On the Incarnation

വചനത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം:

അധ്യായം 1

സൃഷ്ടിയും വീഴ്ചയും

(1) 'ജാതികളുടെ' വിഗ്രഹാരാധനയെക്കുറിച്ചും, അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ എങ്ങനെ ഉദിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചും മുൻപത്തെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ¹ നാം വേണ്ടവിധം ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നു. പിതാവിന്റെ വചനം സാക്ഷാൽ ദൈവമാണെന്നും, സർവ്വവും അവിടുത്തെ ഇച്ഛയാലും ശക്തിയാലും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്നും, വചനത്തിലൂടെയാണ് പിതാവ് സൃഷ്ടികൾക്ക് ക്രമവും ചലനവും നിലനിൽപ്പും നൽകുന്നതെന്നും നാം അവിടെ സംഗ്രഹിച്ചു.

ക്രിസ്തുസ്നേഹിയായ മക്കാരിയോസേ, ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ പരിശുദ്ധ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടമെന്ന നിലയിൽ, വചനം മനുഷ്യനായിത്തീർന്നതിനെയും അവിടുന്ന് നമുക്കിടയിൽ ദൈവികമായി വെളിപ്പെട്ടതിനെയും കുറിച്ച് നാം പരിചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഈ ദിവ്യരഹസ്യത്തെ യഹൂദർ നിന്ദിക്കുകയും ഗ്രീക്കുകാർ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; എന്നാൽ നാം ഇതിനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് തന്റെ മാനുഷികതയിൽ വിനീതനായി കാണപ്പെടുമ്പോൾ, വചനത്തോടുള്ള നിന്റെ സ്നേഹവും ഭക്തിയും വർദ്ധിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. കാരണം, അവിശ്വാസികൾ അവിടുത്തെ എത്രത്തോളം പരിഹസിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അവിടുന്ന് തന്റെ ദൈവത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. മനുഷ്യർ അസാധ്യമെന്ന് കരുതിയവ സാധ്യമാണെന്ന് അവിടുന്ന് തെളിയിക്കുന്നു; അയോഗ്യമെന്ന് അവർ കരുതിയതിനെ തന്റെ നന്മയാൽ അവിടുന്ന് അത്യന്തം യോഗ്യമാക്കി മാറ്റുന്നു. ബുദ്ധിജീവികൾ "കേവലം മനുഷ്യപരം" എന്ന് പുച്ഛിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ തന്റെ ദൈവിക ശക്തിയാൽ അവിടുന്ന് സ്വർഗ്ഗീയമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. കുരിശിലെ അവിടുത്തെ എളിമയും ദൗർബല്യവും വഴി അവിടുന്ന് വിഗ്രഹങ്ങളുടെ മിഥ്യാപ്രഭാവത്തെ തകർക്കുന്നു; പരിഹാസികളെയും അവിശ്വാസികളെയും നിശബ്ദമായി ജയിച്ച്, തന്നെ ദൈവമായി അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മുൻപ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ സ്മരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പിതാവിന്റെ വചനം എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടതെന്ന് നീ ഗ്രഹിക്കണം. തന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായതുകൊണ്ടല്ല അവിടുന്ന് ശരീരം സ്വീകരിച്ചത്—കാരണം വചനമായ അവിടുന്ന് അശരീരിയാണ് (Incorporeal). മറിച്ച്, മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി പിതാവിനുള്ള സ്നേഹവും നന്മയും കാരണമാണ് അവിടുന്ന് മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്തത്.

അതുകൊണ്ട്, പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചും അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവായ ദൈവത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നമുക്ക് തുടങ്ങാം. സൃഷ്ടിയുടെ നവീകരണം (Renewal of Creation), ആദിയിൽ അതിനെ സൃഷ്ടിച്ച അതേ വചനത്താൽ തന്നെയാണ് നിർവ്വഹിക്കപ്പെട്ടത് എന്ന സത്യം നീ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കണം. സൃഷ്ടിയിലും രക്ഷയിലും യാതൊരു വൈരുദ്ധ്യവുമില്ല; ആദിയിൽ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കാൻ പിതാവ് ഉപയോഗിച്ച അതേ വചനത്തിലൂടെത്തന്നെയാണ് ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയും സാധ്യമാക്കിയത്.

(2) പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ലോകത്ത് വിവിധ അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്. ചിലർ വിശ്വസിക്കുന്നത് പ്രപഞ്ചം സ്വയംഭൂവാണെന്നും യാദൃശ്ചികമായി ഉണ്ടായതാണെന്നുമാണ്. സർവ്വവിശ്വത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു 'ബുദ്ധി' (Intelligence) ഉണ്ടെന്ന് നിഷേധിക്കുന്ന എപ്പിക്യൂറിയന്മാർ ഈ ഗണത്തിൽപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ വാദം അനുഭവസത്യങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. എല്ലാം യാന്ത്രികമായി ഉണ്ടായതായിരുന്നുവെങ്കിൽ ലോകത്ത് യാതൊരു വൈവിധ്യവും ഉണ്ടാകില്ലായിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിൽ എല്ലാം സൂര്യനോ അല്ലെങ്കിൽ ചന്ദ്രനോ മാത്രമായിരിക്കുമായിരുന്നു. മനുഷ്യശരീരത്തിൽ എല്ലാ അവയവങ്ങളും ഒരേപോലെയാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെയും ശരീരത്തിലെയും വ്യത്യസ്തതകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അവയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഒരു കാരണമുണ്ടെന്നാണ്; ആ കാരണത്തിൽ നിന്നാണ് സർവ്വത്തിന്റെയും ശില്പിയായ ദൈവത്തെ നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്.

മറ്റു ചിലർ (പ്ലേറ്റോയെപ്പോലുള്ളവർ) വാദിക്കുന്നത് ദൈവം മുമ്പേ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ദ്രവ്യത്തിൽ (Pre-existent matter) നിന്നാണ് ലോകത്തെ നിർമ്മിച്ചത് എന്നാണ്. എന്നാൽ ഈ വാദം ദൈവത്തിന്റെ സർവ്വശക്തിത്വത്തിന് പരിധി നിശ്ചയിക്കുന്നതാണ്. മരം ഇല്ലാതെ ഒന്നും നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു തച്ചന്റെ അവസ്ഥയിലല്ല ദൈവം. ദ്രവ്യം ദൈവം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചതല്ലെങ്കിൽ അവിടുന്ന് വെറുമൊരു ശില്പി (Artisan) മാത്രമായിപ്പോകും, യഥാർത്ഥ സ്രഷ്ടാവാകില്ല.

ഇനിയൊരു വിഭാഗം (ഗ്നോസ്റ്റിക്കുകൾ), നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പിതാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനായ മറ്റൊരു സ്രഷ്ടാവിനെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. അവർ തിരുവെഴുത്തുകളെ അവഗണിക്കുന്നു. "ദൈവം യോജിപ്പിച്ചത് മനുഷ്യൻ വേർതിരിക്കരുത്"² എന്ന് കർത്താവ് പറഞ്ഞപ്പോൾ, സൃഷ്ടി പിതാവിന്റെ പ്രവൃത്തിയാണെന്നാണ് അവിടുന്ന് വ്യക്തമാക്കിയത്. "സകലവും അവനാൽ ഉണ്ടായി; അവനില്ലാതെ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല"³ എന്ന് വി. യോഹന്നാൻ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾക്ക് സ്രഷ്ടാവാകാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?

(3) എന്നാൽ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം ഈ മൂഢവാദങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു ബുദ്ധിയുണ്ട്, അതിനാൽ അത് യാദൃശ്ചികമല്ല. ദൈവം പരിധികളില്ലാത്തവനാണ്; അതിനാൽ നിലവിലുള്ള ദ്രവ്യത്തെയല്ല, മറിച്ച് ശൂന്യതയിൽ നിന്നാണ് (Ex nihilo) അവിടുന്ന് വചനത്തിലൂടെ സകലത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചത്. "ആദിയിൽ ദൈവം ആകാശവും ഭൂമിയും സൃഷ്ടിച്ചു"⁴ എന്ന് ഉല്പത്തി പുസ്തകവും, "ഇല്ലായ്മയിൽ നിന്ന് എല്ലാറ്റിനെയും നിലനിൽപ്പിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഏകദൈവത്തിൽ വിശ്വസിക്കുക"⁵ എന്ന് ഹെർമാസിന്റെ 'ഷെപ്പേർഡ്' എന്ന ഗ്രന്ഥവും ഇതിനെ ശരിവെക്കുന്നു.

ദൈവം നന്മയുടെ ഉറവിടമാണ്. അവിടുത്തെ സൃഷ്ടികളിൽ മനുഷ്യനോടാണ് അവിടുന്ന് പ്രത്യേക കാരുണ്യം കാണിച്ചത്. മനുഷ്യർ സ്വഭാവത്താൽ നശ്വരരാണെങ്കിലും (Mortal), അവിടുന്ന് അവർക്ക് തന്റെ സ്വന്തം 'പ്രതിഛായയുടെ മുദ്ര' (Seal of His Image) നൽകി. വചനത്തിന്റെ യുക്തിയിൽ (Rationality) പങ്കാളികളായതിലൂടെ അവർക്ക് ദൈവത്തിന്റെ ബുദ്ധി പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ദൈവത്തോടുള്ള നിരന്തര ധ്യാനത്തിലൂടെ അവർ സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്നായിരുന്നു ദൈവഹിതം.

മനുഷ്യന് സ്വതന്ത്ര ഇച്ഛയുള്ളതിനാൽ, ദൈവം നൽകിയ കൃപ നിലനിർത്താൻ അവിടുന്ന് ഒരു നിയമം നൽകി. അവർ നന്മയിൽ നിലനിന്നാൽ സ്വർഗ്ഗീയമായ അമരത്വം അവർക്ക് ലഭിക്കും. എന്നാൽ അവർ വഴിതെറ്റിയാൽ മരണത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക നിയമത്തിന് അവർ ഇരയാകും. "തിന്നുന്ന നാളിൽ നീ തീർച്ചയായും മരിക്കും"⁷ എന്ന ദൈവകൽപ്പനയുടെ അർത്ഥം, അവർ മരണാനന്തരവും നാശത്തിന്റെ (Corruption) അവസ്ഥയിൽ തുടരുമെന്നാണ്.

(4) വചനത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഉത്ഭവം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് നീ ചിന്തിച്ചേക്കാം. നമ്മുടെ ദയനീയാവസ്ഥയാണ് വചനത്തെ താഴേക്ക് വരുത്തിയത്. നമ്മുടെ അതിക്രമമാണ് അവിടുത്തെ സ്നേഹത്തെ നമ്മിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചത്. മനുഷ്യരുടെ രക്ഷയ്ക്കായി മാത്രമാണ് അവിടുന്ന് ശരീരം സ്വീകരിച്ചത്.

മനുഷ്യൻ നാശരഹിതനായി (Incorruptible) നിലനിൽക്കണമെന്നാണ് ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചത്. എന്നാൽ മനുഷ്യർ ദൈവധ്യാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് തിന്മയിലേക്ക് വഴിമാറിയപ്പോൾ മരണത്തിന് അടിമകളായി. അവർ ഇല്ലായ്മയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവരായതിനാൽ, ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധം വേർപെട്ടപ്പോൾ അവർ വീണ്ടും 'ഇല്ലായ്മയിലേക്ക്' (Non-existence) മടങ്ങാൻ തുടങ്ങി. ദൈവം മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ നിലനിൽപ്പ്; തിന്മ എന്നത് നിലനിൽപ്പില്ലായ്മയാണ്. നന്മയിൽ നിലനിന്നിരുന്നെങ്കിൽ മനുഷ്യന് നാശത്തെ അതിജീവിക്കാമായിരുന്നു. "ന്യായപ്രമാണങ്ങൾ പാലിക്കുന്നത് നാശരഹിതത്വത്തിന്റെ ഉറപ്പാണ്"⁸ എന്ന് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പുസ്തകം പഠിപ്പിക്കുന്നു.

(5) ദൈവകൃപയാൽ ലഭിച്ച ജീവൻ മനുഷ്യൻ പാപം വഴി നഷ്ടപ്പെടുത്തി. തങ്ങൾ നാശത്തിന് വിധേയരാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ തിന്മയിൽ നിന്ന് തിന്മയിലേക്ക് നീങ്ങി. മോഷണം, കൊലപാതകം, വ്യഭിചാരം എന്നിവയാൽ ഭൂമി നിറഞ്ഞു. മനുഷ്യർ സ്വാഭാവികമായ പാപങ്ങൾക്കും അപ്പുറം പ്രകൃതിവിരുദ്ധമായ തിന്മകളിൽ ഏർപ്പെട്ടു (റോമർ 1:26-27). പിശാചിന്റെ അസൂയയാൽ മരണം ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു¹⁰, മനുഷ്യൻ നാശത്തിന്റെ അധീനതയിലായി.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

¹ Contra Gentes (ജാതികൾക്കെതിരെ)

² മത്തായി 19:4–6

³ യോഹന്നാൻ 1:3

⁴ ഉല്പത്തി 1:1

⁵ The Shepherd of Hermas

⁶ എബ്രായർ 11:3

⁷ ഉല്പത്തി 2:16–17

⁸ ജ്ഞാനം 6:18

⁹ സങ്കീർത്തനം 82:6–7

¹⁰ ജ്ഞാനം 2:23–24

¹¹ റോമർ 1:26–27

അധ്യായം 2

ദൈവിക സന്ദിഗ്ധതയും മനുഷ്യാവതാരത്തിലൂടെയുള്ള അതിന്റെ പരിഹാരവും

(6) മരണവും നാശവും മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിച്ചതോടെ അവർ നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് നാം കഴിഞ്ഞ അധ്യായത്തിൽ കണ്ടു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനും, വചനത്തിന്റെ യുക്തിയാൽ സ്രഷ്ടാവിനെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചവനുമായ മനുഷ്യൻ വിസ്മൃതിയിലാകുകയും ദൈവത്തിന്റെ കൈവേല തകരുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. കൽപ്പനാലംഘനത്തിന്റെ ഫലമായ മരണത്തിന്റെ നിയമം നമ്മെ കീഴ്പ്പെടുത്തി; അതിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരു വഴിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇത് അങ്ങേയറ്റം ഭയാനകവും അയോഗ്യവുമായ ഒന്നായിരുന്നു. താൻ പറഞ്ഞ വാക്കിൽ നിന്ന് ദൈവം പിന്മാറുന്നതും, കൽപ്പന ലംഘിച്ച മനുഷ്യൻ മരിക്കാതിരിക്കുന്നതും അചിന്ത്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ വചനത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളായിരുന്ന ജീവികൾ നശിച്ചുപോകുന്നതും നാശത്തിലൂടെ വീണ്ടും 'ഇല്ലായ്മയിലേക്ക്' മടങ്ങുന്നതും അത്രതന്നെ ഭീകരമായിരുന്നു. പിശാചിന്റെ വഞ്ചനയാൽ തന്റെ സൃഷ്ടികൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക് നിരക്കുന്നതല്ല. തന്റെ സൃഷ്ടികൾ സ്വന്തം അശ്രദ്ധയാലോ പിശാചിന്റെ ചതിയാലോ നശിച്ചുപോകുന്നത് അത്യന്തം അയോഗ്യമാണ്. വചനത്തെപ്പോലെ യുക്തിയുള്ളവരായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ നശിക്കുകയും അമൂല്യമായ സൃഷ്ടികൾ തകരുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ നന്മസ്വരൂപനായ ദൈവം എന്ത് ചെയ്യണമായിരുന്നു? നാശവും മരണവും അവരെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ അനുവദിക്കണമായിരുന്നോ? എങ്കിൽ പിന്നെ ആദിയിൽ അവരെ സൃഷ്ടിച്ചതുകൊണ്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ശേഷം ഇങ്ങനെ അവഗണിക്കപ്പെട്ട് നശിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് ഒരിക്കലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാതിരിക്കുന്നതായിരുന്നു. തന്റെ കൺമുന്നിൽ തന്റെ തന്നെ സൃഷ്ടികൾ നശിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും അതിൽ അനാസ്ഥ കാണിക്കുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ നന്മയല്ല, മറിച്ച് അവിടുത്തെ പരിമിതിയായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുക. അതുകൊണ്ട്, മനുഷ്യനെ നാശത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുന്നത് ദൈവത്തിന് യോജിച്ചതല്ലായിരുന്നു.

