268 # മർത്തശ്‌മൂനിയും ഏഴു മക്കളും ദൈവസ്നേഹവും || Women with seven sons and God Love

268 # മർത്തശ്‌മൂനിയും ഏഴു മക്കളും ദൈവസ്നേഹവും || Women with seven sons and God Love

ഇന്നത്തെ വിഷയം ഇന്റർ ടെസ്റ്റമെന്റ് പീരീഡിലെ എട്ട് മാർട്ടിയേഴ്സിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഇന്റർ ടെസ്റ്റമെന്റ് പീരീഡ് എന്ന് പറയുന്നത് പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും തമ്മിലുള്ള ഏകദേശം 440 വർഷത്തെ ഇടവേളയാണ്. ബൈബിളിൽ മലാക്കിയുടെയ്പുസ്തകത്തിന് ശേഷം ഉടൻ മത്തായിയുടെ സുവിശേഷം കാണുന്നുവെങ്കിലും, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഈ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ 440 വർഷത്തെ ഇടവേളയുണ്ട്. ഈ കാലഘട്ടത്തെ ട്രാൻസിഷൻ പീരീഡ്, സൈലൻസ് പീരീഡ്, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്റർ ടെസ്റ്റമെന്റ് പീരീഡ് എന്നും വിളിക്കുന്നു. കാരണം ഈ 440 വർഷം പ്രവാചകന്മാരുടെ ശബ്ദം ഇസ്രായേലിൽ കേൾക്കപ്പെട്ടില്ല. അവസാന പ്രവാചകന്റെ ശേഷം 440 വർഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കുശേഷമാണ് യോഹന്നാൻ സ്നാപകൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.

ഈ 440 വർഷത്തിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന് 66 പുസ്തകങ്ങളുള്ള ബൈബിൾ വായിച്ചാൽ വ്യക്തമായി അറിയാൻ സാധിക്കില്ല. മലാക്കി കഴിഞ്ഞ് മത്തായി വായിക്കുമ്പോൾ 440 വർഷം ജമ്പ് ചെയ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ ബൈബിളിൽ ആ ഇടക്കാലത്തെ പുസ്തകങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ആദ്യകാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത് ഈ വിപുലമായ ബൈബിളായിരുന്നു. മാർട്ടിൻ ലൂഥറിന്റെ കാലത്ത് ചില പുസ്തകങ്ങൾ മാറ്റി 66 പുസ്തകങ്ങളായി ചുരുക്കപ്പെട്ടു.

ഇന്റർ ടെസ്റ്റമെന്റ് കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു പുസ്തകമാണ് മക്കാബിയർ. ഒന്നാം മക്കാബിയരും രണ്ടാം മക്കാബിയരും എന്നിങ്ങനെ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളുണ്ട്. രണ്ടാം മക്കാബിയർ ഏഴാം അധ്യായത്തിലാണ് ഏഴ് സഹോദരന്മാരുടെയും അവരുടെ അമ്മയുടെയും രക്തസാക്ഷിത്വം വിവരിക്കുന്നത്.

അവിടെ പറയുന്നത്: ഏഴ് സഹോദരന്മാരും അവരുടെ അമ്മയും പിടിക്കപ്പെട്ടു. രാജാവ് അവരെ നിരോധിതമായ പന്നിയിറച്ചി തിന്നുവാൻ നിർബന്ധിച്ചു. അവർ പിതാക്കന്മാരുടെ ന്യായപ്രമാണം ലംഘിക്കില്ലെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാജാവ് അത്യന്തം കോപിച്ച് ഭീകരമായ പീഡനങ്ങൾക്കു കല്പന നൽകി. ഒരാളുടെ നാക്ക് ഛേദിച്ചു, അവയവങ്ങൾ മുറിച്ചു, ജീവനോടെ ചുട്ടുകൊന്നു. സഹോദരന്മാർ ധൈര്യത്തോടെ മരണത്തെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ പറഞ്ഞു: ദൈവത്തിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിന് വേണ്ടി ഞങ്ങൾ മരിക്കുന്നു; ദൈവം ഞങ്ങളെ നിത്യജീവനിലേക്ക് ഉയിർപ്പിക്കും.

ഒന്നാമൻ മരിച്ചതിനു ശേഷം രണ്ടാമനെ കൊണ്ടുവന്നു; അവനും പീഡനം സഹിച്ചു മരിച്ചു. മൂന്നാമൻ തന്റെ നാവും കൈകളും സ്വമേധയാ നീട്ടി കൊടുത്തു; “ഇവ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് കിട്ടിയവയാണ്; വീണ്ടും അവൻ തന്നേ തിരിച്ചു നൽകും” എന്ന് പറഞ്ഞു. നാലാമനും അഞ്ചാമനും ആറാമനും ഓരോരുത്തരും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ പ്രത്യാശയിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. അവർ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് ഭൂമിയിലെ അധികാരം ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ ദൈവം ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.”

അമ്മ ഈ എല്ലാം ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് കണ്ടു. ഏഴ് മക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതും സഹിച്ചു. അവൾ ഓരോരുത്തരെയും ധൈര്യപ്പെടുത്തുകയും പറഞ്ഞു: “ഞാനല്ല നിങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചത്; സൃഷ്ടാവായ ദൈവം തന്നെയാണ് ജീവനും ആത്മാവും നൽകിയിരിക്കുന്നത്; അവൻ വീണ്ടും തിരിച്ചു നൽകും.” അവസാനത്തെ മകനെയും രാജാവ് പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; ധനവും സ്ഥാനവും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. എന്നാൽ അവൻ രാജകല്പന അനുസരിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. ഒടുവിൽ അവനും പീഡനം സഹിച്ചു മരിച്ചു. അവസാനം അമ്മയും നിര്യാതയായി.

ചരിത്രപരമായി ഇത് ബി.സി. 166-ൽ സംഭവിച്ചതായി കരുതുന്നു. ഇവരോടൊപ്പം അവരുടെ ഗുരുവായിരുന്ന എലിയാസറും കൊല്ലപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ഏഴ് മക്കൾ, അമ്മ, ഗുരു—മൊത്തം ഒൻപത് പേർ രക്തസാക്ഷികളായി.

ഈ കാലഘട്ടം യഹൂദരുടെ ചരിത്രത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ച സമയമാണ്. പരീശന്മാർ, സദൂക്ക്യർ, എസനീയർ, മറ്റ് വിഭാഗങ്ങൾ—all ഈ ഇടക്കാലത്താണ് രൂപപ്പെട്ടത്. രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, സാംസ്കാരിക, ഭാഷാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. എബ്രായഭാഷയ്‌ക്കുപകരം ഗ്രീക്ക് ഭാഷ വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ ഇന്റർ ടെസ്റ്റമെന്റ് കാലഘട്ടം മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ പുതിയ നിയമത്തിൽ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വിഭാഗങ്ങളെയും സാഹചര്യങ്ങളെയും നമുക്ക് വ്യക്തമായി ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയും. ഈ രക്തസാക്ഷികൾ “സാക്ഷികളുടെ മേഘം”—ഒരു cloud of martyrs—എന്ന നിലയിൽ പരിശുദ്ധ സഭ അംഗീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.

അവരെ സഭ അനുസ്മരിക്കുന്നു. സഭാ കലണ്ടർ പ്രകാരം ഓഗസ്റ്റ് ഒന്നാം തീയതിയാണ് ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ഇവരെ അനുസ്മരിക്കുന്നത്. കത്തോലിക്കാ സഭയും അതേ ദിവസം—ഓഗസ്റ്റ് ഒന്നിന് തന്നെയാണ്—ഇവരുടെ പെരുന്നാൾ ആചരിക്കുന്നത്.

