല; കുടുംബാംഗങ്ങൾ. “രഹസ്യം ഉടയോനരുളി രഹസ്യം എനിക്കും എൻ വീട്ടുകാർക്കും” എന്ന് നാം പാടുമ്പോൾ, അതിന്റെ അർത്ഥം ഇതാണ് — നാം വീട്ടുകാരാണ്. ഇത് തന്നെയാണ് സുവിശേഷത്തിന്റെ സന്തോഷവാർത്ത.

പാശ്ചാത്യ സുവിശേഷ അവതരണങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് ഭീഷണിയേറിയ ഭാഷയാണ് — “ദൈവം പിടിക്കും, അറസ്റ്റ് ചെയ്യും, വിധിക്കും” എന്നൊരു നിയമപരമായ സമീപനം. എന്നാൽ പൗരസ്ത്യ ദർശനത്തിൽ സുവിശേഷം ഭീഷണി അല്ല; ബന്ധമാണ്. രക്ഷ എന്നത് ഇൻകാർനേഷൻ — ദൈവം മനുഷ്യനായത്. ദൈവം മനുഷ്യനായപ്പോൾ, അവനിൽ ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വിഭജിക്കാനാകാത്ത വിധം ഒന്നായി നിൽക്കുന്നു. അതാണ് തൗഹീദ്. ഇതിന് ഒരു പഴയനിയമ പ്രതീകം സമാഗമ കൂടാരമാണ്. ദൈവവും മനുഷ്യനും കണ്ടുമുട്ടുന്ന സ്ഥലം. എന്നാൽ അവിടെ ദൈവം മുകളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുന്നു; മനുഷ്യൻ താഴെ നിന്ന് ഉയർന്ന് പ്രവേശിക്കുന്നു. തീയും പുകയും രക്തവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഭയാനക സന്നിധി. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രമുള്ള ആ സാന്നിധ്യം; ഇടയിൽ ദൂരം, ഭയം, വേർതിരിവ്. അത് ഒരു പ്രതീകം മാത്രമായിരുന്നു — ദൈവവും മനുഷ്യനും ഒരുമിക്കണമെന്ന മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രതീകം. മറ്റു മതങ്ങളിലും ഇതേ ആശയം കാണാം — ദൈവം അകത്ത്, ഭക്തൻ പുറത്ത്; ഒരു ശ്രീകോവിൽ, ഒരു ഗർഭഗൃഹം; ഭക്തൻ ദൂരത്ത് നിന്നു ദർശനം ചെയ്യുന്നു. സ്പർശിക്കാൻ കഴിയില്ല; ഇടയിൽ ദൂരം നിലനിൽക്കുന്നു.

പക്ഷേ ക്രിസ്തുവിൽ അത് മാറി. ഇവിടെ ഡിസ്റ്റൻസ് ഇല്ല; സെപ്പറേഷൻ ഇല്ല; ഡിഫറൻസ് ഇല്ല. ദൈവവും മനുഷ്യനും ഒരു അത്ഭുതപുരുഷനിൽ ഒന്നായി. അവനിൽ ഈ ഐക്യം തൗഹീദായി — ഇൻഡിവിസിബിൾ യൂണിറ്റിയായി — നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ ഏക വ്യക്തിയാണ്; ഏക സ്വഭാവത്തിൽ. ദൈവത്വവും മനുഷ്യത്വവും വേർതിരിക്കാനാകാത്തവിധം ഒന്നായിരിക്കുന്ന ആ ഏകത്വം തന്നെയാണ് നമ്മുടെ രക്ഷയുടെ ആധാരം. അതുകൊണ്ട് രക്ഷ ദൂരെയുള്ള ഒരു നിയമവിധി അല്ല; ബന്ധമാണ്. കോടതി മോചനം അല്ല; കുടുംബത്തിലേക്കുള്ള ഉൾക്കൊള്ളൽ. ഇതാണ് പൗരസ്ത്യ സുവിശേഷം: ദൈവം മനുഷ്യനായി, മനുഷ്യനെ ദൈവബന്ധത്തിലേക്ക് ഉൾപ്പെടുത്തി. തൗഹീദ് — യേശുക്രിസ്തുവിൽ.