(7) എന്നാൽ ഇത് കാര്യത്തിന്റെ ഒരു വശം മാത്രമാണ്. നാം നേരത്തെ കണ്ടതുപോലെ, സത്യത്തിന്റെ പിതാവായ ദൈവം മരണത്തെക്കുറിച്ച് താൻ നൽകിയ വാഗ്ദാനത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നത് അസാധ്യമായിരുന്നു. അവിടുത്തേക്ക് സ്വയം അസത്യവാദിയാകാൻ കഴിയില്ല. പിന്നെ ദൈവം എന്ത് ചെയ്യും? മനുഷ്യരോട് തങ്ങളുടെ ലംഘനത്തിന് പശ്ചാത്തപിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടണമായിരുന്നോ? അത് ദൈവത്തിന് യോജിച്ചതാണെന്നും, പാപം വഴി നാശത്തിന് വിധേയരായവർ പശ്ചാത്താപം വഴി വീണ്ടും അവിനാശത്വത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ എന്നും വാദിക്കാം. എന്നാൽ പശ്ചാത്താപം ദൈവികമായ നീതിയെ സംരക്ഷിക്കില്ല; കാരണം, മനുഷ്യൻ മരിക്കാതിരുന്നാൽ ദൈവം അസത്യവാദിയായി തുടരും. പശ്ചാത്താപം മനുഷ്യനെ അവന്റെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നില്ല; അത് അവനെ പാപം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഇത് വെറുമൊരു തെറ്റ് മാത്രമായിരുന്നു എങ്കിൽ പശ്ചാത്താപം മതിയാകുമായിരുന്നു. എന്നാൽ കൽപ്പന ലംഘിച്ചതോടെ മനുഷ്യൻ തന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ചുള്ള നാശത്തിന് അധീനനാകുകയും ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന കൃപ നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. പശ്ചാത്താപത്തിന് ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല. പിന്നെ ആർക്കാണ് ഈ കൃപ തിരികെ നൽകാൻ കഴിയുക? സകലത്തെയും ഇല്ലായ്മയിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ച ദൈവവചനത്തിന് അല്ലാതെ മറ്റാർക്കും അതിന് കഴിയില്ല. നശ്വരമായതിനെ അവിനാശത്വത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും, പിതാവിന്റെ നീതി എല്ലാവർക്കും മുൻപിൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും അവിടുത്തേക്കേ കഴിയൂ. പിതാവിന്റെ വചനവും എല്ലാവർക്കും ഉപരിയുമായ അവിടുന്ന് മാത്രമാണ് സകലത്തെയും പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ പ്രാപ്തനും, എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി കഷ്ടാനുഭവങ്ങൾ ഏൽക്കാൻ യോഗ്യനും.

(8) ഇതിനായി ദൈവത്തിന്റെ അശരീരിയും നാശരഹിതനുമായ വചനം നമ്മുടെ ലോകത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. യഥാർത്ഥത്തിൽ അവിടുന്ന് ലോകത്തിൽ നിന്ന് അകലെയായിരുന്നില്ല; അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യമില്ലാതെ സൃഷ്ടിയുടെ ഒരു ഭാഗവും നിലനിൽക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അവിടുന്ന് ഒരു പുതിയ രീതിയിൽ ലോകത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവിടുന്ന് തന്റെ സ്നേഹത്താൽ നമ്മുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. തന്റെ പിതാവിന്റെ മനസ്സിനെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യവർഗ്ഗം നാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതും മരണം ഭരണം നടത്തുന്നതും അവിടുന്ന് കണ്ടു. കൽപ്പനാലംഘനത്തിന്റെ ശിക്ഷയായ നാശം നമ്മെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നത് അവിടുന്ന് കണ്ടു. നിയമം പൂർത്തിയാക്കപ്പെടുന്നതിന് മുൻപ് അത് റദ്ദാക്കുന്നത് അചിന്ത്യമാണെന്ന് അവിടുന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്വന്തം സൃഷ്ടികൾ ഇല്ലാതാകുന്നത് അവിടുന്ന് കണ്ടു. മനുഷ്യരുടെ അതിക്രമങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നതും എല്ലാവരും മരണത്തിന് കടപ്പെട്ടവരായതും അവിടുന്ന് കണ്ടു. അവിടുന്ന് നമ്മോട് കരുണ കാണിച്ചു. തന്റെ പിതാവിന്റെ പണി പാഴാകാൻ അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നമുക്കുള്ളതുപോലെയുള്ള ഒരു മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചു. വെറുമൊരു ശരീരമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയല്ല അവിടുന്ന് ചെയ്തത്; മറിച്ച് നിർമ്മലയായ ഒരു കന്യകയിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യപിതാവിന്റെ സഹായമില്ലാതെ അവിടുന്ന് ശരീരം സ്വീകരിച്ചു. സകലത്തിന്റെയും ശില്പിയായ അവിടുന്ന് കന്യകയിൽ ആ ശരീരം തനിക്കായി ഒരു ആലയമായി (Temple) ഒരുക്കി. നമ്മുടെ എല്ലാവരുടെയും ശരീരം മരണത്തിന് വിധേയമായതിനാൽ, അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരം എല്ലാവർക്കും പകരമായി മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കുകയും പിതാവിന് സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. അവിടുത്തെ മരണത്തിൽ എല്ലാവരും മരിക്കുകയും, അതുവഴി മരണത്തിന്റെ നിയമം റദ്ദാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. നാശത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ മനുഷ്യരെ അവിനാശത്വത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും, മരണത്തിലൂടെ അവരെ വീണ്ടും ജീവപ്പിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. തീയിലിട്ട വൈക്കോൽ പോലെ മരണം അവരിൽ നിന്ന് ഇല്ലാതാകാൻ അവിടുന്ന് ഇത് ചെയ്തു.

(9) മരണത്തിലൂടെ അല്ലാതെ നാശത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വചനം കണ്ടു. എന്നാൽ വചനം അമരനും പിതാവിന്റെ പുത്രനുമായതിനാൽ അവിടുത്തേക്ക് മരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് മരണത്തിന് വിധേയമായ ഒരു ശരീരം സ്വീകരിച്ചു. എല്ലാവർക്കും ഉപരിയായ വചനത്തിന്റേതായ ആ ശരീരം എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള പകരമായി മാറുകയും, വചനത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ അത് അവിനാശിയായി തുടരുകയും ചെയ്തു. പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ കൃപയാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ നാശത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനും ഇത് സഹായിച്ചു. പാപമില്ലാത്ത യാഗമായി തന്റെ ശരീരം മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് തന്റെ സഹോദരങ്ങൾക്കായി മരണം ഇല്ലാതാക്കി. വചനം എല്ലാവർക്കും ഉപരിയായതിനാൽ, തന്റെ ശരീരമാകുന്ന ആലയത്തെ എല്ലാവർക്കും പകരമായി നൽകിയപ്പോൾ മരണം ആവശ്യപ്പെട്ടതെല്ലാം അവിടെ പൂർത്തിയായി. അമരനായ ദൈവപുത്രൻ മനുഷ്യത്വവുമായി ഒന്നായതോടെ, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിലൂടെ സകല മനുഷ്യരും അവിനാശത്വത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു വലിയ രാജാവ് ഒരു വീട്ടിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ ആ നഗരം മുഴുവൻ ആദരിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, രാജാധിരാജനായ ക്രിസ്തു ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിൽ വസിച്ചതോടെ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിന്മേലുള്ള ശത്രുവിന്റെ പദ്ധതികൾ തകരുകയും മരണത്തിന്റെ നാശം ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്തു. ദൈവപുത്രൻ നമുക്കിടയിൽ വന്ന് മരണത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ മനുഷ്യവർഗ്ഗം പൂർണ്ണമായും നശിക്കുമായിരുന്നു.

(10) ഈ വലിയ പ്രവൃത്തി ദൈവത്തിന്റെ നന്മയ്ക്ക് അത്യന്തം യോജിച്ചതായിരുന്നു. ഒരു നഗരം സ്ഥാപിച്ച രാജാവ്, അവിടുത്തെ ജനങ്ങളുടെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ട് കള്ളന്മാർ ആക്രമിക്കുമ്പോൾ അത് ഉപേക്ഷിക്കില്ല; മറിച്ച് തന്റെ അന്തസ്സിനായി ആ നഗരത്തെ രക്ഷിക്കും. അതുപോലെ പിതാവിന്റെ വചനം മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ അവഗണിച്ചില്ല. തന്റെ ശരീരത്തിന്റെ സമർപ്പണം വഴി അവിടുന്ന് മരണത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയും തന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ വഴി അവരുടെ അശ്രദ്ധ തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. അവിടുന്ന് മനുഷ്യപ്രകൃതിയെ പൂർണ്ണമായി പുനഃസ്ഥാപിച്ചു. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ: "ഒരാൾ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരിച്ചുവെങ്കിൽ എല്ലാവരും മരിച്ചു; ജീവിക്കുന്നവർ ഇനി തങ്ങൾക്കായിട്ടല്ല, തങ്ങൾക്കുവേണ്ടി മരിച്ച് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റവനായി ജീവിക്കേണ്ടതിന് അവിടുന്ന് എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരിച്ചു"¹². വീണ്ടും തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നു: "ദൈവകൃപയാൽ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി മരണം അനുഭവിക്കേണ്ടതിന് ദൂതന്മാരേക്കാൾ അല്പം താഴ്ന്നവനാക്കപ്പെട്ട യേശുവിനെ നാം കാണുന്നു"¹³. മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ വചനം തന്നെ മനുഷ്യനാകണമായിരുന്നു; കാരണം ആദിയിൽ അവരെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ തന്നെ അവരെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കണമായിരുന്നു. തന്റെ ശരീരം എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള യാഗമായി അവിടുന്ന് നൽകി. ഇതിലൂടെ മരണത്തിന്റെ നിയമം അവിടുന്ന് അവസാനിപ്പിക്കുകയും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രത്യാശ നൽകിക്കൊണ്ട് നമുക്ക് പുതിയൊരു ജീവൻ നൽകുകയും ചെയ്തു. മനുഷ്യനിലൂടെ മരണം വന്നു; മനുഷ്യനായ വചനത്തിലൂടെ മരണം ഇല്ലാതാകുകയും ജീവൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ നാം മരിക്കുമ്പോൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെയല്ല, മറിച്ച് പുനരുത്ഥാനം കാത്തിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയാണ് മരിക്കുന്നത്.

രക്ഷകൻ മനുഷ്യനായതിന്റെ ഒന്നാമത്തെ കാരണം ഇതാണ്. അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യം എത്രത്തോളം അനുയോജ്യമായിരുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്ന മറ്റ് കാര്യങ്ങൾ കൂടി നമുക്ക് പരിചിന്തിക്കാം.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

¹² 2 കോറിന്തോസ് 5:14-15

¹³ എബ്രായർ 2:9-10

¹⁴ എബ്രായർ 2:14-15

¹⁵ 1 കോറിന്തോസ് 15:21-22

¹⁶ 1 തിമോത്തിയോസ് 6:15

അധ്യായം 3

ദൈവിക സന്ദിഗ്ധതയും മനുഷ്യാവതാരത്തിലൂടെയുള്ള അതിന്റെ പരിഹാരവും (തുടർച്ച)

(11) സർവ്വശക്തനായ ദൈവം തന്റെ വചനത്തിലൂടെ മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ പരിമിതികൾ നിമിത്തം, അശരീരിയും അസൃഷ്ടനുമായ തങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ച് സ്വയം അറിയാൻ അവർക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് അവിടുന്ന് കണ്ടു. അതിനാൽ അവിടുന്ന് അവർക്ക് കരുണ നൽകി; തങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പ് തന്നെ അർത്ഥശൂന്യമാകാതിരിക്കാൻ അവരെ ദൈവജ്ഞാനമില്ലാത്തവരായി അവിടുന്ന് വിട്ടുകളഞ്ഞില്ല. സ്രഷ്ടാവിനെ അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ സൃഷ്ടിക്ക് എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്? തങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയ പിതാവിന്റെ വചനത്തെയും യുക്തിയെയും (Reason) കുറിച്ച് അറിവില്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ എങ്ങനെ യുക്തിയുള്ള ജീവികളാകും? ഭൗതിക കാര്യങ്ങൾ മാത്രം അറിയുന്ന മൃഗങ്ങളെക്കാൾ ഭേദമായി അവർക്ക് ഒന്നും അവകാശപ്പെടാനുണ്ടാകില്ല. തന്നെ അറിയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ ദൈവം എന്തിനാണ് അവരെ സൃഷ്ടിച്ചത്? എന്നാൽ നന്മസ്വരൂപനായ ദൈവം അവർക്ക് തന്റെ തന്നെ പ്രതിഛായയിൽ, അതായത് നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിൽ പങ്കാളിത്തം നൽകി. ദൈവത്തോടുള്ള ഈ സാദൃശ്യം വഴി അവർക്ക് 'യഥാർത്ഥ പ്രതിഛായ'യായ വചനത്തെയും, വചനത്തിലൂടെ പിതാവിനെ ഗ്രഹിക്കാനും സാധിക്കുന്നു. സ്രഷ്ടാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ അറിവാണ് മനുഷ്യർക്ക് ലഭിക്കാവുന്ന ഏക ഭാഗ്യവും ധന്യവുമായ ജീവിതം.