ഇവരുടെ പേരിലുള്ള ഒരു പ്രശസ്തമായ പള്ളി ഇറാഖിൽ ഉണ്ട്. ഇന്ന് അവിടെ ക്രൈസ്തവർ വളരെ കുറവാണ്; ഇറാഖിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ നമുക്കറിയാം. എങ്കിലും അവിടെ ഇവരുടെ അത്ഭുത പ്രത്യക്ഷതകൾ പലരും കണ്ടതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് കെട്ടുകഥയല്ല; ആളുകൾ നേരിട്ട് പോയി കണ്ടതായി രേഖപ്പെടുത്തിയ സാക്ഷ്യങ്ങളുണ്ട്. അനേകം അത്ഭുതങ്ങൾ അവരുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ സംഭവിച്ചുവെന്ന വിശ്വാസവും നിലനിൽക്കുന്നു.

ഇപ്പോൾ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു പ്രധാന വിഷയം ഉണ്ട്. ഇവർ ബി.സി. 166-ൽ, അന്ത്യോക്യസ് എപ്പിഫാനസ് യെരുശലേം കീഴടക്കിയ കാലഘട്ടത്തിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടവരാണ്. അവർ പഴയ നിയമകാലത്ത് ജീവിച്ചവർ. പുതിയ നിയമസഭയിലെ അംഗങ്ങൾ അല്ല. എന്നാൽ പുതിയ നിയമസഭ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇവരെ വിശുദ്ധരായി ബഹുമാനിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് അവരുടെ പെരുന്നാൾ ആഘോഷിക്കുന്നത്?

ഡിസ്പെൻസേഷണൽ തിയോളജി അനുസരിച്ച് സഭ പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ ആരംഭിച്ചു എന്നൊരു പഠനമുണ്ട്. ആ രീതിയിൽ ചിന്തിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് ബോധ്യമാകാതെ പോകാം. കാരണം ഇവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനത്തിന് മുമ്പ് ജീവിച്ചവരാണ്. സെയിന്റ് മേരി, സെയിന്റ് പൗലോസ്, സെയിന്റ് പത്രോസ് എന്നിവരെ വിശുദ്ധരായി അംഗീകരിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്, കാരണം അവർ പുതിയ നിയമസഭയിലെ അംഗങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഈ രക്തസാക്ഷികൾ ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് കൊല്ലപ്പെട്ടവരാണ്. പിന്നെ ഇവരെ എന്തുകൊണ്ട് വിശുദ്ധരായി ബഹുമാനിക്കുന്നു?

ഈ ചോദ്യം നമ്മുടെ സഭയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിലെ ഒരു പരിമിതിയാൽ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. സഭ പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ “പുതുതായി” ആരംഭിച്ചതല്ല. കർത്താവ് “എന്റെ സഭയെ പണിയും” എന്ന് പറഞ്ഞത്, മുമ്പേ ഉണ്ടായിരുന്ന ദൈവജനത്തെ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്.

പഴയ നിയമത്തിൽ സഭയുണ്ടോ? പുതിയ നിയമത്തിൽ “സഭ” എന്നതിന് ഗ്രീക്ക് പദമായ “എക്ലീഷ്യ” (ekklesia) ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഈ പദം പഴയ നിയമത്തിന്റെ ഗ്രീക്ക് പരിഭാഷയായ സെപ്റ്റിജിന്റിലും കാണാം. എബ്രായ പദമായ “കഹൽ” (qahal) എന്നത് ഗ്രീക്കിൽ “എക്ലീഷ്യ” എന്നായി പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ “സുനഗോഗ്” എന്ന പദവും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

മലയാളത്തിൽ നമുക്ക് “സഭ” എന്നും “പള്ളി” എന്നും രണ്ട് പദങ്ങളുണ്ട്. എബ്രായത്തിൽ “എദാ” (edah) എന്നൊരു പദം ഉണ്ട്; അതിനെ “കോൺഗ്രിഗേഷൻ” അഥവാ “അസംബ്ലി” എന്ന് പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പഴയ നിയമത്തിലും ദൈവജനത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മയെ “സഭ” എന്ന ആശയത്തിൽ കാണാൻ കഴിയും.

ഉല്പത്തി 12:1-ൽ ദൈവം അബ്രഹാമിനെ വിളിക്കുന്നു:
“നിന്റെ ദേശവും ചാർച്ചക്കാരെയും പിതൃഭവനത്തെയും വിട്ട് ഞാൻ നിന്നെ കാണിക്കുന്ന ദേശത്തേക്ക് പോവുക.”

ഇത് ഒരു “call out” ആണ്—വിളിച്ചു വേർതിരിക്കൽ. വിളിച്ചു വേർതിരിക്കപ്പെട്ടവരുടെ സമൂഹമാണ് സഭ. അതുകൊണ്ട് അബ്രഹാമിൽ നിന്നുതന്നെ സഭയുടെ തുടക്കം കാണാം.

ഇതിലും മുമ്പേക്ക് പോയാൽ, ഉല്പത്തി 4:26-ൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു:
“ആ കാലത്ത് യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ ആരാധന തുടങ്ങി.”

ശേത്തിന്റെ കാലത്ത് യഹോവയുടെ നാമത്തിൽ ആരാധന ആരംഭിച്ചതായി നമുക്ക് കാണാം. അതായത് ദൈവനാമത്തിലെ ആരാധന മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

ഇനിയും പിന്നിലേക്ക് പോയാൽ, ഉല്പത്തി 3:15-ൽ പ്രോട്ടോ-എവൻജെലിയം കാണാം:
“സ്ത്രീയുടെ സന്തതി നിന്റെ തല തകർക്കും; നീ അവന്റെ കുതികാൽ തകർക്കും.”

ഇത് ആദ്യ സുവിശേഷ പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഇവിടെ ഒരു തകർന്ന ബന്ധത്തിന്റെ പുനസ്ഥാപന വാഗ്ദാനം ഉണ്ട്. ബൈബിളിന്റെ മുഴുവൻ കഥയും ഒരു “broken relationship”-ന്റെ “restoration” ആണ്—ഉടഞ്ഞുപോയ ബന്ധത്തിന്റെ പുനസ്ഥാപനം. കാണാതെ പോയതിനെ കണ്ടെത്തൽ. “Lost” ആയതിനെ “discover” ചെയ്യൽ.

ബൈബിൾ മുഴുവനായുള്ള ഈ വലിയ കഥ മനസ്സിലാക്കാതെ ഓരോ ഭാഗം വേർതിരിച്ച് വായിച്ചാൽ ആഴം മനസ്സിലാകില്ല. എന്നാൽ ഈ സമഗ്ര ദർശനത്തോടെ വായിക്കുമ്പോൾ ബൈബിൾ പുതുതായി തുറന്നു കാണും.

കാണാതെ പോയതിനെ കണ്ടെത്തുക—“lost” ആയത് “found” ചെയ്യുക—എന്നത് എന്താണ് അർത്ഥം? “Lost” എന്ന് പറയുമ്പോൾ അത് യഥാർത്ഥ ഉടമയുടേതാണ്. വഴിയിൽ ഒരു പേഴ്സ് കിടക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. ടെക്നിക്കലി നോക്കിയാൽ അത് ഇപ്പോൾ ആരുടേതുമല്ല എന്ന് തോന്നാം, കാരണം അത് വഴിയിൽ കിടക്കുകയാണ്. പക്ഷേ അതിനകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ ഉണ്ട്, ഒരു അഡ്രസ് കാർഡ് ഉണ്ട്. അത് ഒരാളുടേതാണ്. എവിടെ കിടന്നാലും അത് യഥാർത്ഥ ഉടമയുടേതുതന്നെ.

അതുപോലെ ഒരു മനുഷ്യൻ എവിടെയായിരുന്നാലും—ഹിന്ദുവായിരിക്കാം, മുസ്ലിമായിരിക്കാം, ക്രിസ്ത്യാനിയായിരിക്കാം, ക്രിസ്ത്യാനിയിലെ ഏത് വിഭാഗക്കാരനായിരിക്കാം, പാർസി, സിഖ്, ജൈന, മതമില്ലാത്തവൻ, അനിമിസ്റ്റ്, അഗ്നോസ്റ്റിക്, അതെസ്റ്റ്—ആരായാലും, അവൻ ത്രിത്വ ദൈവത്തിന്റേതാണ്. ഒരാളുടെ ഐഡിയോളജി എന്താണെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ച് അവനിലുള്ള ദൈവസ്വരൂപം മാറിപ്പോകുന്നില്ല.

ഇപ്പോൾ കേരളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു പെന്തക്കോസ്ത് പത്രപ്രവർത്തകൻ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: “എല്ലാവരും രക്ഷിക്കപ്പെടുമോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു: “എല്ലാവരിലും ദൈവത്തിന്റെ ചായയും സാദൃശ്യവും ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഉത്തരം പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല. മതമനസ്സ് അനുവദിക്കുന്നില്ല. ഒരു religious mind-ന് സ്വീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരു മഹത്വകരമായ സത്യം ഉണ്ട്: ആദാം ദൈവത്തിന്റെ മകനാണ്.

ആദ്യ സുവിശേഷം ഏദൻതോട്ടത്തിൽ ആദാമും ഹവ്വയും കേട്ടതാണ്. അവരിൽ നിന്നാണ് സഭ. ആദാം മുതൽ എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ആരാധനാ ദർശനമാണ് സുറിയാനി സഭയുടെ ആരാധന. ചിലർ ഇതൊക്കെ ഓർത്തഡോക്സല്ല എന്ന് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു—പ്രധാനമായും പെന്തക്കോസ്ത് വിഭാഗത്തിൽ നിന്നുള്ളവർ. ഇപ്പോൾ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെക്കുറിച്ച് അതീവ ഉൽക്കണ്ഠ കാണിക്കുന്നതും അവർ തന്നെയാണ്. “ഇത് ശരിയായ ഓർത്തഡോക്സ് ഉപദേശം അല്ല” എന്നിങ്ങനെ എഴുതുന്നത് കാണാം.

ഞാൻ വ്യക്തമാക്കുന്നു: ഞാൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ യാതൊരു വിഭാഗത്തിന്റെയും ഔദ്യോഗിക വക്താവല്ല. യാക്കോബായ വിഭാഗമോ മറ്റേതെങ്കിലും വിഭാഗമോ എന്ന നിലയിൽ അല്ല ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത്. ഞാൻ വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് ലഭിച്ച വിശ്വാസബോധ്യമാണ് പങ്കുവെക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഞാൻ പറയുന്ന പല കാര്യങ്ങളും സഭാപിതാക്കന്മാർ പറഞ്ഞതും അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകളിൽ ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടതുമാണ്. അതിനെ പരാമർശിക്കാതിരിക്കുന്നത് നന്ദിക്കേടായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ക്രെഡിറ്റ് നൽകുന്നു.

സഭ ക്രിസ്തുവിന് 160 വർഷം മുമ്പ് രക്തസാക്ഷികളായ മർത്തശ്ശിമുനിയെയും ഏഴ് മക്കളെയും അനുസ്മരിക്കുന്നു. ചില ഇവാഞ്ചലിക്കൽ വിഭാഗങ്ങളിൽ അത്തരമൊരു ദർശനം ഇല്ല. പക്ഷേ സത്യസഭ വിശ്വസിക്കുന്നത്: കാട്ടൊലിവായിരുന്ന നിന്നെ നാട്ടൊലിവിനോട് ഒട്ടിച്ചുചേർത്തു എന്നതാണ്. നാട്ടൊലിവ് ഇസ്രായേലാണ്. പെന്തക്കോസ്ത് നാളിൽ ഒരു പുതിയ തൈ നട്ടതല്ല സംഭവിച്ചത്. കാട്ടൊലിവിന്റെ കൊമ്പുകൾ വെട്ടി, നാട്ടൊലിവിന്റെ ഫലപ്രദമായ വേരുകളിൽ പങ്കാളിത്തം കൊടുക്കാൻ ഒട്ടിച്ചുചേർക്കുകയായിരുന്നു.

അതിനാൽ സഭ ആദിമുതൽ ഉള്ളതാണ്. ആദാമിന്റെ കാലത്ത് തന്നെ സഭയുടെ ആരംഭം കാണാം. പക്ഷേ അവിടെ നിർത്തരുത്. ഇനിയും പിന്നോട്ട് പോകണം. ഉല്പത്തി പുസ്തകത്തിലും പിന്നോട്ട് പോയാൽ എവിടെ എത്തും? ഉത്തരം എഫെസ്യർ ലേഖനത്തിലാണ്. അവിടെ പറയുന്നു: യുഗങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ദൈവത്തിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു മർമ്മമായിരുന്നു സഭ. “The mystery of the Church”—അത് ദൈവത്തിൽ മറഞ്ഞിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിലൂടെ ദൈവം നമ്മെ കുറ്റമില്ലാത്തവരായി കണ്ടിരുന്നു.

ഇത് തന്നെയാണ് സഭയുടെ മർമ്മം—നഷ്ടപ്പെട്ട നിഷ്കളങ്കതയുടെ പുനസ്ഥാപനം. “Restoration of our lost innocence.” ക്രിസ്തുവിലൂടെ ആ പുനസ്ഥാപനം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് പറയുന്നു: ഈ മർമ്മം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ ഞങ്ങൾ മടിക്കുന്നില്ല. അതാണ് മഹത്വമുള്ള സുവിശേഷം.

എന്നാൽ പലർക്കും ഇത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നില്ല, കാരണം ദൈവത്തെ അവർ അറിയുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ പരാതി ഇതാണ്: “കാള തന്റെ ഉടമയെയും കഴുത തന്റെ യജമാനന്റെ പുൽത്തൊട്ടിയെയും അറിയുന്നു; എന്നാൽ എന്റെ ജനം അറിയുന്നില്ല.” ദൈവത്തെ അറിയാത്തവർ കാളയെയും കഴുതയെയുംക്കാൾ അധമരാകുന്നു.

ദൈവം സ്നേഹമാണ്. ഞാൻ ഒരുകാലത്ത് പെന്തക്കോസ്ത് സഭയിൽ നിന്നിരുന്നു, പെന്തക്കോസ്ത് ആരാധന നയിച്ചിരുന്നു. ഇന്നും പെന്തക്കോസ്ത് വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള പലരും എന്നെ കേൾക്കുന്നു. നമുക്ക് നിഷ്പക്ഷമായി ചിന്തിക്കണം. ഒരിക്കലും തലച്ചോറ് പണയം വെക്കരുത്. വീട്ടിലെ സ്വത്ത് പണയം വെച്ചാലും തലച്ചോറ് പണയം വെക്കരുത്.