എന്നാൽ, മനുഷ്യർ ബുദ്ധിഹീനതയാൽ തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച കൃപയെ നിസ്സാരമായി കാണുകയും ദൈവത്തിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുകയും ചെയ്തു. അവർ തങ്ങളുടെ ആത്മാക്കളെ എത്രമാത്രം അശുദ്ധമാക്കി എന്നുവെച്ചാൽ, ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെടുക മാത്രമല്ല, തങ്ങൾക്കായി വിവിധങ്ങളായ അന്യദൈവങ്ങളെ അവർ നിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു. സത്യദൈവത്തിന് പകരം അവർ വിഗ്രഹങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ, "സ്രഷ്ടാവിനെക്കാൾ ഉപരിയായി അവർ സൃഷ്ടിയെ ആരാധിച്ചു."¹⁷ അതിലും കഷ്ടമായി, ദൈവത്തിന് നൽകേണ്ട ആദരവ് മരത്തിനും കല്ലിനും മനുഷ്യർക്കും അവർ നൽകി. കാമമോഹങ്ങൾക്കായി അവർ ദുരാത്മാക്കളെ ദൈവങ്ങളായി ആരാധിക്കുകയും മൃഗങ്ങളെയും മനുഷ്യരെയും അവർക്കായി ബലികഴിക്കുകയും ചെയ്തു. മന്ത്രവാദവും വെളിച്ചപ്പാടുകളും അവരെ വഴിതെറ്റിച്ചു. ദൃശ്യമായവ മാത്രമേ നിലവിലുള്ളൂ എന്ന മട്ടിൽ അവർ ജ്യോതിഷത്തെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും ആശ്രയിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ, ദൈവത്തെയോ അവിടുത്തെ വചനത്തെയോ അറിയാത്തവിധം അധർമ്മം ലോകമെങ്ങും പടർന്നു. എങ്കിലും ദൈവം മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചിരുന്നില്ല; പല രൂപത്തിലും പല വഴികളിലൂടെയും അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

(12) മനുഷ്യന്റെ പരിമിതി ദൈവം അറിഞ്ഞിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കൃപ മാത്രം മതിയായിരുന്നു വചനത്തെയും പിതാവിനെ അറിയാൻ. എങ്കിലും ആ കൃപ അവർ അവഗണിച്ചേക്കാം എന്നതുകൊണ്ട് പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയെയും അവിടുന്ന് തന്നെത്തന്നെ അറിയാനുള്ള ഉപാധിയായി നൽകി. എന്നിട്ടും മനുഷ്യന്റെ അശ്രദ്ധ വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനാൽ ദൈവം നിയമവും (Law) പ്രവാചകന്മാരെയും നൽകി. അങ്ങനെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാൻ വൈകിയവർക്ക്, തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള മനുഷ്യരായ പ്രവാചകന്മാരിലൂടെ സ്രഷ്ടാവിനെ അറിയാൻ സാധിക്കുമായിരുന്നു. മൂന്ന് വഴികളാണ് ദൈവം അവർക്ക് മുൻപിൽ തുറന്നിട്ടത്: ഒന്ന്, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ക്രമത്തിലൂടെ സ്രഷ്ടാവിനെ അറിയുക; രണ്ട്, വിശുദ്ധരായ മനുഷ്യരിലൂടെ ദൈവത്തെ മനസ്സിലാക്കുക; മൂന്ന്, നിയമം അറിയുന്നത് വഴി നല്ല ജീവിതം നയിക്കുക. നിയമവും പ്രവാചകന്മാരും യഹൂദർക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ലോകത്തിന് മുഴുവൻ ദൈവജ്ഞാനം പകർന്നു നൽകാനുള്ള വിശുദ്ധ വിദ്യാലയമായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ മനുഷ്യർ ലൗകിക സുഖങ്ങളിലും ദുരാത്മാക്കളുടെ വഞ്ചനയിലും മുഴുകി സത്യത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞില്ല. യുക്തിയുള്ള മനുഷ്യരെന്നതിനേക്കാൾ മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ പാപത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കുന്നവരായി അവർ മാറി.

(13) മനുഷ്യത്വം ഇല്ലാതാകുകയും ദുരാത്മാക്കളുടെ വഞ്ചനയാൽ ദൈവജ്ഞാനം മറയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ദൈവം എന്ത് ചെയ്യണമായിരുന്നു? ഇത്ര വലിയ അനീതിക്ക് മുൻപിൽ അവിടുന്ന് മിണ്ടാതിരിക്കണമായിരുന്നോ? എങ്കിൽ പിന്നെ ആദിയിൽ അവരെ തന്റെ പ്രതിഛായയിൽ സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ പ്രയോജനം എന്താണ്? വചനത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ പങ്കാളികളായ ശേഷം വീണ്ടും മൃഗതുല്യരാകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് അവർ മൃഗങ്ങളായിത്തന്നെ ജനിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഒരു ഭൗമിക രാജാവ് പോലും താൻ നിർമ്മിച്ച നഗരം ശത്രുക്കൾ കൈക്കലാക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല; അവിടുന്ന് ദൂതന്മാരെ അയച്ചും നേരിട്ട് ചെന്നും അവരെ തിരികെ കൊണ്ടുവരും. എങ്കിൽ ദൈവം തന്റെ സൃഷ്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ എത്രമാത്രം ശ്രദ്ധാലുവായിരിക്കും! തന്റെ പ്രതിഛായ വഹിക്കുന്നവർ നശിച്ചുപോകുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ.

ദൈവത്തിന് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയുമായിരുന്നു? തന്നിലുള്ള പ്രതിഛായയെ (Image) മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിൽ പുതുക്കുക എന്നതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴിയുമില്ല. ഇത് സാക്ഷാൽ 'പ്രതിഛായ'യായ നമ്മുടെ രക്ഷകൻ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിലൂടെയല്ലാതെ മറ്റെങ്ങനെയുമാണ് സാധ്യമാകുക? മനുഷ്യർക്കോ മാലാഖമാർക്കോ ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; കാരണം അവർ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയല്ല, മറിച്ച് പ്രതിഛായയനുസരിച്ച് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവർ മാത്രമാണ്. ദൈവവചനം നേരിട്ട് വന്നു; കാരണം പിതാവിന്റെ പ്രതിഛായയായ അവിടുത്തേക്ക് മാത്രമേ തന്റെ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ പുനഃസൃഷ്ടി നടത്താൻ അവിടുന്ന് ആദ്യം മരണത്തെയും നാശത്തെയും ഇല്ലാതാക്കണമായിരുന്നു. അതിനാൽ അവിടുന്ന് ഒരു മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചു; അതിലൂടെ മരണത്തെ തകർക്കാനും മനുഷ്യനെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയിൽ നവീകരിക്കാനും അവിടുന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ഇതിന് പിതാവിന്റെ ഏകപ്രതിഛായയായ വചനം തന്നെ മതിയായിരുന്നു.

(14) ഇത് വ്യക്തമാക്കാൻ ഒരു ഉദാഹരണം നൽകാം. ഒരു തടിപ്പലകയിൽ വരച്ച ചിത്രം അഴുക്ക് പറ്റി മാഞ്ഞുപോയാൽ കലാകാരൻ ആ പലക ദൂരെയെറിയാറില്ല. പകരം, ആ ചിത്രത്തിന് ആധാരമായ വ്യക്തിയെ വീണ്ടും വിളിച്ചിരുത്തി അതേ പലകയിൽ ചിത്രം വീണ്ടും വരയ്ക്കുന്നു. അതുപോലെതന്നെയാണ് ദൈവപുത്രന്റെ കാര്യവും. പിതാവിന്റെ പ്രതിഛായയായ അവിടുന്ന് നമുക്കിടയിൽ വസിച്ചു; അങ്ങനെ തന്റെ രൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തെ നവീകരിക്കാനും നഷ്ടപ്പെട്ട ആടിനെ തേടിപ്പിടിക്കാനും അവിടുന്ന് വന്നു. "നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ തിരയാനും രക്ഷിക്കാനുമാണ് ഞാൻ വന്നത്"¹⁸ എന്ന് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞതും, "വീണ്ടും ജനിക്കണം"¹⁹ എന്ന് യഹൂദരോട് പറഞ്ഞതും ദൈവത്തിന്റെ പ്രതിഛായയിലുള്ള ആത്മാവിന്റെ ഈ പുനഃസൃഷ്ടിയെക്കുറിച്ചാണ്.

(15) ഒരു നല്ല അധ്യാപകൻ തന്റെ ശിഷ്യന്മാരുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നതുപോലെ വചനം നമ്മുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ, "ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്തിൽ ലോകം ജ്ഞാനത്താൽ ദൈവത്തെ അറിയാതിരുന്നതുകൊണ്ട്, പ്രസംഗത്തിന്റെ ഭോഷത്വത്താൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരെ രക്ഷിക്കാൻ ദൈവത്തിന് പ്രസാദം തോന്നി."²⁰ മനുഷ്യർ ദൈവത്തെ വിട്ട് സൃഷ്ടികളിലും ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിലും ദൈവത്തെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അതിനാൽ വചനം ഒരു മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ച് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ചരിക്കുകയും അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ പിതാവിനെ വെളിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ ദൈവത്തെ തിരഞ്ഞവർക്ക് അവിടുത്തെ അത്ഭുതപ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവത്തെ കാണാൻ സാധിച്ചു. പ്രപഞ്ചത്തെ കണ്ടു ഭയപ്പെട്ടവർ അത് ക്രിസ്തുവിനെ കർത്താവായി ഏറ്റുപറയുന്നത് കണ്ടു. മനുഷ്യരെ ദൈവങ്ങളായി കണ്ടവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ അദ്വിതീയമായ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ അവിടുന്ന് മാത്രമാണ് ദൈവപുത്രൻ എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ദുരാത്മാക്കളെ ആരാധിച്ചവർ ക്രിസ്തു അവരെ പുറത്താക്കുന്നത് കണ്ടു. മരണപ്പെട്ട വീരന്മാരെ ആരാധിച്ചവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിലൂടെ യഥാർത്ഥ കർത്താവ് വചനം മാത്രമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

(16) മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകൾ കേവലം ഭൗതിക തലത്തിലേക്ക് താഴ്ന്നുപോയപ്പോൾ, താൻ വെറുമൊരു മനുഷ്യൻ മാത്രമല്ല, സാക്ഷാൽ ദൈവത്തിന്റെ വചനവും ജ്ഞാനവുമാണെന്ന് അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ വചനം ശരീരത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ തയ്യാറായി. വചനത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ എല്ലാ മാനങ്ങളിലുമുണ്ട്—സൃഷ്ടിയിൽ ഉപരിയായും, മനുഷ്യാവതാരത്തിൽ താഴെയും, പാതാളത്തിൽ ആഴത്തിലും, ലോകമെങ്ങും പരപ്പിലും. സർവ്വവും ദൈവജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞു. ഉടൻ തന്നെ മരിക്കാതെ അവിടുന്ന് കുറച്ചുകാലം ശരീരത്തിൽ വസിച്ചതും തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും അടയാളങ്ങളിലൂടെയും താൻ ദൈവമാണെന്ന് തെളിയിക്കാനാണ്. മനുഷ്യാവതാരം വഴി അവിടുന്ന് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ചെയ്തു: മരണത്തെ ഇല്ലാതാക്കി നമ്മെ നവീകരിച്ചു; അദൃശ്യനായ അവിടുന്ന് തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൃശ്യനായി പിതാവിന്റെ വചനവും പ്രപഞ്ചനാഥനുമാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി.

(17) ഇവിടെ ഒരു അത്ഭുതമുണ്ട്: വചനം ശരീരത്തിൽ വസിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് ആ ശരീരത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങിനിന്നില്ല. ഭൂമിയിൽ ശരീരമായി ചലിക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കുകയായിരുന്നു. വചനം ഒന്നിനാലും പരിമിതമല്ല; മറിച്ച് സകലതും വചനത്തിലാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. സൂര്യരശ്മികൾ ഭൂമിയിലെ അഴുക്കിൽ തട്ടിയാലും സൂര്യൻ അശുദ്ധനാകാത്തതുപോലെ, വചനം ഒരു ശരീരത്തിൽ വസിച്ചത് വഴി അശുദ്ധനായില്ല; മറിച്ച് ആ ശരീരം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ജീവൻ പ്രാപിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്. "അവൻ പാപം ചെയ്തില്ല, അവന്റെ വായിൽ വഞ്ചനയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല"²³.

(18) അതിനാൽ, അവിടുന്ന് ഭക്ഷിച്ചു എന്നും കുടിച്ചു എന്നും ജനിച്ചു എന്നും തിരുവെഴുത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ആ ശരീരം ഒരു ശരീരമെന്ന നിലയിൽ അതിന്റെ സ്വഭാവമനുസരിച്ച് ജനിക്കുകയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. വചനമാകട്ടെ ആ ശരീരത്തിലൂടെ താൻ മനുഷ്യൻ മാത്രമല്ല ദൈവമാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. ആ പ്രവൃത്തികൾ അവിടുത്തേത് തന്നെയാണ്; കാരണം ആ ശരീരം അവിടുത്തേതായിരുന്നു. ശരീരം വെറുമൊരു തോന്നലല്ല (Appearance), യഥാർത്ഥമാണെന്ന് കാണിക്കാനാണ് അവിടുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചതും മറ്റും. എന്നാൽ അവിടുന്ന് ചെയ്ത അത്ഭുതങ്ങൾ അവിടുന്ന് ദൈവപുത്രനാണെന്ന് തെളിയിച്ചു. മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിച്ചതും, അന്ധർക്ക് കാഴ്ച നൽകിയതും, വെള്ളത്തെ വീഞ്ഞാക്കിയതും, അയ്യായിരം പേരെ പോഷിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവായ വചനം തന്നെയാണെന്നതിന് തെളിവാണ്. കന്യകയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചത് തന്നെ അവിടുന്ന് സകലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവാണെന്നതിന് വലിയൊരു അടയാളമാണ്.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ: ¹⁷ റോമർ 1:25 ¹⁸ ലൂക്കോസ് 19:10 ¹⁹ യോഹന്നാൻ 3:3 ²⁰ 1 കോറിന്തോസ് 1:21 ²¹ ലൂക്കോസ് 19:10 ²² എഫേസ്യർ 3:17-19 ²³ 1 പത്രോസ് 2:22 ²⁴ യോഹന്നാൻ 10:37–

അധ്യായം 4

ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം

(19) സൃഷ്ടികളിലെ തന്റെ സാന്നിധ്യം കാണാൻ കഴിയാത്തവിധം അന്ധരായിപ്പോയ മനുഷ്യർക്ക് പിതാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവ് വീണ്ടെടുക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് രക്ഷകൻ തന്റെ മാനുഷിക പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ വെളിപ്പെടുത്തിയത്. ദുരാത്മാക്കളുടെ മേലുള്ള അവിടുത്തെ അധികാരവും അവരുടെ പ്രതികരണവും കണ്ടവർക്ക് അവിടുന്ന് ദൈവപുത്രനും ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനവും ശക്തിയുമാണെന്ന് സംശയിക്കാൻ കഴിയുമോ? അവിടുത്തെ കൽപ്പനയാൽ അചേതനമായ സൃഷ്ടികൾ പോലും നിശബ്ദത വെടിഞ്ഞ്, കുരിശിന് മുൻപിൽ ഏകസ്വരത്തിൽ സാക്ഷ്യം നൽകി—കുരിശിൽ കഷ്ടമനുഭവിച്ചത് വെറുമൊരു മനുഷ്യനല്ല, മറിച്ച് ദൈവപുത്രനും സർവ്വത്തിന്റെയും രക്ഷകനുമാണെന്ന്. സൂര്യൻ ഇരുണ്ടു, ഭൂമി കുലുങ്ങി, മലകൾ പിളർന്നു. കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ട ക്രിസ്തു ദൈവമാണെന്നും സകല സൃഷ്ടികളും അവിടുത്തെ ദാസന്മാരാണെന്നും ഈ അടയാളങ്ങൾ തെളിയിച്ചു.