പക്ഷേ ചില ന്യൂ ജനറേഷൻ ചർച്ചുകൾ ആദ്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് നിങ്ങളുടെ തലച്ചോറാണ്. വിശ്വാസികളുടെ വ്യക്തിത്വവും ആത്മാഭിമാനവും നട്ടെല്ലും പണയം വാങ്ങി, ഒരിക്കലും പൂർത്തിയാകാത്ത വാഗ്ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നു. അമിത പ്രതീക്ഷകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ആ പ്രതീക്ഷകളുടെ പേരിൽ ആളുകൾ ഭാവിയിലെ വരുമാനവും ചെലവഴിക്കുന്നു, കടം വാങ്ങുന്നു. വലിയ ഉണർവ് എന്ന പേരിൽ ചിലർക്ക് വലിയ നഷ്ടങ്ങൾ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇനി ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാം. കഴിഞ്ഞ 10–15 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, നിങ്ങൾക്ക് ഇന്നും മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു “unforgettable” സന്തോഷകാലം ആ കൂട്ടായ്മകളിൽ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലേ? നിങ്ങൾ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലേ—ഭയങ്കര പരിശുദ്ധാത്മ സാന്നിധ്യം, വലിയ ഉണർവ്, നല്ല പാട്ട്, wonderful testimony, നല്ല music—മരിച്ചാലും മറക്കാത്തത്ര ആനന്ദകരമായ ദിവസങ്ങളോ മാസങ്ങളോ?

അതെ, അത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇനി ആ കാലഘട്ടത്തെ നമുക്ക് ഒന്ന് റീവൈൻഡ് ചെയ്ത് നോക്കാം. ഓരോ സ്ഥലത്തും—കൊള്ളാട്ടായാലും, മാങ്ങാലത്തായാലും, ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലായാലും, കടുത്തുരുത്തിയിലായാലും, കുറവലങ്ങാട്ടായാലും, തൃശ്ശൂരിലായാലും, ചെറുവള്ളിയിലായാലും, മൂവാറ്റുപുഴയിലായാലും, പത്തനംതിട്ടയിലായാലും, റാന്നിയിലായാലും—നമ്മൾ ആ ഉണർവ് അനുഭവിച്ചില്ലേ?

പക്ഷേ ഇന്ന് അത് ആരും ഓർക്കുന്നില്ല. ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. അതിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുകയാണ്: അവിടെയൊക്കെ കുറെ സ്ത്രീകളുടെ ആഭരണം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കുറെ വീട്ടുകാരുടെ ബാങ്ക് ഡിപ്പോസിറ്റുകൾ അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടുണ്ട്. കുറെ ആളുകളുടെ വസ്തുവകകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. “കർത്താവ് ഉടൻ വലിയ അത്ഭുതം ചെയ്യും”, “കർത്താവ് ഉടൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെടാൻ പോകുന്നു” എന്ന ബ്രെയിൻ-വാഷിങ്ങിന്റെ വെപ്രാളത്തിൽ റബർതോട്ടം വിറ്റ് ഉണർവ് യോഗം സംഘടിപ്പിച്ചവരെ ഞാൻ അറിയാം. ഇന്ന് അവർ വിലപിക്കുന്നു. ഇന്ന് അവർ ആ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നു പുറത്താണ്—നിഷ്കാസിതരാണ്, നിഷ്പ്രഭരാണ്, വിസ്മൃതിയുടെ കയങ്ങളിലാണ്. ആരും അവരെ ഓർക്കുന്നില്ല.

അന്ന് സന്തോഷിച്ചവരും, മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് ബിരിയാണി തിന്നവരും—ബിരിയാണി തിന്നിട്ട് പിരിഞ്ഞു. പക്ഷേ നിലയില്ലാ കയത്തിലേക്ക്, സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകളുടെ വലിയ ആഴങ്ങളിലേക്ക് അവർ താഴ്ന്നുപോയി. പിന്നെ ആരും അവരെ അറിഞ്ഞില്ല.

അത് പരിശുദ്ധാത്മാവ് ചെയ്തതാണെന്ന് കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ അത് പരിശുദ്ധാത്മാവ് ചെയ്തതല്ല. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ വഞ്ചിച്ചതിന്റെ ഫലമായി കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത “ഉണർവ്” ആയിരുന്നു. കണക്കുകൾ പറയാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല; പക്ഷേ എന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ട്. കാരണം ധാരാളം ആളുകൾ ഇപ്പോൾ നേരിട്ട് വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്—സ്റ്റോറിയുകൾ, സ്റ്റോറിയുകൾ, സ്റ്റോറിയുകൾ.

എന്റെ അനുദിന ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഇപ്പോൾ ഇതാണ്. ഫോൺ കോളുകൾ വരുന്നു. സ്പീക്കർ ഓൺ ചെയ്ത് കേൾക്കുന്നു. ഈ സൗണ്ട് സിസ്റ്റത്തിന് കണക്റ്റ് ചെയ്തിട്ട്, ഞാൻ ഇവിടെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ കേൾക്കുകയാണ്. കാരണം കോളുകൾ തുടർച്ചയായി വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അനുഭവങ്ങൾ പറയുന്നു ആളുകൾ: “നിങ്ങൾ അന്ന് ഉണർവ് ഉണ്ടാക്കി, സ്റ്റേജ് ചവിട്ടി പൊട്ടിച്ചു, ഓർഗം വെച്ച് അടിച്ചു… ഇതെല്ലാം ചെയ്തിട്ട് പോയത് അനേക പാവപ്പെട്ടവരെ വൻതോതിൽ കൊള്ളയടിച്ചതിലേക്കാണ്.”

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ഭാവിക്കും വേണ്ടി കരുതിവെച്ച കരുതൽ ധനം വരെ ബാങ്കിൽ നിന്ന് “കർത്താവ് ഈശോ മിശിഹായുടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും ഉണർവിന്റെയും” പേരിൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു. കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ട ജനം, വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ജനം, കൈവിടപ്പെട്ട ജനം—ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ടവർ, വ്യക്തിത്വം പണയം വെക്കപ്പെട്ടവർ, നട്ടല്ല് പണയം വെച്ച് ഫോൾസ് പ്രോമിസുകൾ കൈകളിലേന്തി ജീവിതത്തിന്റെ വഴികളിൽ ഇന്ന് തളർന്നു നിൽക്കുന്നവർ—ഇവരെ വിസ്മരിച്ചിട്ടാണ് ഇവർ വീണ്ടും മുന്നോട്ടുപോവുന്നത്. ഈ കൊള്ളക്കാരുടെ സംഘം.

This is not true Christianity.

ഇത് നിങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളാണോ അല്ലയോ എന്ന് നിങ്ങൾ സ്വയം പരിശോധിക്കുക. വെരിഫൈ ചെയ്തു നോക്കൂ: പരിശുദ്ധാത്മാവ് എവിടെയാണ് പണം കൊണ്ടുവന്നത്? നിങ്ങൾ ഓരോ പാവയെയും വഞ്ചിച്ചില്ലേ? അനേകരുടെ വസ്തുക്കൾ തട്ടിയെടുത്തില്ലേ? അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി കരുതിവെച്ച ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങൾ കൊള്ളയടിച്ചില്ലേ? എല്ലാം ഏത് പേരിൽ? ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ, പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പേരിൽ, ഉണർവിന്റെ പേരിൽ.

അവർ ദൈവത്തെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം അറിയുന്നില്ല. അപ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്നത് “ദുരുപദേശം” ആണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ, എളുപ്പത്തിൽ എന്നെ കേൾക്കാതെ പോകരുത്. തലച്ചോറ് പണയം വെക്കാത്തവർ എന്നെ കേൾക്കും. കേൾക്കുന്നവർ സ്വതന്ത്രരാകും. കാരണം ആളുകൾ സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രാപിക്കണം.

ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു. ഞാൻ 25 വർഷം പെന്തക്കോസ്തിനകത്ത് നിന്നിട്ടുണ്ട്—എല്ലാ തരത്തിലുള്ള പെന്തക്കോസ്തിലും പോയിട്ടുണ്ട്. “ഞാൻ കുടിക്കാത്ത ബ്രാൻഡുകൾ ഇല്ല” എന്ന് കള്ളുകുടിയൻ പറഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ, ഞാൻ പോകാത്ത സഭകൾ ഇല്ല. പക്ഷേ എന്റെ ഈ കാൽ നൂറ്റാണ്ട് കാലത്തെ അനുഭവത്തിൽ, ഞാൻ സാക്ഷിയായി പറയാം: ഒരു പെന്തക്കോസ്ത് പ്രഭാഷകനും “ദൈവം സ്നേഹമാകുന്നു” എന്ന് പ്രസംഗിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കൽ പോലും കേട്ടിട്ടില്ല.

കേട്ടിട്ടില്ല. കേട്ടിട്ടില്ല. കേട്ടിട്ടില്ല.

നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? 25 വർഷത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ라도 “God is love” എന്ന സാരമായ പ്രസംഗം ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ കേട്ടത് “ദൈവം കോപിഷ്ഠനാകുന്നു”, “ദൈവം ന്യായവിധി നടത്തുന്നു” എന്നതാണ്. ദൈവസ്നേഹത്തെ വാഴ്ത്തി പാടുന്നതും വളരെ വിരളം.

അൺകണ്ടീഷണൽ ലവ്—ഏതു അവസ്ഥയിലും, യാതൊരു വ്യവസ്ഥകളുമില്ലാത്ത സ്നേഹം—അതാണു ദൈവസ്നേഹം. ഉപാധി രഹിതമായ സ്നേഹം. നിബന്ധനാ രഹിതമായ സ്നേഹം. “ഞാൻ ദൈവത്തെ മറന്നാലും അനുകമ്പാരമാം ഹൃദയം എനിക്കായി തുടിച്ചിടുന്നു”—ഇതാണ് അൺകണ്ടീഷണൽ ലവ്. ഈ അൺകണ്ടീഷണൽ ലവിന്റെ ആഴം പറഞ്ഞ് ഞാൻ പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടില്ല. നിങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പറയുക.

പെന്തക്കോസ്തൽ ഗാനങ്ങളിൽ ട്രിനിറ്റേറിയൻ പാട്ടുകൾ കുറവുള്ളതുപോലെ, ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ പാട്ടുകളും കുറവാണ്. അടുത്ത കാലത്ത് ചിലർ “ദൈവസ്നേഹം” എന്ന് എഴുതാൻ തുടങ്ങി; പക്ഷേ ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന പാട്ടുകൾ അവർക്കില്ല. അവർ സാധാരണ prefer ചെയ്യുന്നത് ദൈവത്തിന്റെ പ്രതികാരവും ശിക്ഷയും ന്യായവിധിയുമാണ്.

പക്ഷേ ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ: ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയായ മനുഷ്യനോട് ദൈവം പ്രതികാരം ചെയ്യും എന്ന ചിന്ത തന്നെ ദൈവത്തെപ്പറ്റിയുള്ള വലിയ തോൽവിയാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ കരവേല. ദൈവം കരുണ തോന്നുന്നവൻ. “നാം പൊടിയെന്ന് അവൻ ഓർക്കുന്നു; നമ്മുടെ പ്രകൃതം അവൻ അറിയുന്നു.” ദൈവം നമ്മുടെ പ്രകൃതം അറിയുന്നില്ല എന്നാണ് ഇവർ പറയുന്നത്. എന്നാൽ അത് തെറ്റാണ്.

ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് തെറ്റായ ധാരണ ഹൃദയങ്ങളിൽ നിറയ്ക്കുന്ന സാത്താന്റെ ഏജന്റുമാരായി അവർ മാറുമ്പോൾ, ദൈവം തൻറെ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തന്റെ പുത്രന്റെ കുരിശിനെ ഉയർത്തി നിർത്തിയിരിക്കുന്നു. “തൻറെ പുത്രനെ ആദരിക്കാതെ നമ്മുക്ക് വേണ്ടി നൽകി” എന്ന ദൈവം, അവനോടുകൂടെ എല്ലാം നമുക്ക് നൽകാതെ എന്തെങ്കിലും പിടിച്ചു വെക്കുമോ?

അവൻ ഒന്നും പിടിച്ചു വെക്കില്ല. ഒന്നും പിടിച്ചു വെക്കില്ല. കാരണം ദൈവത്തിന്റെയിടത്ത്, തന്റെ പുത്രനെക്കാൾ വിലയേറിയതോ മഹത്വകരമോ ശ്രേഷ്ഠമോ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു—അവനാണ് ദൈവത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്ന ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായത്.

ദൈവത്തിന്റെയിടത്ത് ഏറ്റവും വിലമതിച്ചതും, ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠമായി കണക്കാക്കിയതും, ഏറ്റവും ലാളിച്ചതും—തന്റെ സ്വന്തം മാർവിൽ ചേർത്തുവെച്ചിരുന്ന ആ പുത്രനെയാണ്—മനുഷ്യവർഗ്ഗത്തിനുവേണ്ടി ദൈവം തന്നത്. ദൈവം തന്റെ സ്നേഹത്തെ പ്രദർശിപ്പിക്കാനാണ് അത് ചെയ്തത്. എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ പാപം നിമിത്തം ആ സ്നേഹം ഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

അതിലും ഗുരുതരമായത്: ആ സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രചാരകർ, വക്താക്കൾ, കസ്റ്റോഡിയൻസ് എന്നിങ്ങനെ സ്വയം അവകാശപ്പെടുന്നവർ തന്നെയാണ് ആ സ്നേഹത്തെ വികലമാക്കുന്നത്. അൺകണ്ടീഷണൽ ലവിനെ കണ്ടീഷണൽ ആക്കുന്നു. നിബന്ധനകളും വ്യവസ്ഥകളും ഉപാധികളും മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. ഉപാധികളില്ലാതെ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിച്ച ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കും മധ്യസ്ഥനായി ക്രിസ്തു നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ മധ്യസ്ഥനെ മാറ്റിവെച്ച് ദൈവത്തിനും മനുഷ്യർക്കുമിടയിൽ നിയമങ്ങളും നൂലാമാലകളും ചട്ടങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും കൊണ്ടൊരു മറശീല പണിയുന്ന ദുഷ്ടവും പൈശാചികവുമായ ഉപദേശമാണ് ഇത്. അത് നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയണം.

God loves you. ദൈവം നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
ആ സ്നേഹം കരുണാപൂർവ്വം നമ്മെ വീണ്ടെടുക്കുന്ന സ്നേഹമാണ്.

ഇനി ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നു: സുറിയാനി സഭയുടെ ആരാധന—ലിറ്റർജി—നോക്കൂ. ദൈവസ്നേഹത്തെ തുടർച്ചയായി വാഴ്ത്തുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് അവിടെ കേൾക്കാം. കാരുണ്യവാനും ദയാലുവും മനസ്സലിമുള്ളവനുമായ കർത്താവിനെ വാഴ്ത്തുന്നു; പാപപരിഹാരം നൽകുന്നവനും വെടിപ്പാക്കുന്നവനും, അകൃത്യങ്ങളെ ക്ഷമിക്കുകയും തുടച്ചുനീക്കുകയും അവയെ ഓർക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനുമായ ദൈവത്തെ ആരാധനയിൽ മുഴുവനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“സ്നേഹം നിറഞ്ഞ നിൻറെ കാരുണ്യത്താൽ അസംഖ്യങ്ങളായ അടിയങ്ങളുടെ മഹാപാപങ്ങളെയും വിശ്വാസികളായ നിൻറെ സകല ജനങ്ങളുടെ പാപങ്ങളെയും മായ്ച്ചുകളയേണമേ…
ദൈവമേ സകല കഠിനമായ ശിക്ഷകളും ദയാപൂർവ്വം ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് നീക്കി മായ്ച്ചുകളയണമേ…
കർത്താവേ കോപവടികളെ ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് കരുണാപൂർവ്വം തടുത്തുമാറ്റി കളയണമേ…”

ഇവിടെ തന്നെ ഒരു സത്യമാണ്: സ്നേഹം ഒരുനാളും നികളിക്കുന്നില്ല. സ്വാർത്ഥം അന്വേഷിക്കുന്നില്ല. ദ്വേഷ്യപ്പെടുന്നില്ല. ദോഷം കണക്കിടുന്നില്ല.
“Love never keeps an account of wrongs.”