ദൈവവചനം തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ മനുഷ്യർക്ക് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി. ഇനി അവിടുത്തെ ഭൗമിക ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ മരണത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും നമുക്ക് ചിന്തിക്കാം. ഇത് നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാണ്. മറ്റെല്ലാ പ്രവൃത്തികളെയും പോലെ മരണത്തിലൂടെയും ക്രിസ്തു ദൈവപുത്രനായി വെളിപ്പെടുന്നു.

(20) നശ്വരമായതിനെ അവിനാശത്വത്തിലേക്ക് മാറ്റുക എന്നത് ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് സകലത്തെയും സൃഷ്ടിച്ച രക്ഷകന് മാത്രം സാധിക്കുന്ന കാര്യമാണെന്ന് നാം കണ്ടു. ദൈവത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ മനുഷ്യനെ പുനഃസൃഷ്ടിക്കാൻ പിതാവിന്റെ 'പ്രതിഛായ'യായ വചനത്തിന് മാത്രമേ കഴിയൂ. ഇതിനൊക്കെയുപരി, എല്ലാവരും മരിക്കണമെന്ന ഒരു കടം (Debt) വീട്ടപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു. വചനം നമുക്കിടയിൽ വസിച്ചതിന്റെ രണ്ടാമത്തെ കാരണം ഇതാണ്: തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ദൈവത്വം തെളിയിച്ച ശേഷം, എല്ലാവർക്കും പകരമായി തന്റെ ശരീരം മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് ആ കടം വീട്ടുക. ആദിമ ലംഘനത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യനെ മോചിപ്പിക്കാനും, മരണത്തെക്കാൾ താൻ ശക്തനാണെന്ന് കാണിക്കാനും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ ആദ്യഫലമായി തന്റെ ശരീരം അവിനാശിയായി അവിടുന്ന് വെളിപ്പെടുത്തി.

വചനത്തിന്റെ ശരീരം ഒരു കന്യകയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായി ഉണ്ടായതാണെങ്കിലും, അത് മറ്റ് ശരീരങ്ങളെപ്പോലെ മരണത്തിന് വിധേയമായ ഒന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ വചനത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം ആ ശരീരത്തെ മരണത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക നിയമത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരേസമയം രണ്ട് അത്ഭുതങ്ങൾ സംഭവിച്ചു: സകലരുടെയും മരണം കർത്താവിന്റെ ശരീരത്തിൽ പൂർത്തിയായി; അതേസമയം വചനം അതിൽ വസിച്ചതുകൊണ്ട് മരണവും നാശവും പാടെ ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടു. എല്ലാവരുടെയും കടം വീട്ടാൻ മരണം അനിവാര്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ മരണമില്ലാത്ത വചനം മരണമുള്ള ശരീരം സ്വീകരിച്ചു. "മരണത്തിന്റെ അധികാരിയായ പിശാചിനെ മരണത്തിലൂടെ ഇല്ലാതാക്കാനും, ജീവപര്യന്തം മരണഭീതിയിൽ അടിമകളായവരെ മോചിപ്പിക്കാനും"²⁵ അവിടുന്ന് ഇത് ചെയ്തു.

(21) അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ നമുക്ക് ഭയപ്പെടാനില്ല. എല്ലാവരുടെയും രക്ഷകൻ നമുക്ക് വേണ്ടി മരിച്ചതുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന നമ്മൾ പഴയതുപോലെ മരണത്തിന്റെ ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധേയരല്ല. പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ കൃപയാൽ നാശം ഇല്ലാതാക്കപ്പെട്ടു. മണ്ണിലെറിയപ്പെട്ട വിത്തുകൾ നശിച്ചുപോകാതെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നതുപോലെ, രക്ഷകന്റെ കൃപയാൽ നമ്മളും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കും. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ: "ഈ നശ്വരമായത് അവിനാശത്വത്തെയും, ഈ മർത്യമായത് അമരത്വത്തെയും ധരിക്കണം... അപ്പോൾ 'മരണം വിജയത്തിൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ടു' എന്ന് എഴുതപ്പെട്ട വചനം നിവൃത്തിയാകും."²⁶

എല്ലാവർക്കും പകരമായി മരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ അവിടുന്ന് കുരിശിലേറ്റപ്പെടാതെ രഹസ്യമായി മരിച്ചുകൂടായിരുന്നോ എന്ന് ചിലർ ചോദിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അവിടുത്തെ മരണം ദൈവത്തിന് യോജിച്ചതായിരുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യർ ദൗർബല്യം കൊണ്ടോ രോഗം കൊണ്ടോ മരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ജീവന്റെ ഉറവിടമായ ക്രിസ്തു രോഗം വന്ന് മരിക്കുന്നത് അചിന്തിതമാണ്. മറ്റുള്ളവരെ സുഖപ്പെടുത്തിയ അവിടുന്ന് എങ്ങനെ രോഗബാധിതനാകും? മരണത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ വേണ്ടി ശരീരം സ്വീകരിച്ച അവിടുന്ന് മരണത്തെ തടയുകയല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ കൈകളാൽ മരണം ഏറ്റുവാങ്ങുകയാണ് ചെയ്തത്. അവിടുന്ന് വിശന്നു എന്നത് ശരീരത്തിന്റെ സ്വഭാവമായിരുന്നു, എന്നാൽ വിശപ്പുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് മരിച്ചില്ല. അവിടുത്തെ ശരീരം യാതൊരു നാശവും കൂടാതെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു.

(22) യഹൂദന്മാരുടെ പദ്ധതിയൊഴിവാക്കി അവിടുത്തേക്ക് മരണം ഒഴിവാക്കാമായിരുന്നു എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. എന്നാൽ സ്വന്തം കൈകളാൽ ജീവൻ വെടിയുന്നതും (ആത്മഹത്യ) അവിടുത്തേക്ക് യോജിച്ചതല്ല. മറിച്ച് മറ്റുള്ളവർ നൽകിയ മരണം അവിടുന്ന് ഏറ്റുവാങ്ങി. അവിടുത്തെ മരണം സ്വന്തം മരണമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എല്ലാവരുടെയും മരണമായിരുന്നു. അതിനാൽ മനുഷ്യരുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് മരണം ഏറ്റുവാങ്ങുകയും അതിനെ സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നശിപ്പിക്കുകയുമാണ് അവിടുന്ന് ചെയ്തത്.

ശരീരത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനമാണ് അവിടുത്തെ വരവിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. അവിടുത്തെ ശരീരം ജീർണ്ണിക്കാതെ ഇരുന്നത് നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളും അവിനാശിയാകും എന്നതിന്റെ ഉറപ്പാണ്. സുഖപ്പെടുത്തുന്നവന്റെ ശരീരം രോഗാതുരമായാൽ ആളുകൾ പരിഹസിക്കുമായിരുന്നു. അതിനാൽ അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരം പൂർണ്ണ ആരോഗ്യത്തോടെ സംരക്ഷിച്ചു.

(23) അവിടുന്ന് എവിടെയെങ്കിലും മറഞ്ഞിരുന്ന് മരിക്കുകയും പിന്നീട് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്ന് പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ ആരും വിശ്വസിക്കില്ലായിരുന്നു. പുനരുത്ഥാനം ഉണ്ടാകാൻ മരണം അനിവാര്യമാണ്. സാക്ഷികളില്ലാത്ത മരണം പുനരുത്ഥാനത്തെ തെളിവില്ലാത്തതാക്കുമായിരുന്നു. അത്ഭുതങ്ങൾ പരസ്യമായി ചെയ്ത അവിടുന്ന് തന്റെ മരണവും പുനരുത്ഥാനവും പരസ്യമായിത്തന്നെ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ശിഷ്യന്മാർക്ക് പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ധൈര്യത്തോടെ സംസാരിക്കണമെങ്കിൽ അവിടുന്ന് മരിക്കുന്നത് അവർ കാണണമായിരുന്നു. അവിടുന്ന് എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ വെച്ച് മരണത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും തന്റെ പുനരുത്ഥാനം വഴി അതിനെ തോൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

(24) കുരിശുമരണം എന്ന അപമാനം ഒഴിവാക്കി മാന്യമായ ഒരു മരണം തിരഞ്ഞെടുക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ചിലർ വാദിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അവിടുന്ന് ഒരു പ്രത്യേക മരണം മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്താൽ, മറ്റ് മരണങ്ങളുടെ മേൽ അവിടുത്തേക്ക് അധികാരമില്ല എന്ന് ആളുകൾ സംശയിക്കും. ഒരു മല്ലൻ തനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എതിരാളിയെ അല്ല തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്, മറിച്ച് കാണികൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവനെയാണ്. അതുപോലെ ക്രിസ്തു തനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശത്രുതയുള്ളവർ നൽകിയ, അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ കുരിശുമരണം ഏറ്റുവാങ്ങി. ആ മരണത്തെയും തോൽപ്പിച്ചതിലൂടെ താൻ തന്നെയാണ് 'ജീവൻ' എന്ന് അവിടുന്ന് തെളിയിച്ചു. അപമാനമെന്ന് അവർ കരുതിയ കുരിശ് മരണത്തിന്മേലുള്ള വിജയത്തിന്റെ സ്മാരകമായി മാറി. വി. യോഹന്നാൻ സ്നാപകനെപ്പോലെ തലയറുക്കപ്പെടുകയോ യെശയ്യാവിനെപ്പോലെ ഈർച്ചവാളിനാൽ മുറിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യാതെ അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരം വിഭജിക്കപ്പെടാതെ കാത്തു. ഇത് സഭ വിഭജിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല എന്നതിന്റെ അടയാളം കൂടിയാണ്.

(25) എന്തുകൊണ്ടാണ് കുരിശുമരണം തന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്നതിന് മറ്റ് കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. നമ്മുടേതായ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങാനാണ് അവിടുന്ന് വന്നത്. "മരത്തിൽ തൂങ്ങപ്പെടുന്നവൻ ശപിക്കപ്പെട്ടവൻ"²⁸ എന്ന് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ കുരിശുമരണം വഴി അവിടുന്ന് ആ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങി. കുരിശിൽ കൈകൾ വിരിച്ചുപിടിച്ചാണ് ഒരാൾ മരിക്കുന്നത്. ഇത് യഹൂദരെയും വിജാതീയരെയും തന്റെ രണ്ട് കൈകൾ കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. "ഞാൻ ഉയർത്തപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാവരെയും എന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കും"³⁰ എന്ന് അവിടുന്ന് പറഞ്ഞത് ഇതിനെക്കുറിച്ചാണ്. കൂടാതെ, വായു മണ്ഡലം പിശാചിന്റെ അധികാരത്തിലുള്ള ഇടമായി കരുതപ്പെട്ടിരുന്നു. കുരിശിൽ ഉയർത്തപ്പെടുക വഴി അവിടുന്ന് ആ വായു മണ്ഡലത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും നമുക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നുതരികയും ചെയ്തു. പിശാച് മിന്നൽപോലെ വീഴുന്നത് അവിടുന്ന് കണ്ടു. അങ്ങനെ നമുക്ക് വേണ്ടി അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരം സമർപ്പിക്കുകയും സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള പാത ഒരുക്കുകയും ചെയ്തു.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

²⁵ എബ്രായർ 2:14-15

²⁶ 1 കോറിന്തോസ് 15:53-55

²⁷ ഗലാത്യർ 3:13

²⁸ ഗലാത്യർ 3:13

²⁹ എഫേസ്യർ 2:14

³⁰ യോഹന്നാൻ 12:32

³¹ എഫേസ്യർ 2:2

³² എബ്രായർ 10:20

³³ ലൂക്കോസ് 10:18

³⁴ സങ്കീർത്തനം 24:7

അധ്യായം 5

പുനരുത്ഥാനം

(26) നമുക്ക് വേണ്ടി കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ടുള്ള ആ മരണം അങ്ങേയറ്റം അനുയോജ്യവും ഉചിതവുമായിരുന്നു. ലോകത്തിന്റെ രക്ഷ മറ്റേതെങ്കിലും വിധത്തിൽ സാധ്യമാകുമായിരുന്നില്ല എന്ന് നമുക്ക് ഇതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം. കുരിശിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോഴും അവിടുന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നില്ല; മറിച്ച് സകല സൃഷ്ടികളെയും തന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന് സാക്ഷികളാക്കി. താൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന് ലോകത്തിന് വെളിപ്പെടുത്തിയ ശേഷം, അവിടുന്ന് തന്റെ ശരീരമാകുന്ന ആ ആലയത്തെ (Temple) അധികകാലം കല്ലറയിൽ വിട്ടില്ല. മൂന്നാം ദിവസം തന്നെ അവിടുന്ന് അതിനെ അവിനാശിയായും അമരമായും ഉയർപ്പിച്ചു; അത് അവിടുത്തെ വിജയത്തിന്റെ മുദ്രയും അടയാളവുമായിരുന്നു.