പക്ഷേ മതം മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തിവെച്ച ചിത്രം വേറെയാണ്: ഈ ചുരുങ്ങിയ ജീവകാലത്തിലെ ഓരോ തെറ്റും ദൈവം ഓർത്തുവെച്ച് കണക്കിട്ട്, അതുപയോഗിച്ച് മനുഷ്യനെ പിടിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരാൾ എന്നൊരു “പിക്ചർ”. ദൈവത്തെ അറിയണമെങ്കിൽ ക്രിസ്തുവിനെ നോക്കുക: “എന്നെ കണ്ടവൻ പിതാവിനെ കണ്ടിരിക്കുന്നു.”

വ്യഭിചാരത്തിൽ പിടിക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയെ കൊണ്ടുവന്നു. “മോശയുടെ ന്യായപ്രമാണം പറയുന്നു ഇവളെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലണം.” യേശു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളിൽ പാപമില്ലാത്തവൻ ആദ്യം കല്ലെറിയട്ടെ.”
ഇന്ന് ഒരാൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു: “പാസ്റ്റർ ദുഷ്ടന്മാർക്കും സ്വർഗ്ഗം ഉണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?” ഞാൻ പറഞ്ഞു: നിങ്ങളുടെ ബൈബിളിൽ ഇല്ലേ—“നല്ലവൻ ആരുമില്ല”? “All have sinned and come short of the glory”—ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല.

അപ്പോൾ ചോദ്യം വരുന്നു: “ഹിറ്റ്ലർ രക്ഷപ്പെടുമോ? നീറോ കാണുമോ? പീലാത്തോസ്? ഹെറോദാവ്?”
പലർക്കും ഇവരോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ പോലും ഹൃദയവിശാലത ഇല്ല. സ്വന്തം സഭയിലെ വേറൊരു ഗ്രൂപ്പുകാരനോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്തവർ സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ സ്വർഗ്ഗം ആദ്യം രൂപപ്പെടേണ്ടത് ഹൃദയത്തിൽ ആണ്.

ഒരു ആർക്കിടെക്റ്റ് ഒരു കെട്ടിടം പണിയുന്നതിന് മുമ്പ് ആ കെട്ടിടം ആദ്യം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്നു. ഒരു കുശവൻ കലം ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ആ കലം ആദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന സ്വർഗ്ഗമാണ് പുറത്ത് വെളിപ്പെടുക. ഹൃദയത്തിൽ acceptance, all-inclusiveness, love ഇല്ലെങ്കിൽ—മറ്റുള്ളവരെ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ—സ്വർഗ്ഗം നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ റെഡിയായിട്ടില്ല.

കർത്താവ് പറഞ്ഞു: “ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിപ്പിൻ.”
പക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് ഹിറ്റ്ലറോട് പക, നീറോയോട് പക, ഹെറോദാവിനോട് വെറുപ്പ്, പീലാത്തോസിനോട് ദ്വേഷം. ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാൻ പറഞ്ഞ യേശു ശത്രുക്കളെ തീക്കകത്ത് ഇടും എന്ന വികലചിന്ത നിങ്ങളുടെ തലക്കകത്ത് സാത്താൻ കൊണ്ടുവന്നതാണ്.

ഇവിടെ ഞാൻ തുറന്ന് പറയുന്നു: കേരളത്തിലെ ചില പെന്തക്കോസ്തുകാർ പ്രസംഗിക്കുന്ന “ദൈവം” നെബുക്കനേസർ പോലെയാണ്—യേശുക്രിസ്തുവല്ല. നെബുക്കനേസർ തന്നെയല്ലേ “തന്നെ ആരാധിക്കാത്തവരെ തീച്ചൂളയിൽ ഇടൂ” എന്ന് കല്പിച്ചത്? അതിനേക്കാളും മാനസിക വളർച്ച ഇല്ലാത്തവനായി യേശുക്രിസ്തുവിനെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത് കൊടും പാതകമാണ്.

എന്റെ ദൈവം നെബുക്കനേസർ അല്ല. ഗ്ലോറിയസ് ഗോസ്പൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളുടെ ദൈവവും നെബുക്കനേസർ അല്ല. സ്വന്തം പ്രാണൻ പിടയുമ്പോഴും, ശരീരം ഉഴവുചാടി പോലെ കീറപ്പെടുമ്പോഴും, പിതാവ്—പുത്രൻ—പരിശുദ്ധ റൂഹാ—സ്വർഗ്ഗം മുഴുവൻ—മനുഷ്യകുലത്തോടുള്ള സ്നേഹത്തെ പ്രദർശിപ്പിച്ച ആ കുരിശ് ഇതെല്ലാം പറയുന്നു.

മതത്തിന്റെ കങ്കാണിമാരും ഇടനിലക്കാരും കച്ചവടക്കാരും “പെന്തക്കോസ്ത് ഷൈലോക്കുമാരും” യേശുകർത്താവിന്റെ രക്തത്തെ തുച്ഛീകരിച്ച് മലിനമെന്നെണ്ണി തെരുവുകളിൽ ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോൾ, ഉണർവുള്ള യുവതലമുറ എഴുന്നേറ്റ് പറയണം:

This is not Gospel.
This is not truth.
This is not the glorious Gospel.
This is satanic gospel.

ക്രൂശിൽ വിരിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ കരവലയത്തിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത ഒരു പ്രാണി പോലുമില്ല. മുഴു കോസ്മോസിനെയും എംബ്രൈസ് ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് കർത്താവ് ക്രൂശിൽ കിടന്നത്. “It is finished.” മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചവും അവന്റെ കരവലയത്തിൽ അമർന്നിരിക്കുന്നു.

ദൈവം തന്റെ പുത്രനെ അയച്ചത് “ലോകത്തിൽ നിന്ന് ചിലരെ മാത്രം രക്ഷിക്കാൻ” അല്ല.
God sent His Son to save the world.
അവന്റെ മിഷൻ പരാജയം അല്ല. എന്റെ കർത്താവ് ജയാളിയാണ്. ബാക്കി എല്ലാം ദുരുപദേശവും ദൈവദൂഷണവും ആണ്.

ഇനിയെങ്കിലും മാനസാന്തരപ്പെടൂ. മടങ്ങിവരൂ—സത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവരൂ. നിങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്ന ദൈവം ഒറിജിനൽ ദൈവമല്ല. നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്ന ദൈവം ഗോത്രദൈവമാണ്—നെബുക്കനേസറിന്റെ സ്പിരിറ്റിനെയാണ് നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ആരാധിക്കുന്നത്.

God so loved the world.
ദൈവം ഈ ലോകത്തെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു. ആ സ്നേഹത്തെ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്നതാണ് സുവിശേഷഘോഷണം. എന്നാൽ തെറ്റായ ധാരണകൾ പരത്തുന്നവർ “കുരിശിന്റെ ശത്രുക്കൾ” ആണെന്ന് വിശുദ്ധ പൗലോസ് ശ്ലീഹ പറയുന്നു.