മരണത്തിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ തന്റെ ശരീരം ഉയർപ്പിക്കാൻ അവിടുത്തേക്ക് അധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ മരിച്ചുവെന്ന് എല്ലാവരും ബോധ്യപ്പെടാനാണ് മൂന്ന് ദിവസം കാത്തിരുന്നത്. ഒന്നാം ദിവസം അവിടുന്ന് മരിച്ചുവെന്ന് ഉറപ്പായി; രണ്ടാം ദിവസം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാം ദിവസം തന്റെ ശരീരം ജീർണ്ണിക്കാതെ (Incorruptible) അവിടുന്ന് ഉയർപ്പിച്ചു. ഇതിലധികം വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ അത് പഴയ ശരീരം തന്നെയാണോ എന്ന് ആളുകൾക്ക് സംശയമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ആ സംഭവം ജനങ്ങളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, അവരെ കൊന്നവർ അവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കുമ്പോഴും, ദൈവപുത്രൻ തന്റെ ശരീരം അവിനാശിയായി വെളിപ്പെടുത്തി. വചനം വസിച്ചിരുന്ന ആ ശരീരം മരിച്ചത് അതിന്റെ ദൗർബല്യം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് രക്ഷകന്റെ ശക്തിയാൽ മരണത്തെ ഇല്ലാതാക്കാനാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായി.

(27) മരണത്തിന്റെ ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് ഏറ്റവും വലിയ തെളിവ് ഇപ്പോഴത്തെ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരെല്ലാം മരണത്തെ നിസ്സാരമായി കാണുന്നു. അവർ അതിനെ ഭയപ്പെടുന്നതിന് പകരം, കുരിശിന്റെ അടയാളത്താലും ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താലും ഒരു മൃതവസ്തുവിനെയെന്നപോലെ അതിനെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നു. രക്ഷകന്റെ വരവിന് മുൻപ്, ഏറ്റവും വിശുദ്ധരായ മനുഷ്യർ പോലും മരണത്തെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മരണം ഭയാനകമല്ല. ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ മരണത്തെ ഒന്നുമല്ലാത്തതായി കാണുന്നു; വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മരിക്കാൻ അവർ താല്പര്യപ്പെടുന്നു. തങ്ങൾ മരിക്കുന്നത് നശിക്കാനല്ല, മറിച്ച് പുനരുത്ഥാനം വഴി അമരത്വത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാണെന്ന് അവർക്കറിയാം. പഴയകാലത്ത് മരണത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന പിശാച് ഇപ്പോൾ പരാജയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മരണത്തെ പേടിച്ചിരുന്നവർ, വിശ്വാസികളായ ശേഷം അതിനെ ആവേശത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു. പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും പോലും മരണത്തെ പുച്ഛിച്ചുതള്ളുന്നു. ഒരു വലിയ രാജാവിനാൽ തോൽപ്പിക്കപ്പെട്ട് കൈകാലുകൾ കെട്ടിയിട്ട ഒരു സ്വേച്ഛാധിപതിയെപ്പോലെയാണ് ഇപ്പോൾ മരണം. കടന്നുപോകുന്നവർ അവനെ പരിഹസിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ളവർ മരണത്തെ നോക്കി ചോദിക്കുന്നു: "ഓ മരണമേ, നിന്റെ വിജയം എവിടെ? ഓ പാതാളമേ, നിന്റെ മുള്ള് എവിടെ?"³⁵

(28) കുട്ടികളും പെൺകുട്ടികളും പോലും മരണത്തെ ഭയപ്പെടാതെ നിൽക്കുന്നത് മരണത്തിന്റെ അശക്തിയുടെ വലിയ തെളിവല്ലേ? എല്ലാവരും സ്വാഭാവികമായി മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ കുരിശിന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചവർ ഈ ഭയത്തെ മറികടക്കുന്നു. തീയുടെ സ്വഭാവം ദഹിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ ദഹിക്കാത്ത ഒരു പദാർത്ഥമുണ്ടെങ്കിൽ അത് തീയുടെ ശക്തിയില്ലായ്മയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. അതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാസന്മാർ മരണത്തെ പുച്ഛിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും ഒരാൾക്ക് സംശയമുണ്ടെങ്കിൽ, അയാൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചു നോക്കട്ടെ. അപ്പോൾ മരണത്തിന് എത്രമാത്രം ശക്തി കുറഞ്ഞുവെന്ന് അയാൾക്ക് സ്വയം മനസ്സിലാകും. പരിഹസിച്ചിരുന്ന പലരും വിശ്വാസികളായ ശേഷം ക്രിസ്തുവിന് വേണ്ടി രക്തസാക്ഷികളായ ചരിത്രമാണുള്ളത്.

(29) കുരിശിന്റെ അടയാളത്താൽ മരണം ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് മരണത്തെ ജയിച്ചവൻ എന്ന് വ്യക്തമാണ്. സൂര്യൻ ഉദിക്കുമ്പോൾ ഇരുട്ട് മാറുന്നതുപോലെ, രക്ഷകന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തോടെ മരണം ഇല്ലാതായി. പ്രകൃത്യാ ദൗർബല്യമുള്ള മനുഷ്യർ പീഡനങ്ങളെ ഭയപ്പെടാതെ ക്രിസ്തുവിന് വേണ്ടി മരിക്കാൻ താല്പര്യപ്പെടുന്നത് അവിടുത്തെ ശക്തി കൊണ്ടാണ്. ചവിട്ടിമെതിക്കപ്പെട്ട പാമ്പ് ചത്തതാണെന്ന് ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാം. സിംഹത്തെ കുട്ടികൾ കളിയാക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അതിന് ശക്തിയില്ലെന്ന് വ്യക്തം. അതുപോലെ, വിശ്വാസികൾ മരണത്തെ പരിഹസിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ മരണം പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.

(30) മരിച്ച ഒരാൾക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തു ലോകമെങ്ങും ശക്തിയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ അവിടുന്ന് തന്റെ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നു. മരിച്ച ഒരാൾക്ക് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ തൊട്ടുണർത്താൻ കഴിയുമോ? തന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാരമ്പര്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ ആരാധിക്കാൻ മനുഷ്യരെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് അവിടുന്ന് ജീവനുള്ളവൻ ആയതുകൊണ്ടാണ്. അവിടുന്ന് മദ്യപാനിയെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു, കൊലപാതകിയെ മാറ്റുന്നു, അധർമ്മിയെ നീതിമാനാക്കുന്നു. അവിടുന്ന് മരിച്ചവനാണെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് അവിടുന്ന് അന്യദൈവങ്ങളെയും ദുരാത്മാക്കളെയും പുറത്താക്കുന്നത്? ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ദുരാത്മാക്കൾ വിറച്ചു ഓടുന്നു. ഇത് ജീവനുള്ളവന്റെ പ്രവൃത്തിയാണ്, മരിച്ചവന്റേതല്ല. അവിടുന്ന് പുറത്താക്കുന്ന ദുരാത്മാക്കൾ ജീവനുള്ളവരും, അവരെ പുറത്താക്കുന്ന ക്രിസ്തു മരിച്ചവനും ആണെന്ന് പറയുന്നത് യുക്തിരഹിതമാണ്.

(31) പുനരുത്ഥാനത്തിൽ വിശ്വസിക്കാത്തവർക്ക് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ തള്ളിക്കളയാൻ കഴിയില്ല. ഓരോ ദിവസവും ക്രിസ്തു മനുഷ്യരെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു, അമരത്വത്തെക്കുറിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്നു, സ്വർഗ്ഗീയ കാര്യങ്ങൾക്കായി ദാഹം നൽകുന്നു. എന്നാൽ അവിശ്വാസികളുടെ ദൈവങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അശക്തരാകുന്നു. കുരിശിന്റെ അടയാളം കണ്ടാൽ മന്ത്രവാദവും വിഗ്രഹാരാധനയും ഇല്ലാതാകുന്നു. സകലതും ചെയ്യുന്ന ക്രിസ്തുവാണോ അതോ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത മരണമാണോ മരിച്ചു കിടക്കുന്നത്? ദൈവപുത്രൻ "ജീവനുള്ളവനും പ്രവർത്തിക്കുന്നവനും"³⁶ ആണ്. ജീവന്റെ ആലയമായ അവിടുത്തെ ശരീരത്തിന് മരിച്ചവനായി ഇരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അത് മർത്യമെന്ന നിലയിൽ മരിച്ചു, എന്നാൽ ഉള്ളിലെ ജീവൻ (വചനം) നിമിത്തം വീണ്ടും ഉയിർത്തു.

(32) അദൃശ്യനായ ദൈവം തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ക്രിസ്തുവിനെ നേരിട്ട് കാണാത്തതുകൊണ്ട് പുനരുത്ഥാനം വിശ്വസിക്കാത്തവർ പ്രകൃതിനിയമങ്ങളെപ്പോലും നിഷേധിക്കുന്നവരാണ്. അന്ധനായ ഒരാൾ സൂര്യനെ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ചൂടിലൂടെ സൂര്യൻ ഉണ്ടെന്ന് അറിയുന്നു. അതുപോലെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിയിലൂടെ അവിടുത്തെ ദൈവത്വവും പുനരുത്ഥാനവും തിരിച്ചറിയണം. അവിടുന്ന് മരിച്ചവനാണെങ്കിൽ ദുരാത്മാക്കൾ അവിടുത്തെ അനുസരിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ നാമം കേൾക്കുമ്പോൾ അവർ ഭയന്നോടുന്നു. അവർ വിളിച്ചു പറയുന്നു: "നീ ദൈവത്തിന്റെ പരിശുദ്ധനാണ്," "ദൈവപുത്രാ, ഞങ്ങളെ പീഡിപ്പിക്കരുത്"³⁷.

ദുരാത്മാക്കളുടെ ഏറ്റുപറച്ചിലിൽ നിന്നും ദിവസവുമുള്ള അത്ഭുതങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: രക്ഷകൻ തന്റെ ശരീരം ഉയർപ്പിച്ചു. അവിടുന്ന് സാക്ഷാൽ ദൈവപുത്രനാണ്. അവിടുന്ന് മരണത്തെ നശിപ്പിച്ചു, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം നൽകി, കുരിശിലൂടെ തന്റെ വിജയം വെളിപ്പെടുത്തി.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

³⁵ 1 കോറിന്തോസ് 15:55

³⁶ എബ്രായർ 4:12

³⁷ ലൂക്കോസ് 4:34, മർക്കോസ് 5:7

അധ്യായം 6

യഹൂദർക്കുള്ള മറുപടി

(33) നമ്മുടെ രക്ഷകന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തെക്കുറിച്ചും, അവിടുത്തെ ശരീരത്തിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചും, മരണത്തിന്മേലുള്ള വിജയത്തെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ നാം കണ്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇനി, യഹൂദരും വിജാതീയരും (Gentiles) ഈ സത്യങ്ങളെ എപ്രകാരം പരിഹാസത്തോടെയും അവിശ്വാസത്തോടെയും കാണുന്നു എന്ന് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. ദൈവവചനം മനുഷ്യനായതും കുരിശുമരണം ഏറ്റതും അവർക്ക് അയോഗ്യമായി തോന്നുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ വശത്തുള്ള തെളിവുകൾ അത്യന്തം വ്യക്തമായതിനാൽ ഈ വാദങ്ങളെ ഖണ്ഡിക്കാൻ നമുക്ക് മടിയൊന്നുമില്ല.

ആദ്യമായി നമുക്ക് യഹൂദരുടെ കാര്യമെടുക്കാം. അവർ സ്വയം വായിക്കുന്ന തിരുവെഴുത്തുകളിൽ തന്നെ അവരുടെ അവിശ്വാസത്തിനുള്ള മറുപടിയുണ്ട്. കന്യകയിൽ നിന്നുള്ള ജനനത്തെക്കുറിച്ച് പ്രവാചകൻ ഇപ്രകാരം മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞു: "ഇതാ, ഒരു കന്യക ഗർഭം ധരിച്ച് ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കും; അവർ അവന് ഇമ്മാനുവേൽ എന്ന് പേരിടും; അതിനർത്ഥം ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ എന്നാണ്."³⁸ യഹൂദർ വിശ്വസിക്കുന്ന മോശെയും ഇതേക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: "യാക്കോബിൽ നിന്ന് ഒരു നക്ഷത്രം ഉദിക്കും, ഇസ്രായേലിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ എഴുന്നേൽക്കും... അവന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യൻ വരും, അവൻ പല ജനതകളെയും ഭരിക്കും."⁴⁰ യെശയ്യാവ് പറയുന്നു: "ആ ശിശുവിന് അപ്പനെന്നോ അമ്മയെന്നോ വിളിക്കാൻ പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ ദമസ്കോസിന്റെ ശക്തിയും ശമര്യയുടെ കൊള്ളമുതലും പിടിച്ചെടുക്കും."⁴¹ വരാനിരിക്കുന്നവൻ സകലത്തിന്റെയും കർത്താവാണെന്ന് തിരുവെഴുത്ത് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: "ഇതാ, കർത്താവ് ഒരു ലഘുമേഘത്തിന്മേൽ കയറി ഈജിപ്തിലേക്ക് വരുന്നു; ഈജിപ്തിലെ വിഗ്രഹങ്ങൾ അവിടുത്തെ മുൻപിൽ വിറയ്ക്കും."⁴²

(34) അവിടുത്തെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും തിരുവെഴുത്തുകൾ നിശബ്ദമല്ല. എല്ലാവർക്കും അമരത്വവും രക്ഷയും നൽകാനാണ് അവിടുന്ന് ഇത് സഹിക്കുന്നതെന്ന് പ്രവാചകന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. "അവൻ നിന്ദിക്കപ്പെട്ടും മനുഷ്യരാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും ഇരുന്നു; അവൻ നമ്മുടെ രോഗങ്ങളെ ചുമന്നു, നമ്മുടെ സങ്കടങ്ങളെ സഹിച്ചു... നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങൾ നിമിത്തം അവൻ മുറിവേറ്റും നമ്മുടെ അകൃത്യങ്ങൾ നിമിത്തം തകർക്കപ്പെട്ടുമിരിക്കുന്നു; അവന്റെ അടികളാൽ നമുക്ക് സൗഖ്യം വന്നിരിക്കുന്നു."⁴⁴ വചനത്തിന് മനുഷ്യരോടുള്ള സ്നേഹം നോക്കുക! നമുക്ക് ബഹുമതി ലഭിക്കേണ്ടതിന് അവിടുന്ന് നിന്ദ സഹിച്ചു. "അവൻ ഒരു ആടിനെപ്പോലെ കശാപ്പിന് നയിക്കപ്പെട്ടു; രോമം കത്രിപ്പവരുടെ മുൻപിൽ മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ അവൻ വായ തുറന്നില്ല."⁴⁵ അവിടുന്ന് സാധാരണ മനുഷ്യനാണെന്ന് ആരും കരുതാതിരിക്കാൻ പ്രവാചകൻ ചോദിക്കുന്നു: "അവന്റെ വംശാവലിയെ ആര് വിവരിക്കും? അവന്റെ ജീവൻ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എടുക്കപ്പെട്ടുവല്ലോ."⁴⁶