ഇവർ “കുരിശിന്റെ ശത്രുക്കൾ” ആണ്. യേശുകർത്താവിന് ഈ പ്രപഞ്ചം കത്തിച്ചുകളയാൻ കഴിയുമായിരുന്നു; പക്ഷേ അവൻ പറഞ്ഞത് “ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിപ്പിൻ” എന്നതാണ്. സ്റ്റേഫാനോസ് കല്ലേറുകൊണ്ട് രക്തസാക്ഷിയാകുമ്പോഴും പ്രാർത്ഥിച്ചത്: “കർത്താവേ, ഈ പാപം അവർക്ക് കണക്കാക്കരുതേ.” കാരണം അവൻ ദൈവഹൃദയം ഗ്രഹിച്ചു. സ്വർഗ്ഗം തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ദൈവമഹത്വം കണ്ടു.

അപ്പോസ്തലപ്രവർത്തി 7 വായിക്കുക. സ്റ്റേഫാനോസ് കണ്ടത് “ഗ്ലോറി” ആണ്. അവൻ പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ദൈവമഹത്വവും അതിന്റെ വലതുഭാഗത്ത് മശിഹായെയും കാണുന്നു.” ഗ്ലോറി കണ്ടവൻ ഒരിക്കലും ശത്രുവിനെ കത്തിക്കാൻ പറയില്ല; ഗ്ലോറി കണ്ടവൻ പറയുന്നത്: “കർത്താവേ, ഈ പാപം അവർക്കു നിർത്തരുത്.” കാരണം: “I know you love these people, Father.”

അതിനാൽ “മൈൻഡ് ഓഫ് ക്രൈസ്റ്റ്” എന്നത് ദൈവമനസ്സിനോട് താതാത്മ്യം പ്രാപിക്കലാണ്. “ഈ ലോകത്തിന് അനുരൂപമാകാതെ” എന്നത് “കൈക്ക് കയ്യും, കാലിന് കാലും, പ്രതികാരവും, ശിക്ഷയും” എന്ന ലോകമനോഭാവത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരികയാണ്. ദൈവഹിതം തിരിച്ചറിയണം—“നന്മയും പ്രസാദവും പൂർണതയും ഉള്ള ദൈവത്തിന്റെ ഹിതം” എന്തെന്ന്.

ഒന്ന് തിമോത്തിയോസ് 2:4 പറയുന്നു: “അവൻ സകല മനുഷ്യരും രക്ഷ പ്രാപിപ്പാനും സത്യത്തിന്റെ പരിജ്ഞാനത്തിൽ എത്തുവാനും ഇച്ഛിക്കുന്നു.” അതാണ് ദൈവഹിതം. എന്നാൽ പ്രിയപ്പെട്ട പെന്തക്കോസ്ത് സഹോദരന്മാരെ, നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് ഈ ലോകത്തിന് അനുരൂപമായി—ശിക്ഷ, പ്രതികാരം, തീ, നശീകരണം—അങ്ങനെയാണ്. ഞാനും ഒരിക്കൽ നിങ്ങളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്, അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് അന്നൊക്കെ കൺവെൻഷനുകളിലേക്ക് പോകാൻ പോലും മനപ്രയാസം ഉണ്ടായിരുന്നത്.

“ട്രൂ ഗോഡ്” നിങ്ങള്‍ പ്രസംഗിക്കുന്നില്ല. “ട്രൂ ഗോസ്പൽ” അല്ല നിങ്ങൾ പ്രസംഗിക്കുന്നത്. ഇത് ഞാൻ വിഷമം കൊണ്ടാണ് പറയുന്നത്. ഇതിലും മിതപ്പെടുത്തി പറയാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല; അത്രയും വിഷമമുണ്ട്. കാരണം കർത്താവ് മൂന്നു ആണികളിലൂടെ പ്രാണവേദന അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, ത്രിത്വദൈവം തന്നെ ആ വേദനയിൽ പങ്കുചേരുന്ന സമയം—അതിനെക്കുറിച്ച് “പിതാവ് പുത്രനെ ശിക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു” എന്ന് പറയുന്നത് ഭീകരമായ ദൈവദൂഷണമാണ്. പിതാവും പുത്രനും പരിശുദ്ധ റൂഹായും ഒരേ ത്രിയേക ദൈവമാണ്; അവർക്കിടയിൽ ഭിന്നതയോ മത്സരംോ വിഭാഗീയതയോ ഇല്ല. ദൈവത്തെ തന്നെ ഭിന്നിപ്പിക്കുന്ന ഈ പ്രസംഗം സുവിശേഷമല്ല; “ദുർവിശേഷം” ആണ്.

ഇത്രയും കൊടിയ ദുരുപദേശം നൂറ് വർഷമായി പ്രസംഗിച്ചിട്ട്, ഞാൻ സത്യോപദേശം പറയുമ്പോൾ അവർ മഞ്ഞപത്രത്തിൽ എഴുതുന്നു: “ഇവൻ ദുരുപദേശം പറയുന്നു.” എന്നാൽ സത്യം പറഞ്ഞാൽ: ഇവരുടെ പെന്തക്കോസ്ത് തന്നെ കൾട്ടാണ്—മൊത്തം കൾട്ടാണ്—ഭീകര ദുരുപദേശമാണ്.

അവിടെ ഒരു “വിഷസ് സർക്കിൾ” ആണ് നടക്കുന്നത്. ഇന്ന് ഫോട്ടോ സെഷനിൽ ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്നവർ, സെഷൻ കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ മറ്റവന്റെ കുറ്റം നമ്മളോട് പറയും. നിഴലിനെ പോലും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ദൂഷിത വലയമാണ് ഇത്. ഒരു വലിയ “കറക്ക് കമ്പനി” പോലെയാണ്.

എങ്കിലും ഞാൻ ഇവിടെ വ്യക്തികളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യമില്ല. സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയാനും താല്പര്യമില്ല. ഞാൻ ആശയങ്ങളെപ്പറ്റി—ഉപദേശങ്ങളെപ്പറ്റി—ആണ് പറയുന്നത്. ലോവർ മൈൻഡ്‌സ് ആളുകളെപ്പറ്റി പറയും; അവറേജ് മൈൻഡ്‌സ് സംഭവങ്ങളെപ്പറ്റി പറയും; ഹൈ മൈൻഡ്‌സ് ആശയങ്ങളെപ്പറ്റി പറയും. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉപദേശത്തിന്റെ തലത്തിലാണ് നില്ക്കുന്നത്. അതിനെതിരേ മറുപടി വേണമെങ്കിൽ ആശയങ്ങളാൽ തന്നേ മറുപടി നൽകണം; വ്യക്തിഹത്യ കൊണ്ട് ആശയധാര തടയാമെന്നത് വെറും വ്യാമോഹമാണ്.

എനിക്ക് തെളിവുകളും, ഫോട്ടോകളും, കഥകളും ധാരാളം വന്നിട്ടുണ്ട്—ഇമെയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—എന്നാൽ അതൊന്നും ഞാൻ ഇപ്പോൾ പറയുന്നില്ല. ആളുകളെപ്പറ്റി പറയാൻ എന്നെ നിർബന്ധിതരാക്കരുത്. എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല.