(35) അവിടുത്തെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും കുരിശിനെക്കുറിച്ചും മോശെ തന്നെ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞു: "നിങ്ങളുടെ ജീവൻ നിങ്ങളുടെ കൺമുൻപിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കാണും; നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുകയുമില്ല."⁴⁷ യിരെമ്യാവ് പറയുന്നു: "വരൂ, നമുക്ക് അവന്റെ അപ്പത്തിൽ മരം ഇടാം (കുരിശിലേറ്റാം), ജീവനുള്ളവരുടെ ദേശത്തുനിന്ന് അവനെ തുടച്ചുനീക്കാം."⁴⁸ സങ്കീർത്തനക്കാരൻ പറയുന്നു: "അവർ എന്റെ കൈകളെയും കാലുകളെയും തുളച്ചു; അവർ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പകുത്തെടുത്തു, എന്റെ അംഗിക്കായി ചീട്ടിട്ടു."⁴⁹ കൈകാലുകൾ തുളച്ചുകൊണ്ടുള്ള മരം കൊണ്ടുള്ള മരണം കുരിശുമരണം അല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. കൂടാതെ, ലോകത്തെമ്പാടുമുള്ള ജനതകൾ ദൈവത്തെ അറിയാൻ തുടങ്ങുമെന്നും തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നു: "യിശ്ശായിയുടെ വേര് മുളച്ചുവരും; ജനതകളെ ഭരിക്കാൻ അവൻ എഴുന്നേൽക്കും; ജനതകൾ അവനിൽ പ്രത്യാശ വെക്കും."⁵⁰

യഹൂദരുടെ അവിശ്വാസം ഖണ്ഡിക്കാൻ ഈ തെളിവുകൾ ധാരാളമാണ്. തിരുവെഴുത്തുകളിൽ പറയുന്ന ഏതെങ്കിലും ഒരു നീതിമാനോ പ്രവാചകനോ കന്യകയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചിട്ടുണ്ടോ? എല്ലാവർക്കും പിതാക്കന്മാരുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ കന്യകയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവൻ ക്രിസ്തു മാത്രമാണ്. അവിടുത്തെ ജനനം അറിയിക്കാൻ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രം ഉദിച്ചു. മോശെ ജനിച്ചപ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ അവനെ ഒളിപ്പിച്ചു; ദാവീദ് അയൽപക്കത്ത് പോലും അറിയപ്പെടാത്തവനായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിനെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയത് മനുഷ്യനല്ല, മറിച്ച് ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രമാണ്.

(36) അപ്പനെന്നോ അമ്മയെന്നോ വിളിക്കാൻ പ്രായമാകുന്നതിന് മുൻപ് ശത്രുക്കളെ ജയിച്ച ഏതെങ്കിലും രാജാവ് ഇസ്രായേലിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ദാവീദിന് മുപ്പത് വയസ്സായിരുന്നു രാജാവായപ്പോൾ. എന്നാൽ ക്രിസ്തു ശിശുവായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിച്ചു. എല്ലാ ജനതകളും പ്രത്യാശയോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു രാജാവ് ഇസ്രായേലിലോ യഹൂദയിലോ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? യെരൂശലേം നിലനിന്ന കാലമത്രയും ഇസ്രായേൽ യുദ്ധത്തിലായിരുന്നു. അസീറിയക്കാരും ഈജിപ്തുകാരും ബാബിലോണിയക്കാരും അവരെ പീഡിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ സകല ജനതകളും ആരിൽ പ്രത്യാശ വെക്കുമെന്നാണ് പ്രവാചകൻ പറഞ്ഞത്? ഏതെങ്കിലും പ്രവാചകൻ ലോകരക്ഷയ്ക്കായി കുരിശിൽ മരിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ആരുടെ മുൻപിലാണ് ഈജിപ്തിലെ വിഗ്രഹങ്ങൾ തകർന്നു വീണത്? അബ്രഹാമും മോശെയും അവിടെ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അവിടുത്തെ വിഗ്രഹാരാധന മാറിയില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തു അവിടെ വന്നപ്പോൾ വിഗ്രഹങ്ങൾ തകർന്നു.

(37) കൈകാലുകൾ തുളയ്ക്കപ്പെട്ടോ മരത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നോ ലോകരക്ഷയ്ക്കായി യാഗം അർപ്പിച്ച മറ്റാരെങ്കിലുമുണ്ടോ? അബ്രഹാമും ഇസഹാക്കും യാക്കോബും തങ്ങളുടെ കിടക്കയിൽ വെച്ചാണ് മരിച്ചത്. മോശെയും അഹരോനും മലയിൽ വെച്ച് മരിച്ചു. ദാവീദ് തന്റെ വീട്ടിൽ സമാധാനമായി മരിച്ചു. യെശയ്യാവ് മുറിക്കപ്പെട്ടു, പക്ഷേ മരത്തിൽ തൂക്കപ്പെട്ടില്ല. തിരുവെഴുത്തുകൾ "ലോകത്തിന്റെ ജീവൻ" എന്ന് വിളിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിനെ മാത്രമാണ്. അവിടുന്ന് മാത്രമാണ് മനുഷ്യപിതാവില്ലാതെ കന്യകയിൽ നിന്ന് ജനിച്ചത്. അവിടുത്തെ വംശാവലി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് പറയുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. പേർഷ്യയിൽ നിന്നുള്ള ജ്ഞാനികൾ പോലും അവിടുത്തെ വണങ്ങാൻ വന്നു. ഈജിപ്തിലെ വിഗ്രഹാരാധന ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവോടെ ഇല്ലാതായി. അവിടുന്ന് കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സാക്ഷികളായി. അവിടുന്ന് ഒരു കുഞ്ഞാടിനെപ്പോലെ തന്റെ ശരീരം മരണത്തിന് വിട്ടുകൊടുത്തു.

(38) എങ്കിലും യഹൂദർ ഇത് വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. അവർക്ക് വേണ്ടി മറ്റ് തെളിവുകൾ ഇതാ: "എന്നെ അന്വേഷിക്കാത്തവർക്ക് ഞാൻ എന്നെ വെളിപ്പെടുത്തി; എന്നെ ചോദിക്കാത്തവർ എന്നെ കണ്ടെത്തി"⁵¹ എന്ന് പ്രവാചകൻ പറയുന്നു. ഇത് ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ചല്ലാതെ മറ്റാരെക്കുറിച്ചാണ്? കൈകൾ വിരിച്ചുപിടിച്ചുള്ള (കുരിശിലെ) മരണം ക്രിസ്തുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്കാണ് സംഭവിച്ചത്? പ്രവാചകൻ പറയുന്നു: "കുരുടരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കും, ബധിരരുടെ ചെവികൾ കേൾക്കും, മുടന്തൻ മാനിനെപ്പോലെ ചാടും, ഊമന്റെ നാവു പാടും."⁵² ഇസ്രായേലിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ഇത്തരം അടയാളങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ടോ? ഏലീശാ മരിച്ചവരെ ഉയിർപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം, എന്നാൽ അന്ധർക്ക് കാഴ്ച നൽകിയത് ക്രിസ്തു മാത്രമാണ്. "ലോകം ഉണ്ടായതുമുതൽ അന്ധനായി ജനിച്ച ഒരുവന്റെ കണ്ണുകൾ ആരെങ്കിലും തുറന്നതായി കേട്ടിട്ടില്ല"⁵³ എന്ന് യഹൂദർ തന്നെ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്.

(39) വരാനിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിനായി തങ്ങൾ ഇനിയും കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് യഹൂദർ വാദിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ ക്രിസ്തു വരുന്ന കൃത്യമായ സമയം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: "എഴുപത് ആഴ്ചവട്ടങ്ങൾ നിന്റെ ജനത്തിന് വിധിച്ചിരിക്കുന്നു... പാപം അവസാനിപ്പിക്കാനും, അകൃത്യത്തിന് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാനും, 'അതിവിശുദ്ധനായവനെ' (Holy of Holies) അഭിഷേകം ചെയ്യാനും."⁵⁵ യെരൂശലേം വീണ്ടും പണിയുന്നത് മുതൽ അഭിഷിക്തനായ രാജാവ് വരുന്നത് വരെയുള്ള സമയം അതിൽ വ്യക്തമാണ്. അതിവിശുദ്ധൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത് ക്രിസ്തു മാത്രമാണ്. അവിടുന്ന് വരുന്നത് വരെ യെരൂശലേം നിലനിൽക്കുമെന്നും, അതിനുശേഷം പ്രവചനവും ദർശനവും ഇസ്രായേലിൽ അവസാനിക്കുമെന്നും ദാനിയേൽ പറഞ്ഞു.

(40) എപ്പോഴാണ് ഇസ്രായേലിൽ പ്രവചനവും ദർശനവും അവസാനിച്ചത്? അത് 'അതിവിശുദ്ധനായ' ക്രിസ്തു വന്നപ്പോഴല്ലേ? യെരൂശലേം നഗരം ഇന്ന് നിലനിൽക്കുന്നില്ല, അവർക്കിടയിൽ പ്രവാചകന്മാരോ ദർശനങ്ങളോ ഇല്ല. സത്യം വന്നപ്പോൾ നിഴലിന് പ്രസക്തിയില്ലാതായി. എല്ലാവരുടെയും പാപത്തിന് പകരമായി പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാൻ നീതിമാനായവൻ വന്നപ്പോൾ പഴയ ബലികൾ അവസാനിച്ചു. മോശെ പറഞ്ഞതുപോലെ, "യാക്കോബിൽ നിന്ന് അധികാരി നീങ്ങിപ്പോകില്ല, ജനതകളുടെ പ്രത്യാശയായവൻ വരുന്നത് വരെ."⁵⁶ അതിനാൽ, യഹൂദർക്കിടയിൽ ഇന്ന് രാജാവോ പ്രവാചകനോ ദർശനമോ ഇല്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ അർത്ഥം ക്രിസ്തു വന്നുകഴിഞ്ഞു എന്നാണ്. യഹൂദർ ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിക്കളയുമ്പോഴും, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള വിജാതീയർ വിഗ്രഹങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇസ്രായേലിന്റെ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നു. ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിയല്ലേ? വിജാതീയർ അബ്രഹാമിന്റെയും ഇസഹാക്കിന്റെയും യാക്കോബിന്റെയും ദൈവത്തെയാണ് ആരാധിക്കുന്നത്. "കർത്താവായ ദൈവം നമുക്ക് വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു"⁵⁸ എന്ന് സങ്കീർത്തനം പറയുന്നു. "അവിടുന്ന് തന്റെ വചനത്തെ അയച്ച് അവരെ സൗഖ്യമാക്കി"⁵⁹. യഹൂദരുടെ അവസ്ഥ സൂര്യൻ പ്രകാശിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടും സൂര്യനില്ല എന്ന് പറയുന്ന ഭ്രാന്തനെപ്പോലെയാണ്! വരാനിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തുവിന് ഇനി എന്താണ് ചെയ്യാനുള്ളത്? ജനതകളെ വിളിക്കാനാണോ? അത് നടന്നുകഴിഞ്ഞു. പ്രവചനം അവസാനിപ്പിക്കാനാണോ? അതും കഴിഞ്ഞു. മരണത്തെ നശിപ്പിക്കാനാണോ? അതും കഴിഞ്ഞു. യഹൂദർക്കിടയിൽ ഇന്ന് യെരൂശലേമോ ബലിയോ ദർശനമോ ഇല്ല. എന്നാൽ ഭൂമി മുഴുവൻ ദൈവജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തു വന്നിരിക്കുന്നു എന്നും അവിടുന്ന് ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു എന്നും ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

യഹൂദരുടെ വാദങ്ങളെ ദൈവികമായ ഈ പഠിപ്പിക്കലുകൾ വഴി നമുക്ക് ഇപ്രകാരം ഖണ്ഡിക്കാം.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

³⁸ യെശയ്യാവ് 7:14

³⁹ സംഖ്യ 24:17

⁴⁰ സംഖ്യ 24:5–7

⁴¹ യെശയ്യാവ് 8:4

⁴² യെശയ്യാവ് 19:1

⁴³ ഹോശേയ 11:1

⁴⁴ യെശയ്യാവ് 53:3–5

⁴⁵ യെശയ്യാവ് 53:6–8

⁴⁶ യെശയ്യാവ് 53:8–10

⁴⁷ ആവർത്തനം 28:66

⁴⁸ യിരെമ്യാവ് 11:19

⁴⁹ സങ്കീർത്തനം 22:16–18

⁵⁰ യെശയ്യാവ് 11:10

⁵¹ യെശയ്യാവ് 65:1, 2

⁵² യെശയ്യാവ് 35:3–6

⁵³ യോഹന്നാൻ 9:32, 33

⁵⁵ ദാനിയേൽ 9:24, 25

⁵⁶ ഉല്പത്തി 49:10

⁵⁷ മത്തായി 11:13

⁵⁸ സങ്കീർത്തനം 118:27

⁵⁹ സങ്കീർത്തനം 107:20

⁶⁰ യെശയ്യാവ് 63:9

അധ്യായം 7

വിജാതീയർക്കുള്ള മറുപടി

(41) ഇനി നമുക്ക് വിജാതീയരുടെ (Gentiles) അവിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരാം. ഇത് അങ്ങേയറ്റം അത്ഭുതകരമാണ്; കാരണം തങ്ങളുടെ വിഗ്രഹങ്ങളുടെ ലജ്ജാകരമായ അവസ്ഥ അവർ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും പരിഹാസത്തിന് അർഹമല്ലാത്ത ഒന്നിനെ (ക്രിസ്തുവിനെ) അവർ പരിഹസിക്കുന്നു. എങ്കിലും നമ്മുടെ ഭാഗത്തുള്ള വാദങ്ങൾക്കും ബലമുണ്ട്. അതിനാൽ യുക്തിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലും നാം നേരിട്ട് കാണുന്ന കാര്യങ്ങളിലൂടെയും നമുക്ക് അവരെ തിരുത്താം.