ഗ്ലോറിയസ് ഗോസ്പൽ വിശ്വസിക്കുന്നവർ അനേകരുണ്ട്. എനിക്ക് ഒരുപാടു പേരുമായിട്ട് ബന്ധമില്ല, ബന്ധപ്പെടണമെന്നില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. ഹൃദയദൃഷ്ടികൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. ഗ്ലോറിയസ് ഗോസ്പൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഹിന്ദുക്കളും വരെ ഉണ്ട്. അടുത്തിടെ ടെക്നോപാർക്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു പയ്യൻ പറഞ്ഞത്: “ഒരു ഹിന്ദുവാണ് എനിക്ക് ഇത് എക്സ്പ്ലെയിൻ ചെയ്ത് തന്നത്; ഞാൻ നാണംകെട്ടുപോയി.” അങ്ങനെ അനേകരുണ്ട്—എല്ലാ സഭാവിഭാഗങ്ങളിലും.

ഈ സമയത്ത് “ശല്യത്തിന്” വരരുത്. “ഉപദേശം കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കരുതേ” എന്നൊരു അസിസ്റ്റന്റ് പാസ്റ്റർ പരസ്യമായി പറഞ്ഞതും ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. കാരണം എന്താണ്? “ഉപദേശം ഞങ്ങൾക്ക് ഉപദ്രവമാണ്”—എന്തുകൊണ്ട്? “ഞങ്ങൾക്ക് ഉപദേശം ഇല്ല; ഞങ്ങൾക്ക് ഉടായിപ്പേ ഉള്ളൂ.” എന്നാൽ നമുക്കു ഉപദേശം ഉപദ്രവമല്ല; ഉപദേശം നമ്മുടെ ആഹാരമാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഞാൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ വീണ്ടും അഭിനന്ദിക്കുന്നത്. ഓർത്തഡോക്സ് സഭ 2000 വർഷമായി ഉപദേശത്തിനായി മാത്രം രക്തസാക്ഷികളായവരെ എണ്ണിക്കൂട്ടാൻ കഴിയും. ഉപദേശം അവർക്കു ഉപജീവനമാർഗമല്ല; ഉപദേശം അവരുടെ ജീവന്റെ ആധാരമാണ്. ഡോക്ട്രിനൽ-ബേസ്ഡ് ചർച്ചാണ് ഓർത്തഡോക്സ് ചർച്ച്. അതുകൊണ്ട് ആ ചർച്ചിനെ ഞാൻ ആദരിക്കുന്നു. ആ ചർച്ചിൽ അംഗങ്ങളായിരിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ആ സഭയിലേക്ക് പോകാൻ ഇപ്പോഴും സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ഉപയോഗിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. മടങ്ങി പോകാൻ സാധ്യതയുള്ളവർ മടങ്ങി പോകണം എന്നതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.

ഇവിടെ ഓഗസ്റ്റ് ഒന്നിന് പെരുന്നാൾ ആഘോഷിക്കുന്ന മത്തശ്ശിമുനിയെയും മക്കളെയും കുറിച്ച് എഴുതിയ കമന്റും ഞാൻ കണ്ടു. യാക്കോബായ സഭയിലെ പൗലോസ് ദ്വിതീയൻ കാത്തോലിക്ക ബാവയെക്കുറിച്ച് എബ്രഹാം കെ ജോൺ എഴുതിയതാണെന്ന് പറയുന്നു. ഞാൻ പൗലോസ് ദ്വിതീയം ബാവ നേരിട്ട് പറഞ്ഞതും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം ഇറാഖിലെ ആ പള്ളിയിൽ പോയി കണ്ടു എന്ന സാക്ഷ്യം ഉണ്ട്. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു കുർബാന റെക്കോർഡ് ചെയ്ത് വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഇവിടെ ഒരു ചെറിയ ടെസ്റ്റിമണി: പൗലോസ് ബാവയുടെ കാലശേഷം 30-ാം ദിവസം അടിയന്തരം നടക്കുന്ന സമയത്ത്, ഒരു പെന്തക്കോസ്തുകാരനെ വിളിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു—“ഈ കാസറ്റിൽ ബാവയുടെ കുർബാന ഉണ്ട്; നീ കോപ്പി എടുത്ത് പുത്തൻകുരിശിൽ വിൽക്കാൻ നോക്ക്.” അന്ന് ഏകദേശം 3000 കാസറ്റ് വിറ്റു, വലിയ ഡിമാൻഡ് ഉണ്ടായി. ആളുകൾ ബാവയെ അത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചു; വിശുദ്ധനായാണ് കണക്കാക്കിയത്.

എബ്രഹാം കെ ജോൺ പറഞ്ഞ മറ്റൊരു സാക്ഷ്യം കൂടി ഉണ്ട്: ഇറാഖിൽ എല്ലാവരും കൂടി നിന്നപ്പോൾ മർത്തശ്ശിമുനിയുടെയും ഏഴ് മക്കളുടെയും പ്രത്യക്ഷത കണ്ടു. പള്ളിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശേഷം വീണ്ടും കാണണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രാർത്ഥിച്ചപ്പോൾ ആദ്യത്തേതിലും ശോഭയേറിയ പ്രത്യക്ഷത വീണ്ടും കണ്ടുവെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. അത്രമാത്രം ഗൗരവമുള്ള സാക്ഷ്യമാണ് അത്.

അതേസമയം, “ഞാൻ നരകം കണ്ടു” എന്ന് പറഞ്ഞു കച്ചവടം നടത്തുന്ന ചില സുവിശേഷ കച്ചവടക്കാരുടെ വീഡിയോകളും ഉണ്ട്—അവിടെ “മീൻ ഫ്രൈ ഉണ്ട്” തുടങ്ങിയ അബദ്ധങ്ങൾ വരെ പറയുന്നത് കേൾക്കാം. അങ്ങനെ വരുന്നവരുടെ ജീവിതവും, പൗലോസ് കാത്തോലിക്ക ബാവയുടെ ജീവിതവും, ഇവരുടെ “ഷൈലോക്കുമാരുടെ” ജീവിതവും തമ്മിൽ നിങ്ങൾ തന്നെ താരതമ്യം ചെയ്യുക—ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത്?

ഞാൻ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത് വ്യക്തികളെ പിടിക്കാൻ അല്ല; വഞ്ചനയുടെ പാറ്റേൺ കാണിക്കാൻ ആണ്. ഇതൊക്കെയെല്ലാം “ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവം” എന്ന് പറഞ്ഞ് രക്ഷപ്പെടുന്ന പ്രവണതയാണ് പെന്തക്കോസ്തുകാരുടെ സ്ഥിരം എക്സ്ക്യൂസ്. പക്ഷേ ഇത് “ഒറ്റപ്പെട്ട മഴ” അല്ല; ഇത് ഒരു സിസ്റ്റമാറ്റിക് വഞ്ചനയാണ്.

ഇതിൽ പറയാൻ എനിക്ക് ഒത്തിരി കഥകൾ ഉണ്ട്. പക്ഷേ “to be or not to be” എന്ന ഹാംലെറ്റിന്റെ അവസ്ഥ പോലെ—പറയണോ വേണ്ടയോ—എന്ന് ഫിൽറ്റർ ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ദൈവം അനുവദിച്ചാൽ ഈ നവംബറിൽ ഞാൻ കേരളത്തിൽ വരാം; അപ്പോൾ നേരിട്ട് കാണാം, സംസാരിക്കാം. സാക്ഷ്യം പറയാൻ ആളുകൾ വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റിൽ തന്നെ 200+ ഉണ്ട്.

ഇതോടെ ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. “ഘർവാപ്പസി”—തിരിച്ചുമടക്കയാത്ര—നടത്തുന്നവരുടെ കാലമാണ്.

Thank you for watching. Thank you for your support and prayer. Glorious Gospel ഹൃദയങ്ങളിൽ മുഴങ്ങട്ടെ. ദൈവം നിങ്ങളെയെല്ലാം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാവർക്കും Good Night. അമേരിക്കൻ പ്രേക്ഷകർക്ക് Good Day. Thank you everyone. May God bless you.