ആദ്യമായി, ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിൽ പരിഹസിക്കപ്പെടാൻ എന്തുണ്ട്? വചനം ഒരു ശരീരത്തിൽ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നതോ? അവർ സത്യത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവരാണെങ്കിൽ ഇതിൽ അയോഗ്യമായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് അവരും സമ്മതിക്കും. ദൈവത്തിന്റെ വചനം (Logos) എന്നൊന്ന് ഇല്ല എന്ന് അവർ വാദിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവർക്ക് അറിയാത്ത ഒന്നിനെയാണ് അവർ പരിഹസിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, ദൈവവചനം ഉണ്ടെന്നും അവിടുന്നാണ് സകലത്തെയും ഭരിക്കുന്നത് എന്നും പിതാവ് സകലത്തെയും സൃഷ്ടിച്ചത് അവിടുത്തിലൂടെയാണെന്നും അവർ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അവർ അറിയാതെ തന്നെ തങ്ങളെത്തന്നെ പരിഹസിക്കുകയാണ്. ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകർ പറയുന്നത് ഈ പ്രപഞ്ചം ഒരു വലിയ ശരീരമാണെന്നാണ്; അത് ശരിയുമാണ്. ദൈവവചനം ആ പ്രപഞ്ചശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും വസിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അവിടുന്ന് മനുഷ്യപ്രകൃതിയിൽ പ്രവേശിച്ചു എന്ന് പറയുന്നതിൽ എന്ത് അത്ഭുതമാണുള്ളത്? വചനം ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നത് തെറ്റാണെങ്കിൽ അവിടുന്ന് പ്രപഞ്ചത്തിൽ വസിക്കുന്നതും തെറ്റാണ്; കാരണം പ്രപഞ്ചവും ഒരു ശരീരമാണല്ലോ. പ്രപഞ്ചത്തിൽ വെളിപ്പെടുന്നത് ഉചിതമാണെങ്കിൽ മനുഷ്യനിൽ വെളിപ്പെടുന്നതും ഉചിതമാണ്.

(42) ഒരു മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വം അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ആ ശക്തി കാൽവിരലിൽ വസിക്കുന്നത് അയോഗ്യമാണ് എന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ അത് വിഡ്ഢിത്തമായിരിക്കും. അതുപോലെ, ദൈവവചനം പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നവർ ഒരു മനുഷ്യശരീരത്തിലൂടെ അവിടുന്ന് വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് കരുതരുത്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനായതുകൊണ്ട് അവനിൽ വെളിപ്പെടുന്നത് അയോഗ്യമാണെന്ന് അവർ കരുതിയാൽ, സൃഷ്ടി മുഴുവൻ അവിടുന്ന് ഉപേക്ഷിക്കണം; കാരണം പ്രപഞ്ചവും വചനത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണല്ലോ. വിജാതീയ എഴുത്തുകാർ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, "അവനിലല്ലോ നാം ജീവിക്കുകയും ചരിക്കുകയും നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്"⁶¹. അതിനാൽ വചനം മനുഷ്യനിൽ വസിക്കുന്നത് അയോഗ്യമല്ല. വചനം പ്രപഞ്ചത്തിൽ സർവ്വവ്യാപിയാണെങ്കിൽ ഒരു ഭാഗമായ മനുഷ്യനിൽ വെളിപ്പെടുന്നതിൽ ലജ്ജിക്കാനൊന്നുമില്ല.

(43) എന്തുകൊണ്ടാണ് സൂര്യനോ ചന്ദ്രനോ നക്ഷത്രങ്ങളോ പോലെ മഹത്തായ ഒന്നിലൂടെ വെളിപ്പെടാതെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനിലൂടെ വെളിപ്പെട്ടു എന്ന് ചിലർ ചോദിച്ചേക്കാം. ഇതിനുള്ള ഉത്തരം ഇതാണ്: കർത്താവ് വന്നത് തന്റെ മഹിമ പ്രദർശിപ്പിക്കാനല്ല, മറിച്ച് വേദനിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സുഖപ്പെടുത്താനും പഠിപ്പിക്കാനുമാണ്. വെറുമൊരു പ്രദർശനത്തിനാണ് വന്നതെങ്കിൽ അവിടുത്തേക്ക് സൂര്യനിലൂടെ വെളിപ്പെട്ട് എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവിടുന്ന് വന്നത് രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കാനാണ്; അതിനാൽ ആവശ്യക്കാരുടെ അടുക്കൽ അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്ന രീതിയിലാണ് അവിടുന്ന് വെളിപ്പെട്ടത്. മനുഷ്യനൊഴികെ മറ്റൊന്നും ദൈവഹിതത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചിരുന്നില്ല. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പ്രപഞ്ചവും തങ്ങളുടെ ക്രമം പാലിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യൻ മാത്രമാണ് നന്മ ഉപേക്ഷിച്ചു വിഗ്രഹങ്ങളെയും ദുരാത്മാക്കളെയും ആരാധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ അദൃശ്യശക്തിയെ കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനാൽ അവിടുന്ന് അവർക്ക് തുല്യമായ ഒരു മനുഷ്യശരീരം സ്വീകരിച്ചു. അങ്ങനെ മനുഷ്യർക്ക് തങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ശരീരത്തിലൂടെയും അതിലൂടെ ചെയ്ത ദിവ്യ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും പിതാവിനെ വേഗത്തിൽ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. പ്ലേറ്റോ പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രപഞ്ചം തകർച്ചയുടെ വക്കിലെത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് തന്നെ ചുക്കാൻ പിടിക്കാൻ വരുന്നു. മനുഷ്യവർഗ്ഗം പാപമാകുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിൽ അകപ്പെട്ടപ്പോൾ വചനം ചുക്കാൻ പിടിക്കാനായി മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്തു എന്നതിൽ എന്ത് അവിശ്വസനീയതയാണുള്ളത്?

(44) ദൈവം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ വെറുമൊരു വാക്കിലൂടെ മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു എന്ന് ഗ്രീക്കുകാർ വാദിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ സൃഷ്ടിയുടെ സമയവും രക്ഷയുടെ സമയവും വ്യത്യസ്തമാണ്. ആദിയിൽ ഒന്നും നിലവിലില്ലായിരുന്നു, അതിനാൽ വെറുമൊരു കല്പന വഴി എല്ലാം ഉണ്ടായതിൽ അത്ഭുതമില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മനുഷ്യൻ നിലവിലുണ്ട്, അവൻ നാശത്തിലേക്ക് വീണിരിക്കുകയാണ്. നിലവിലുള്ള ഒരാളെ സുഖപ്പെടുത്താൻ ആ രോഗിയുടെ അടുക്കൽ ചികിൽസകൻ എത്തണം. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടുന്ന് മനുഷ്യനായി വന്നത്. രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് നിലവിലില്ലാത്ത ഒന്നല്ല, മറിച്ച് നിലവിലുള്ളതും എന്നാൽ നാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതുമായ മനുഷ്യനാണ്. നാശം ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളിലാണ് വസിച്ചിരുന്നത്. അതിനാൽ ജീവൻ ആ ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തന്നെ പ്രവേശിക്കണമായിരുന്നു. മരണം ശരീരത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ ഇഴചേർന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ, ജീവനും അതിനുള്ളിൽ തന്നെ ഇഴചേർക്കപ്പെടണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ ശരീരത്തിന് മരണത്തെ കുടഞ്ഞെറിയാൻ കഴിയൂ. വചനം ശരീരത്തിന് പുറത്തുനിന്നാണ് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ മരണം തോൽക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷേ ശരീരത്തിലെ ജീർണ്ണത അവസാനിക്കില്ലായിരുന്നു. മണ്ണിൽ തീ പിടിക്കാതിരിക്കാൻ അത് തീയിൽ നിന്ന് മാറ്റി വെച്ചാൽ മാത്രം പോരാ, മറിച്ച് തീ തൊടാത്ത പദാർത്ഥം (Asbestos) കൊണ്ട് അതിനെ പൊതിയണം. അതുപോലെ ശരീരം അമരത്വത്തിന്റെ വസ്ത്രം (വചനം) ധരിച്ചപ്പോൾ മരണം അതിനെ വിട്ടുപോയി.

(45) തന്റെ സാന്നിധ്യത്താൽ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് പോലെ തന്റെ ജ്ഞാനത്താലും ലോകം നിറയണമെന്ന് രക്ഷകൻ ആഗ്രഹിച്ചു. "ഭൂമി ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു"⁶³. ഒരുവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയാൽ അവിടുത്തെ ക്രമം കാണാം. ഇനി മനുഷ്യരെയാണ് നോക്കുന്നതെങ്കിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ അവിടുത്തെ ശക്തി തിരിച്ചറിയാം. ദുരാത്മാക്കളെ ഭയപ്പെടുന്നവൻ ക്രിസ്തു അവരെ പുറത്താക്കുന്നത് കണ്ട് അവിടുന്ന് അവരുടെ യജമാനനാണെന്ന് ഗ്രഹിക്കും. ഈജിപ്തുകാരെപ്പോലെ ജലത്തെ ആരാധിക്കുന്നവൻ ക്രിസ്തു ജലത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റുന്നത് കണ്ട് അവിടുന്ന് സ്രഷ്ടാവാണെന്ന് അറിയും. പാതാളത്തിൽ പോയ വീരന്മാരെ ആരാധിക്കുന്നവൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനം കണ്ട് അവിടുന്ന് മാത്രമാണ് കർത്താവെന്ന് മനസ്സിലാക്കും.

സൃഷ്ടിയുടെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളെയും സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് വചനം മനുഷ്യനെ വഞ്ചനയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. വി. പൗലോസ് പറയുന്നതുപോലെ, അവിടുന്ന് കുരിശിൽ വിജയം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ട് അധികാരങ്ങളെയും ശക്തികളെയും ആയുധവർഗ്ഗം വെപ്പിച്ചു⁶⁴. ഇപ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യന് ആകാശത്തോ ഭൂമിയിലോ പാതാളത്തോ എവിടെ നോക്കിയാലും ദൈവവചനത്തിന്റെ മഹിമ കാണാം. അവൻ വിഗ്രഹങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു ക്രിസ്തുവിനെ മാത്രം ആരാധിക്കുകയും പിതാവിനെ അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

യുക്തിയുടെ ഈ തലത്തിൽ വിജാതീയരുടെ വാദങ്ങൾ നമുക്ക് അവസാനിപ്പിക്കാം. എങ്കിലും അവർക്ക് കൂടുതൽ തെളിവുകൾ വേണമെങ്കിൽ അടുത്ത അധ്യായത്തിൽ നമുക്ക് വസ്തുതകളിലൂടെ (Facts) അത് തെളിയിക്കാം.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

⁶¹ അപ്പോസ്തല പ്രവൃത്തികൾ 17:28

⁶² യെശയ്യാവ് 11:9

⁶⁴ കൊലോസ്യർ 2:15

അധ്യായം 8

വിജാതീയർക്കുള്ള മറുപടി (തുടർച്ച)

(46) ദൈവവചനം മനുഷ്യർക്കിടയിൽ വന്നതുമുതൽ തന്നെയല്ലേ മനുഷ്യർ വിഗ്രഹാരാധന ഉപേക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്? രക്ഷകൻ ഭൂമിയിൽ വെളിപ്പെട്ടതിനുശേഷമല്ലേ ഗ്രീക്കുകാരുടെയും മറ്റുള്ളവരുടെയും വെളിച്ചപ്പാടുകൾ നിശബ്ദരായത്? കർത്താവ് മരണത്തെ തോൽപ്പിക്കുകയും തന്റെ ശരീരം അവിനാശിയായി ഉയർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴല്ലേ പഴയ ദേവന്മാരും വീരന്മാരും വെറും മർത്യരാണെന്ന് ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്? ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയായ വചനം മനുഷ്യർക്കായി ഭൂമിയിൽ വെളിപ്പെട്ടപ്പോഴല്ലേ ദുരാത്മാക്കളുടെ വഞ്ചന അവസാനിച്ചത്? ചുരുക്കത്തിൽ, ദൈവത്തിന്റെ സത്യജ്ഞാനം ഭൂമിയിൽ വെളിപ്പെട്ടപ്പോഴല്ലേ ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകൾ ഭോഷത്തമായി മാറിയത്? പഴയകാലത്ത് ലോകം മുഴുവൻ വിഗ്രഹങ്ങളെ ആരാധിക്കുകയും അവയാണ് ദൈവങ്ങൾ എന്ന് വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ ക്രിസ്തുവിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നു. മുമ്പ് ഓരോ ദേശത്തിനും ഓരോ ദൈവമുണ്ടായിരുന്നു, ആരും അയൽക്കാരന്റെ ദൈവത്തെ ആരാധിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ലോകമെങ്ങും ഒരേ ക്രിസ്തു ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തത് അവിടുന്ന് പ്രവർത്തിച്ചു.

(47) പണ്ട് വെളിച്ചപ്പാടുകളും മന്ത്രവാദങ്ങളും ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു പ്രഘോഷിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആ ഭ്രാന്തൻ വിശ്വാസങ്ങൾ അവസാനിച്ചു. നീരുറവകളിലും നദികളിലും കല്ലുകളിലും വസിച്ചിരുന്ന ദുരാത്മാക്കൾ ഇപ്പോൾ കുരിശിന്റെ അടയാളത്തിന് മുൻപിൽ ഓടിപ്പോകുന്നു. ഗ്രീക്ക് കവികൾ വാഴ്ത്തിയിരുന്ന സിയൂസും (Zeus) ക്രോണോസും (Kronos) അപ്പോളോയും വെറും സാധാരണ മനുഷ്യരായിരുന്നു എന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ വരവോടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു. ഈജിപ്തുകാരും ഇന്ത്യക്കാരും വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അതിശക്തമായ മന്ത്രവാദങ്ങൾ സത്യത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ തകർന്നു. ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകർ അമരത്വത്തെയും വിശുദ്ധിയെയും കുറിച്ച് എത്രയൊക്കെ എഴുതിയാലും സ്വന്തം അയൽക്കാരെപ്പോലും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. എന്നാൽ ക്രിസ്തു തന്റെ ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെയും പാണ്ഡിത്യമില്ലാത്ത ശിഷ്യന്മാരിലൂടെയും ലോകത്തെ മുഴുവൻ മരണത്തെ ഭയപ്പെടാതെ സ്വർഗ്ഗീയ കാര്യങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

(48) ഇതൊക്കെ വെറും വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങളാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാരിലെ നിർമ്മലതയും രക്തസാക്ഷികളുടെ ആവേശവും ഇതിന് തെളിവാണ്. കുരിശിന്റെ അടയാളം ഉപയോഗിക്കുന്നയിടത്തുനിന്ന് ദുരാത്മാക്കൾ ഓടിപ്പോകുന്നത് ആർക്കും കാണാം. ക്രിസ്തു ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രമാണെങ്കിൽ, എങ്ങനെയാണ് ഒരു മനുഷ്യൻ ഇത്രയേറെ ദൈവങ്ങളെ തോൽപ്പിച്ചത്? അവിടുന്ന് ഒരു മന്ത്രവാദിയാണെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് അവിടുന്ന് മന്ത്രവാദത്തെ ഇല്ലാതാക്കിയത്? അവിടുന്ന് ഒരു ദുരാത്മാവാണെങ്കിൽ എങ്ങനെയാണ് അവിടുന്ന് ദുരാത്മാക്കളെ പുറത്താക്കുന്നത്? അതിനാൽ ക്രിസ്തു സാക്ഷാൽ ദൈവപുത്രനും പിതാവിന്റെ വചനവുമാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്. അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികൾ മനുഷ്യന്റേതല്ല, ദൈവത്തിന്റേതാണ്.

(49) ഏത് മനുഷ്യനാണ് കന്യകയിൽ നിന്ന് ശരീരം സ്വീകരിച്ചത്? ഏത് മനുഷ്യനാണ് ജന്മനാ അന്ധനായവനെ സുഖപ്പെടുത്തിയത്? ഗ്രീക്കുകാർ ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്ന ആസ്ക്ലീപ്പിയസ് (Aesculapius) പ്രകൃതിയിലെ ചെടികൾ ഉപയോഗിച്ച് രോഗം മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രിസ്തു പ്രകൃതിയെത്തന്നെ മാറ്റുകയും സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു. ഹെർക്കുലീസ് (Hercules) മൃഗങ്ങളോട് പോരാടിയപ്പോൾ ക്രിസ്തു മരണത്തോടും ദുരാത്മാക്കളോടും പോരാടി ജയിച്ചു. ഡയോണിസസ് (Dionysus) മദ്യപാനം പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ ക്രിസ്തു സംയമനം പഠിപ്പിച്ചു. അവിടുത്തെ മരണസമയത്ത് സൂര്യൻ ഇരുണ്ടതും ഭൂമി കുലുങ്ങിയതും മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. അവിടുത്തെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ ലോകം മുഴുവൻ പടർന്നുപന്തലിച്ചു. അവിടുന്ന് ദൈവം അല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഗ്രീക്ക് ദൈവങ്ങൾക്ക് അവിടുത്തെ തടയാൻ കഴിയാത്തത്?

(50) ബാബിലോണിയയിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും എത്രയോ രാജാക്കന്മാരും തത്ത്വചിന്തകരും ലോകം നിറയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ മരിച്ചതിനുശേഷം പോലും ലോകത്തെ മുഴുവൻ വിഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കാൻ ക്രിസ്തുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്ക് കഴിഞ്ഞു? ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകർ പരസ്പരം മത്സരിച്ചപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശ് ലോകത്തെ ഒന്നാക്കി. അവിടുത്തെ മരണം ദുരാത്മാക്കളെ ഭയപ്പെടുത്തി. പണ്ട് കൊലപാതകികളും വ്യഭിചാരികളും ആയിരുന്നവർ ക്രിസ്തുവിലൂടെ വിശുദ്ധരായി മാറി. പണ്ട് യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്ന ജനതകൾ സമാധാനപ്രിയരായി. അമരത്വത്തെക്കുറിച്ച് ക്രിസ്തു നൽകിയ ഉറപ്പ് വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

(51) കന്യകാത്വത്തെക്കുറിച്ചോ വിശുദ്ധിയെക്കുറിച്ചോ മനുഷ്യർ മുമ്പ് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് കുട്ടികൾ പോലും ആ വിശുദ്ധി ഏറ്റെടുക്കുന്നു. പണ്ട് വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലെ യുദ്ധം ചെയ്തിരുന്ന ജനതകൾ (Scythians, Ethiopians, Egyptians) ഇപ്പോൾ ക്രിസ്തുവിലൂടെ സമാധാനമായി ജീവിക്കുന്നു. പണ്ട് വാളില്ലാതെ യാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്നവർ ഇപ്പോൾ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി കൈകൾ ഉയർത്തുന്നു. ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തിയല്ലേ?

(52) ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിതരാക്കാൻ ക്രിസ്തുവിനല്ലാതെ മറ്റാർക്ക് കഴിയും? "അവർ തങ്ങളുടെ വാളുകളെ കൊഴുക്കളായും കുന്തങ്ങളെ അരിവാളുകളായും അടിച്ചുതീർക്കും"⁶⁶ എന്ന പ്രവചനം ക്രിസ്തുവിൽ പൂർത്തിയായി. പണ്ട് പരസ്പരം കൊല്ലാൻ നടന്നവർ ഇപ്പോൾ പിശാചിനോടും പാപത്തോടും പോരാടുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശിഷ്യന്മാർ പീഡനങ്ങൾ ഏൽക്കുമ്പോൾ ക്ഷമിക്കുന്നു, കഷ്ടതകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു, മരണത്തെപ്പോലും സ്നേഹത്തോടെ വരിക്കുന്നു. ഇതാണ് ദൈവത്വത്തിന്റെ തെളിവ്.

(53) ഏതെങ്കിലും മന്ത്രവാദിക്കോ രാജാവിനോ ദുരാത്മാക്കളുടെ സൈന്യത്തെയും വിഗ്രഹാരാധനയെയും ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിടാൻ കഴിയുമോ? ക്രിസ്തു അത് ചെയ്തു. മന്ത്രവാദികൾ തങ്ങളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ കത്തിക്കുന്നു, പണ്ഡിതന്മാർ സുവിശേഷം പഠിക്കുന്നു. കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവിനെ എല്ലാവരും ദൈവമായി ആരാധിക്കുന്നു. വിഗ്രഹങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിന് മുന്നിൽ തകരുന്നു. ഇവയൊക്കെ മനുഷ്യപ്രവൃത്തികളാണോ? അല്ല, ഇത് രക്ഷകനായ ദൈവവചനത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളാണ്. അവിടുത്തെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ "അവർ തേജസ്സിന്റെ കർത്താവിനെ കുരിശിലേറ്റില്ലായിരുന്നു"⁶⁷.

(54) അദൃശ്യനായ ദൈവത്തെ അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ കാണാൻ കഴിയും. അവിടുന്ന് മനുഷ്യനായി വന്നത് നമ്മെ ദൈവതുല്യരാക്കാനാണ്. അവിടുന്ന് കഷ്ടതകൾ സഹിച്ചത് നമുക്ക് അമരത്വം നൽകാനാണ്. അവിടുത്തെ പ്രവൃത്തികൾ എണ്ണാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകൾ എണ്ണുന്നതുപോലെയാണ്; ഒന്ന് എണ്ണി തീരുമ്പോഴേക്കും അടുത്തത് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.

(55) ചുരുക്കത്തിൽ, രക്ഷകൻ വന്നതോടെ വിഗ്രഹാരാധനയും തത്ത്വചിന്തകളും കുറഞ്ഞുവരികയും അവിടുത്തെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ പടരുകയും ചെയ്യുന്നു. സൂര്യൻ ഉദിച്ചാൽ ഇരുട്ട് മാറുന്നതുപോലെ ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നു. ഒരു രാജാവ് കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുമ്പോൾ കള്ളന്മാരായ രാജാക്കന്മാർ അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നതുപോലെ, വചനം മനുഷ്യനായി വെളിപ്പെട്ടപ്പോൾ ദുരാത്മാക്കളുടെ വഞ്ചന അവസാനിച്ചു. മനുഷ്യർ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ അവസാനിക്കുകയും ക്രിസ്തു ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് അവിടുന്ന് സാക്ഷാൽ ദൈവമാണെന്നതിന് തെളിവാണ്.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

⁶⁶ യെശയ്യാവ് 2:4

⁶⁷ 1 കൊരിന്ത്യർ 2:8വിശുദ്ധ അത്തനാസ്യോസിന്റെ "വചനത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം" (On the Incarnation) എന്ന മഹത്തായ ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഉപസംഹാരമായ ഒമ്പതാം അധ്യായം താഴെ നൽകുന്നു.

അധ്യായം 9

ഉപസംഹാരം

(56) ക്രിസ്തുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന മക്കാരിയോസേ, ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ചും അവിടുത്തെ ദൈവത്വം നമുക്ക് വെളിപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഹ്രസ്വമായ ഈ വിവരണം നിനക്കുള്ള ഞങ്ങളുടെ സമർപ്പണമാണ്. ഇത് നിനക്കൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്; തിരുവെഴുത്തുകൾ പഠിക്കുന്നതിലൂടെ ഇതിലെ സത്യങ്ങൾ നീ കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ഗ്രഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ദൈവത്താൽ പ്രചോദിപ്പിക്കപ്പെട്ടവയാണ്. തിരുവെഴുത്തുകൾ പഠിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൈവത്വത്തിനായി രക്തസാക്ഷികളാവുകയും ചെയ്ത വിശുദ്ധരായ ഗുരുക്കന്മാരിൽ നിന്ന് പഠിച്ച കാര്യങ്ങളാണ് നിന്റെ ജ്ഞാനദാഹത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താനായി ഞങ്ങൾ ഇവിടെ പങ്കുവെച്ചത്.

തിരുവെഴുത്തുകളിൽ നിന്ന് അവിടുത്തെ രണ്ടാമത്തെ വരവിനെക്കുറിച്ചും (Second Manifestation) നിനക്ക് പഠിക്കാൻ സാധിക്കും. അത് അത്യന്തം മഹത്വപൂർണ്ണവും ദൈവികവുമായിരിക്കും. അന്ന് അവിടുന്ന് എളിമയിലല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശരിയായ മഹത്വത്തിലാണ് വരുന്നത്; ദാസരൂപത്തിലല്ല, മറിച്ച് രാജകീയ പ്രതാപത്തോടെ. കഷ്ടാനുഭവങ്ങൾ ഏൽക്കാനല്ല, മറിച്ച് തന്റെ കുരിശുമരണത്തിന്റെ സകല ഫലങ്ങളും—അതായത് പുനരുത്ഥാനവും അവിനാശത്വവും—നമുക്ക് നൽകാനാണ് അവിടുന്ന് വരുന്നത്. അന്ന് അവിടുന്ന് വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുകയല്ല, മറിച്ച് സകലരെയും വിചാരണ ചെയ്യുന്ന നീതിമാനായ വിധികർത്താവായിരിക്കും. ശരീരത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്ത നന്മ തിന്മകൾക്കനുസരിച്ച് അവിടുന്ന് ഓരോരുത്തരെയും വിധിക്കും. അന്ന് നീതിമാന്മാർക്കായി സ്വർഗ്ഗരാജ്യവും, തിന്മ പ്രവർത്തിച്ചവർക്കായി പുറത്തുള്ള ഇരുട്ടും നിത്യമായ അഗ്നിയും ഒരുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കർത്താവ് തന്നെ അരുളിച്ചെയ്തിട്ടുണ്ട്: "മനുഷ്യപുത്രൻ ശക്തിയുടെ വലതുഭാഗത്ത് ഇരിക്കുന്നതും സ്വർഗ്ഗമേഘങ്ങളിൽ പിതാവിന്റെ മഹത്വത്തോടെ വരുന്നതും ഇനി നിങ്ങൾ കാണും"⁶⁸. ആ ദിവസത്തിനായി നമ്മെ ഒരുക്കാനായി അവിടുന്ന് പറഞ്ഞു: "ഒരുങ്ങിയിരിക്കുവിൻ, ജാഗ്രത പാലിക്കുവിൻ; ഏത് സമയത്താണ് അവൻ വരുന്നതെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ലല്ലോ"⁶⁹. ഭാഗ്യവാനായ പൗലോസും പറയുന്നു: "നാം ഓരോരുത്തരും ശരീരത്തിലായിരിക്കുമ്പോൾ ചെയ്ത നന്മയ്ക്കും തിന്മയ്ക്കും തക്കവണ്ണം പ്രതിഫലം ലഭിക്കേണ്ടതിന് ക്രിസ്തുവിന്റെ ന്യായാസനത്തിന് മുൻപിൽ ഹാജരാകണം"⁷⁰.

(57) എന്നാൽ തിരുവെഴുത്തുകളെ ശരിയായി അന്വേഷിക്കാനും ഗ്രഹിക്കാനും വിശുദ്ധമായ ജീവിതവും നിർമ്മലമായ ആത്മാവും ആവശ്യമാണ്. മനുഷ്യപ്രകൃതിക്ക് സാധ്യമാകുന്നിടത്തോളം ദൈവവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ ക്രൈസ്തവമായ പുണ്യങ്ങൾ ബുദ്ധിയെ നയിക്കണം. ഒരുവന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധമല്ലെങ്കിൽ, വിശുദ്ധരുടെ ജീവിതത്തെ അനുകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, വിശുദ്ധരുടെ പഠിപ്പിക്കലുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിയില്ല. സൂര്യപ്രകാശത്തിലേക്ക് നോക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ തന്റെ കണ്ണിലെ അഴുക്ക് നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ഒരു നഗരമോ ദേശമോ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ ആ സ്ഥലത്തേക്ക് നേരിട്ട് പോകുന്നതുപോലെ, തിരുവെഴുത്തുകൾ എഴുതിയവരുടെ മനസ്സ് ഗ്രഹിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സ്വന്തം ജീവിതം ശുദ്ധീകരിക്കുകയും വിശുദ്ധരുടെ പ്രവൃത്തികളെ മാതൃകയാക്കി അവരിലേക്ക് അടുക്കുകയും വേണം. ജീവിതത്തിലെ ആ കൂട്ടായ്മയിലൂടെ (Fellowship of life) അവർക്ക് ദൈവത്തിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വെളിപാടുകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ നിനക്ക് സാധിക്കും. അങ്ങനെ വിധിദിവസത്തിൽ പാപികളെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഭയങ്കരമായ ശിക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട്, വിശുദ്ധർക്കായി സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിൽ ഒരുക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന പ്രതിഫലം നിനക്കും പ്രാപിക്കാം. ആ വലിയ പ്രതിഫലത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: "ദൈവം തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവർക്കായി ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത് കണ്ണ് കണ്ടിട്ടില്ല, ചെവി കേട്ടിട്ടില്ല, മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തോന്നിയിട്ടുമില്ല"⁷¹. നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ പിതാവായ ദൈവത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഭക്തർക്ക് ഇത് ലഭിക്കും. കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെയും അവിടുത്തോടുകൂടെയും പിതാവിനും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനും എന്നേക്കും ബഹുമാനവും ശക്തിയും മഹത്വവും ഉണ്ടായിരിക്കട്ടെ. ആമേൻ.

അടിക്കുറിപ്പുകൾ:

⁶⁸ മത്തായി 26:64

⁶⁹ മത്തായി 24:42

⁷⁰ 2 കൊരിന്ത്യർ 5:10

⁷¹ 1 കൊരിന്ത്യർ 2:9